Archive for the ‘Άρθρα’ Category

Εύγε στον Βγενόπουλο

Απρίλιος 13, 2008

Αισθάνθηκα εμετίλα ακούγοντας τις δηλώσεις σύσσωμου του πολιτικού κόσμου κατά της ενέργειας του επιχειρηματία Ανδρέα Βγενόπουλου να καταθέσει αγωγή για συκοφαντική δυσφήμιση στον Αλέξη Τσίπρα και στο Star Channel. Είπαν όλοι ότι «άσκησε κριτική». Ασφαλώς η κριτική είναι θεμιτή, αυτό κάνουμε και εδώ μέσα. Αλλά όταν βγαίνεις και μιλάς για «απάτη», όταν βγαίνει το Star Channel και μιλάει για «μίζες», αυτό δεν είναι κριτική, είναι συκοφαντία. Και όπως είπα και στο παρελθόν, με την κριτική, την εξύβριση, την απλή δυσφήμιση, δεν έχω πρόβλημα. Αλλά η συκοφαντία είναι ποινικό αδίκημα. Και κανείς δεν πρέπει να έχει ασυλία από ποινικά αδικήματα, ούτε οι δημοσιογράφοι, ούτε οι πολιτικοί. Δηλαδή τι, όταν τα μπλογκ συκοφαντούν στέλνουμε τον εισαγγελέα και όταν το κάνουν οι πολιτικοί ή τα ΜΜΕ είναι καλώς καμωμένο; Αϊντε από δω.

Εύγε λοιπόν στον Βγενόπουλο. Καλή του τύχη.

Advertisements

Ελευθερώστε τα πεζοδρόμια

Απρίλιος 12, 2008

Από την Καθημερινή (και σχετικό άρθρο):

Σχεδόν κάθε ελληνική πόλη έγινε αβίωτη. Κανείς δεν μπορεί να περπατήσει. Βρώμικα πεζοδρόμια, στενά, κατειλημμένα. Οι μητέρες δεν μπορούν να βγάλουν τα παιδιά μια βόλτα με το καρότσι. Οι άνθρωποι με κινητικά προβλήματα φυλακίζονται σπίτι επειδή δεν μπορούν να κυκλοφορήσουν. Υπερήλικες είναι μονίμως εκτεθειμένοι στ’ αυτοκίνητα. Οι δημοτικές αρχές και η Τροχαία απλώς παρατηρούν το έγκλημα.

Κανονικά όλοι οι κάτοικοι της πρωτεύουσας πρέπει να βγουν σήμερα στην Ακαδημίας για να διαδηλώσουν. Να διεκδικήσουν το χώρο που τους κλέβουν. Να πάρουν πίσω αυτά τα λίγα πεζοδρόμια που ασυνείδητοι οδηγοί κλείνουν με τα αυτοκίνητα και μαγαζάτορες με τραπεζοκαθίσματα. Να διώξουν τα μοτοποδήλατα που έχουν μετατρέψει τον δρόμο των πεζών σε λωρίδες ταχείας κυκλοφορίας και χώρους στάθμευσης.

Σήμερα οι πολίτες ζητούν το δίκιο τους. Κάποιος επιτέλους θα πρέπει να τους ακούσει…

Σκεφτόμουν να γράψω για αυτό. Είναι από τα παράπονά μου κάθε φορά που επισκέπτομαι την Ελλάδα. Το πρόβλημα το είδα παντού: στο χωριό μου το Ωραιόκαστρο, στη Θεσσαλονίκη, στην Αθήνα. Παντού οι πεζοί αναγκάζονται να περπατούν μέσα στο δρόμο γιατί τα πεζοδρόμια είναι είτε κατειλημμένα από αυτοκίνητα είτε πολύ στενά και μπλοκαρισμένα από κάδους σκουπιδιών κτλ.

Το ζήτημα είναι τι μπορεί να γίνει. Το πρώτο και ευκολότερο μέτρο («nobrainer») είναι να δίνονται πρόστιμα σε αυτοκίνητα παρκαρισμένα στο πεζοδρόμιο. Αυτό θα λύσει μέρος του προβλήματος. Η διαπλάτυνση πεζοδρομίων είναι κάτι που θέλει περισσότερη δουλειά και έχει κόστος. Σε μερικές περιπτώσεις δεν είναι καν εφικτή (θέλουν κρέμασμα οι πολεοδόμοι). Δεν ξέρω αν μια νομοθετική πράξη που θα έκανε τους δήμους υπόλογους για το άνοιγμα των πεζοδρομίων θα ήταν αποτελεσματική. Κάτι πάντως πρέπει να γίνει.

Η (μη) οργάνωση του ελληνισμού της διασποράς

Απρίλιος 8, 2008

Το περασμένο Σάββατο παραβρέθηκα σε ένα συνέδριο που διοργάνωσε η Επιτροπή Παιδείας της Ομοσπονδίας Ελληνικών Σωματείων Μείζονος Νέας Υόρκης. 20 χρόνια στην Αμερική, πρώτη φορά συμμετείχα σε τέτοια εκδήλωση. Παραθέτω την αναφορά της επιτροπής στο τέλος του ποστ για να πάρετε μια ιδέα για το τι διεμείφθη. Μερικά σχόλια δικά μου:

α) Από ό,τι κατάλαβα, η ομογένεια είναι οργανωμένη ως εξής: αρχικά υπάρχουν τα σωματεία τοπικιστικού χαρακτήρα (οι Κρήτες, οι Κεφαλονίτες, οι Θράκες, οι Πόντιοι, κτλ). Αυτά τα σωματεία συγκροτούν την Ομοσπονδία. Για να συμμετάσχει κάποιος πρέπει να είναι μέλος ενός τοπικιστικού σωματείου. Πολλά από αυτά τα σωματεία έχουν ελάχιστα μέλη. Η μεγάλη πλειοψηφία της ομογένειας είναι εντελώς αμέτοχη. Το πολύ να στέλνουν τα παιδιά τους σε κανένα χορό όταν είναι «της ηλικίας» για να βρούν γαμπρό ή νύφη.

β) Στις ομογενειακές οργανώσεις συχνάζουν και κάποιοι περίεργοι τύποι. Στην ημερίδα που συμμετείχα, πέρα από τις αναμενόμενες εθνικιστικές κορώνες, άκουσα κάποιον να καταφέρεται κατά του Πατριαρχίου Κωνσταντινουπόλεως και κάποιον άλλο να ζητάει από την ελληνική πολιτεία να δημιουργήσει εκ του μηδενός μεγαλουπόλεις για να αποκαταστήσει τους παλλινοστούντες ελληνοαμερικανούς! Τόσα χρόνια στην Αμερική, έχω δει ελάχιστους ελληνοαμερικανούς να καίγονται να επιστρέψουν στην Ελλάδα.
(more…)

Στρατιωτική θητεία, ανυποταξία, και πατριωτισμός

Φεβρουαρίου 6, 2008

Με αφορμή την περίπτωση του βουλευτή κ. Αϊβαλιώτη θα ήθελα να κάνω μερικά σχόλια για την ανυποταξία και το τι αυτή σημαίνει.

Η δική μου εμπειρία με το στρατό ήταν η εξής: η αναβολή μου έληξε γύρω στο 1993, με το που τέλειωσα το διδακτορικό και άρχισα μεταδιδακτορικό. Αποφάσισα να μην πάω στρατό (τότε ήταν 18 μήνες) και βγήκα ανυπότακτος. Το 1996-97 βγήκε ένας νόμος που μείωνε την υποχρέωσή μας σε 6 μήνες (με εξαγορά του υπολοίπου) και μας επέτρεπε να την κάνουμε τμηματικά. Το καλοκαίρι του 1997 έκανα δύο μήνες βασική εκπαίδευση. Δεν ξαναπήγα να κάνω τους υπόλοιπους 4. Ξαναβγήκα λοιπόν ανυπότακτος το 2001. Γύρω στο 2005 (επί Σπηλιωτόπουλου) πήρα εξαίρεση ως μόνιμος κάτοικος εξωτερικού.

Τι σημαίνουν τα παραπάνω; Ότι δεν είμαι πατριώτης; Για να το σκεφτούμε.
(more…)

Την Τρίτη ψηφίζω Ομπάμα !

Ιανουαρίου 31, 2008

Δεν παρακολούθησα στενά την προεκλογική εκστρατεία στην Αμερική. Αυτή τη στιγμή, ως registered democrat, η επιλογή μου είναι μεταξύ Χίλαρυ και Ομπάμα. Η Χίλαρυ δεν είναι κακή. Με ενόχλησε όμως η συστηματική της προσπάθεια τα τελευταία χρόνια να γίνει αρεστή στους συντηρητικούς. Στρογγύλεψε πολύ το λόγο της. Και φυσικά η κατάπτυστη ψήφος της (αυτής και πολλών άλλων) υπέρ του πολέμου στο Ιράκ. Για τον Ομπάμα δεν ξέρω πολλά. Αλλά θα πάω με το ένστικτο, και με τα καλά λόγια που ακούω για αυτόν από συναδέλφους που εκτιμώ.

Χαίρομαι επίσης για την διαφαινόμενη επικράτηση του ΜακΚαίην στους ρεπουμπλικάνους. Με ενόχλησε βέβαια το γλείψιμο που έριξε στον Μπους στις εκλογές του 2004. Και φυσικά η υποστήριξή του στον πόλεμο του Ιράκ. Αλλά είναι αξιοπρεπής άνθρωπος. Ιδιαίτερα αξιέπαινη ήταν η στάση του κατά των βασανιστηρίων.

Το ευτυχές είναι ότι, όπως και να ‘χει, ο μεσαίωνας του Γ. Μπους τελειώνει. Αναρωτιέμαι αν ήταν ο χειρότερος αμερικανός πρόεδρος όλων των εποχών ή μόνο των τελευταίων 100 χρόνων. Τον Νίξον σίγουρα τον ξεπέρασε.

Η διαδοχή στην Εκκλησία

Ιανουαρίου 31, 2008

Ε αφού μιλήσαμε για τη διαδοχή στο ΠΑΣΟΚ και στο Συνασπισμό, ας μιλήσουμε και για την Εκκλησία. Όσο η Εκκλησία ανακατεύεται στην πολιτική, η εκλογή αρχιεπισκόπου θα έχει και πολιτικές διαστάσεις. Ποιός είναι λοιπόν ο αγαπημένος σας μητροπολίτης;

Εγώ ένα απεύχομαι: να μην εκλεγεί ο Άνθιμος. Προς Θεού παιδιά, όχι αυτός. Και μόνο η όψη του εκπέμπει μίσος. Άσε που μπορεί να κάνει μαντάρα την εξωτερική πολιτική της χώρας.

Δεν είναι για πέταμα ο Τριανταφυλλόπουλος

Ιανουαρίου 27, 2008

Αφορμή για το ποστ αυτό έδωσε το σημερινό άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη στην Καθημερινή:

Το «ελληνικό όνειρο»

Λείπω από την Ελλάδα 20 χρόνια κι έτσι δεν έχω δει παρά μόνο αποσπάσματα από εκπομπές του Τριανταφυλλόπουλου. Η μία που προσπάθησα να παρακολουθήσω ζωντανά έτυχε να είναι υπερβολικά βαρετή. Όμως ένας φίλος που εκτιμώ είπε ότι χλευάζουν όλοι τον Τριανταφυλλόπουλο, αλλά ποτέ κάτι που έβγαλε στην εκπομπή του δεν αποδείχθηκε ψέμμα. Μπορεί λοιπόν να τον κατηγορήσει κανείς για ναρκισσισμό, για υπερβολικά πολύωρες εκπομπές, παραβίαση της δημοσιογραφικής δεοντολογίας, κτλ, αλλά ο Τριανταφυλλόπουλος καλύπτει ένα κενό. Η δημοσιοποίηση σκανδάλων είναι όχι μόνο θεμιτή αλλά και απαραίτη λειτουργία σε μιά δημοκρατία.

Τον Μανδραβέλη τον εκτιμώ αφάνταστα. Είναι από τους αγαπημένους μου αρθρογράφους, μαζί με τον Τσούκα, τον Καρκαγιάννη, και παλαιότερα το Γιάννη Μαρίνο. Όμως δεν τον έχω δει ποτέ να δημοσιοποιεί κάποιο σκάνδαλο. Τόσο αυτός όσο και οι υπόλοιποι στην Καθημερινή δεν τολμούν να κατονομάσουν πρόσωπα και αποφεύγουν να μπουν σε δυσώδεις υποθέσεις. Έτσι αφήνουν το πεδίο ελεύθερο στον κάθε Τριανταφυλλόπουλο.

Δεν είναι για πέταμα λοιπόν ο Τριανταφυλλόπουλος, κι ας τον απεχθάνεται η ιντελλιγκέντσια.

ΥΓ. Είχα παλαιότερα ζητήσει εθελοντές για να στήσουν μιά ιστοσελίδα αξιολόγησης δημοσιογράφων. Κανείς δεν προθυμοποιήθηκε. Τα τελευταία γεγονότα το καθιστούν ακόμα πιό επίκαιρο.

Οι άλλοι «Ζαχόπουλοι»

Ιανουαρίου 22, 2008

Αναπαράγω εδώ ένα αρθράκι που έστειλα προχτές και δημοσιεύθηκε στο press-gr.

Το σκάνδαλο Ζαχόπουλου έχει πολλές πτυχές. Εγώ θα αναφερθώ μόνο σε μία: στο ότι ένας τυχαίος φιλόλογος μέσης εκπαίδευσης έγινε πανίσχυρος γενικός γραμματέας υπουργείου εκμεταλλευόμενος τη φιλική του σχέση με τη σύζυγο του πρωθυπουργού. Παρακάτω θα δείτε ότι η περίπτωση αυτή δεν είναι μεμονωμένη. Θα σας δώσω παραδείγματα από το χώρο της παιδείας και της έρευνας με τον οποίο ασχολούμαι.
(more…)

Αποτίμηση της μεταπολίτευσης και η ανωριμότητα του ελληνικού λαού

Ιανουαρίου 8, 2008

Στις 30 Δεκεμβρίου η Καθημερινή δημοσίευσε μιά έρευνα για το πώς αποτιμούν οι Έλληνες την περίοδο από το 1974 μέχρι σήμερα. Τα σχετικά άρθρα είναι εδώ:

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_politics_941884_30/12/2007_254011

Το μεγαλύτερο ενδιαφέρον έχουν οι ερωτήσεις:

Ποιός ήταν ο σημαντικότερος πρωθυπουργός
Ποιά ήταν η καλύτερη κυβέρνηση
(more…)

Basta! Basta! Basta!

Ιανουαρίου 4, 2008

Αυτό είναι το σύνθημα του Ιταλού κωμικού και μπλόγκερ Beppe Grillo. Ο Grillo ηγείται ενός λαϊκού κινήματος κατά της διαφθοράς και της ανικανότητας του ιταλικού πολιτικού συστήματος. Το μπλογκ του είναι από τα πιό δημοφιλή στον κόσμο:

http://www.beppegrillo.it

Πολύ ενδιαφέρον είναι και το ακόλουθο άρθρο στους New York Times:

In a Funk, Italy Sings an Aria of Disappointment

Διαβάζοντάς το καταλαβαίνει κανείς ότι πολλά προβλήματα της Ελλάδας δεν είναι αμιγώς ελληνικά, είναι ευρωπαϊκά. Βέβαια η Ιταλία είναι σε καλύτερη μοίρα γιατί υπάρχει και η παραγωγική βάση του βορρά, με τις βιομηχανίες μόδας, αυτοκινήτων κτλ. Ξεχωρίζω από το άρθρο τα σημεία ομοιότητας της Ιταλίας με την Ελλάδα:

“It’s a country that has lost a little of its will for the future,” “There is more fear than hope.”
«Italy’s low-tech way of life may enthrall tourists, but Internet use and commerce here are among the lowest in Europe, as are wages, foreign investment and growth. Pensions, public debt and the cost of government are among the highest.»
«Small and medium-size businesses, long the nation’s family-run backbone, are struggling in a globalized economy, particularly with low-wage competition from China.»
«70 percent of Italians between 20 and 30 still live at home, condemning the young to an extended and underproductive adolescence. Many of the brightest, like the poorest a century ago, leave Italy.»
«Bureaucracy and unclear rules kept United States investment in Italy in 2004 to $16.9 billion. The figure for Spain was $49.3 billion.»
«But 50,000 jammed into the piazza, and 250,000 signed a petition for changes like term limits and the direct election of lawmakers. (Voters now cast their ballots for parties, which then choose who serves in Parliament, without the voters’ consent.).His message was enough inaction and excess (Italian lawmakers are the best paid in Europe, driven around by the Continent’s largest fleet of chauffeured cars), enough convicted criminals in Parliament (there are 24), enough of the same, tired old faces.»
«In Denmark, the happiest nation, 64 percent trusted their Parliament. For Italians, the number was 36 percent.»
«Statistics now show that 11 percent of Italian families live under the poverty line, and that 15 percent have trouble spreading their salary over the month.»
«Last year, Silvio Berlusconi, Italy’s richest man who became prime minister for the first time in 1994, was voted out for not keeping his promises for American-style growth and opportunities based on merit.»
«Small proposals bring protesters to the streets, one hurdle to making changes as protected interests seek to preserve themselves. »
«Unlike the older generation, he travels and sees how much better things work elsewhere.»
«Over a century, ending in the 1970s, 25 million Italians left for better lives elsewhere. Now, Italy is home to 3.7 million immigrants.»
«Then there is the family. The divorce rate has risen. Large families are a thing of the past. Italy has one of Europe’s lowest birth rates, the fewest children under 15 and the greatest number of people over 85, apart from Sweden.»
“We don’t have a Google,” he added. “We can’t imagine in Italy that a 30-year-old opens a business in a garage.”
» There is no new Fellini, Rossellini or Loren. Its cinema, television, art, literature and music are rarely considered on the cutting edge.»

Η διαδοχή στο Συνασπισμό

Νοέμβριος 30, 2007

Συμπαθητικός και επικοινωνιακός ο Αλέξης Τσίπρας, αλλά ρε παιδιά, τι ιδέες έχει συνεισφέρει στην πολιτική μας ζωή; Ενημερώστε με γιατί δεν παρακολουθώ τηλεόραση. Τι πιστεύει για την Παιδεία, το ασφαλιστικό, και τα άλλα μεγάλα προβλήματα; Τι εμπειρίες έχει στο στίβο της ζωής – πέρα από τις καταλήψεις στις οποίες επιδόθηκε ως μαθητής; Για ηγέτη κόμματος μιλάμε, όχι για talk show host.

Ο Παπαγιαννάκης δήλωσε ότι δεν σκοπεύει να θέσει υποψηφιότητα, αλλά αυτό ήταν πριν την παραίτηση Αλαβάνου. Ο Κουβέλης δεν το αποκλείει. Προσωπικά, και τουλάχιστον μέχρι να ακούσω ουσιαστικές ιδέες από τον Τσίπρα, προτιμώ σαφώς έναν από τους δυό τους.

Το πιό σοβαρό θέμα βέβαια είναι το χάσμα που υπάρχει μεταξύ της Ανανεωτικής πτέρυγας (την οποία μακράν προτιμώ) και του πλειοψηφούντος «αριστερού» ρεύματος. Αρκεί κανείς να διαβάσει στην Αυγή άρθρα του Γουσέτη ή του Μπασιάκου και μετά τα άρθρα με τον ξύλινο λόγο της Πίκιας Στεφανάκου. Το δράμα είναι ότι η Ανανεωτική πτέρυγα, ως μειοψηφούσα, είναι πολύ «μαζεμένη» και επιφυλακτική. Πόσο συχνά βλέπετε παρεμβάσεις του Παπαγιαννάκη, σε οποιοδήποτε θέμα; Τον έχετε ακούσει ποτέ να μιλάει π.χ. για το άρθρο 16 ή για τις καταλήψεις; Υποψιάζομαι ότι αποφεύγει να πολυμιλάει διότι διαφωνεί με την ηγετική ομάδα. Έτσι όμως η πολιτική σκηνή στερείται μιά πολύτιμη φωνή. Μήπως θα ήταν καλύτερα για τη χώρα αν η ανανεωτική πλευρά σχημάτιζε μιά ξεχωριστή οντότητα μέσα στα πλαίσια του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά διακριτή από το Συνασπισμό έτσι ώστε να μπορεί να εκφράζεται πιό ελεύθερα; Το πάλαι ποτέ ΚΚΕ εσ. ήταν μεν μικρό αλλά εμπλούτιζε σημαντικά τον πολιτικό διάλογο (θέση υπέρ της ΕΟΚ, κτλ.).

Το βαθύτερο πρόβλημα του χώρου αυτού είναι ότι, σε αντίθεση με το ΚΚΕ, δεν έχει σαφή πρόταση για το τι κοινωνία επιθυμεί. Ο κομμουνισμός έχει απορριφθεί. Ο σοβιετικός σοσιαλισμός έχει απορριφθεί. Τι μοντέλο κοινωνίας προτείνει ο χώρος αυτός και σε τι διαφέρει από τη δυτικοευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία που επαγγέλλεται το ΠΑΣΟΚ; Τι όραμα έχει για τη χώρα; Μέχρι να απαντήσει στα ερωτήματα αυτά, ο ΣΥΡΙΖΑ θα παραμείνει κόμμα διαμαρτυρίας.

Έπαιξε ρόλο το διαδίκτυο στην ήττα του Βενιζέλου;

Νοέμβριος 17, 2007

Όταν βγήκαν εκείνες οι πρώτες δημοσκοπήσεις μετά τις εκλογές με 70% μπροστά τον Βενιζέλο, το διαδίκτυο ήταν νομίζω το πρώτο «ανάχωμα» στην επέλασή του. Υπήρχε τεράστια απόκλιση μεταξύ εκείνων των δημοσκοπήσεων και του κλίματος στο διαδίκτυο. Η συντριπτική πλειοψηφία των μπλόγκερς (Παπανώτας, Παλλαντζάς, Κούκιος, Κρόγιας, Χουβαρδάς, εγώ, και άλλοι) πήραν θέση είτε υπέρ ΓΑΠ είτε, τουλάχιστον, κατά ΒΒ. Βέβαια υπήρξαν και οι τηλεοπτικά μεταδοθείσες γκάφες (καφές Ρέλλου κτλ) και οι τοποθετήσεις επιφανών στελεχών του ΠΑΣΟΚ που βοήθησαν στη μείωση της απήχησής του. Είναι ελκυστική πάντως η σκέψη ότι και το διαδίκτυο έπαιξε κάποιο ρόλο ως ένας χώρος ανόθευτης έκφρασης απλών πολιτών, τουλάχιστον αυτών με πρόσβαση στο διαδίκτυο.

Aισθάνομαι μεγάλη απογοήτευση για τη στάση της πανεπιστημιακής κοινότητας. Εκατοντάδες συνάδελφοι πήραν θέση υπέρ του Βενιζέλου (1, 2). Μήπως πρόκειται για τυφλή «συναδελφική αλληλεγγύη» ή για επιδίωξη αύξησης της ήδη μεγάλης πολιτικής εξουσίας των καθηγητών πανεπιστημίων στην Ελλάδα; Δεν έβλεπαν τα μεγάλα του ελαττώματα και την απουσία πολιτικών θέσεων που «κοινοί θνητοί» όπως ο Πάσχος Μανδραβέλης εντόπισαν με μεγάλη ευκολία;

Μισθοί βουλευτών και δικαστικών

Οκτώβριος 25, 2007

Από άρθρο της Καθημερινής:

όπως έγινε γνωστό, οι δικαστικοί (ύστερα από αποφάσεις… των ιδίων και κατόπιν αμφιλεγόμενου «σκεπτικού») πέτυχαν… αναδρομικές αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις και μάλιστα μέσα στην επόμενη 5ετία θα πάρει ο καθένας κατά μέσο όρο το διόλου ευκαταφρόνητο ποσό των 150.000 ευρώ! Με το που καθόρισαν, όμως, οι ίδιοι το ύψος των αποδοχών τους, αυτό θα ’χει… αλυσιδωτές αντιδράσεις και στο ύψος της «αποζημίωσης» των βουλευτών, που για κάποιο λόγο «συνδέεται» με τη μισθολογική εξέλιξη του δικαστικού σώματος!

Ετσι, αναμένεται σε κάποιο χρονικό διάστημα οι προαναφερθείσες ετήσιες απολαβές των βουλευτών (αυτές οι 100.000-120.000 ευρώ…) να αυξηθούν σημαντικά, συμπαρασύροντας ανάλογα και τα «συμπαρομαρτούντα» επιδόματα που υπολογίζονται ποσοστιαία επί της μηνιαίας «αποζημίωσής» τους. Δεν ξέρουμε αν και κατά πόσο «στέκει» (με τη λογική, πάντως, δεν στέκει!) ΜΙΑ ΜΟΝΗ τάξη εργαζομένων στην Ελλάδα να αποφασίζει το ύψος των αποδοχών της, ούτε αν είναι σωστό με αυτήν την προκλητική εξαίρεση και… από σπόντα να επωφελούνται και οι βουλευτές, που επιτέλους δεν… φυτοζωούν.

Είναι εξωφρενικό να αποφασίζουν οι ίδιοι οι δικαστικοί το ύψος των αμοιβών τους! Γίνεται αυτό σε οποιαδήποτε άλλη χώρα του κόσμου;

Η λύση είναι απλή: να θεσπιστεί κατώτατος μισθός (π.χ. 400 ευρώ) και ο μισθός των βουλευτών και δικαστικών να είναι ένα πολλαπλάσιο του κατώτατου μισθού (π.χ. 15 φορές ο κατώτατος μισθός).

Ερωτηματολόγιο για ιστοσελίδες πολιτικών και κομμάτων

Οκτώβριος 24, 2007

Σήμερα έλαβα το ακόλουθο ΗλΤαχ:

My name is Savvas Papagiannidis and I am a lecturer of management in the Newcastle University Business School.

I have been following your site at https://axiologisibouleytwn.wordpress.com/ closely as part of a paper I am working on related to the benchmarking of sites of candidates’ sites. I’ve now prepared a survey to study the effectiveness of candidates’ sites when it comes to political marketing and the influence they may have on voters. I was hoping you will be kind enough to post a note on your site and ask those interested to spend five minutes completing the survey.

The link to the survey is available at:

http://www.ebusiness-newcastle.com/survey/

Αξιολόγηση κινηματογραφικών ταινιών

Οκτώβριος 22, 2007

Καταχρώμαι τη θέση tου διαχειριστή για να σας ρωτήσω κάτι εντελώς άσχετο με την πολιτική. Προσεχώς θα αρχίσει στη Νέα Υόρκη ένα Greek Film Festival και θέλω τη συμβουλή σας για το ποιές ταινίες αξίζουν. Αυτές που δεν έχω δει είναι:

Πίσω πόρτα, του Γιώργου Τσεμπερόπουλου
Buzz, του Σπύρου Ταραβίρα
Η χορωδία του Χαρίτωνα, του Γ. Καραντινάκη
Η σκόνη που πέφτει, του Τάσσου Ψαρρά
Η καρδιά του κτήνους, του Ρένου Χαραλαμπίδη
Κόκκινη Πέμπτη, του Χ. Σιόπαχα
Το τραγούδι της ζωής, του Τ. Λυκουρέση
Αγρυπνία, του Ν. Γραμματικού
Who’s on first, by Valerie Kontakos