Νέο Σύνταγμα

Πληθαίνουν οι φωνές που ζητούν νέο Σύνταγμα. Ο Χρήστος Γιανναράς πρώτος από τις στήλες της Καθημερινής ζήτησε Συντακτική Εθνοσυνέλευση. Προχθές ο κ. Σκανδαλίδης πρότεινε η επόμενη Βουλή να είναι συντακτική. Χτες ο αγαπητός Διονύσης Σαββόπουλος είπε στην Ελευθεροτυπία:

«Να αλλάξουμε το Σύνταγμα, διότι φτιάχτηκε για να εξυπηρετεί πάνω από όλα αυτούς, ενώ εμείς χρειαζόμαστε επειγόντως ένα Σύνταγμα που να βάζει πάνω από όλα τα δικαιώματα του πολίτη»

Κατά τη γνώμη μου το Σύνταγμα έχει σημαντικά προβλήματα, και πολλά τα έχουμε αναφέρει εδώ, π.χ.

* η μη διάκριση εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας
* η μη ανεξαρτησία της δικαιοσύνης
* ο τριτοκοσμικός θεσμός της βουλευτικής ασυλίας
* η κομματική πειθαρχία/έλλειψη εσωκομματικής δημοκρατίας
* η μη πρόβλεψη δημοψηφισμάτων με λαϊκή πρωτοβουλία
* το άρθρο 16 για την εκπαίδευση

Συμφωνώ επομένως στην ανάγκη νέου συντάγματος. Δεν βλέπω όμως με ποια διαδικασία θα γίνει αυτό. Ποιος θα γράψει το νέο Σύνταγμα; Οι 300 της τωρινής Βουλής ή της επόμενης; Μα το σημερινό πολιτικό προσωπικό είναι πολύ χειρότερο από αυτό του 1975. Θα κάνουν καλύτερο Σύνταγμα; Μήπως θα γράψουν το νέο Σύνταγμα οι συνταγματολόγοι μας; Αυτοί κι αν είναι εντελώς πια απογοητευτικοί. Οι περισσότεροι από αυτούς δεν θεωρούν καν ότι υπάρχει πρόβλημα με το υπάρχον σύνταγμα. Εδώ πριν από μερικά χρόνια δεν κατορθώσαμε ως λαός να συζητήσουμε και να αλλάξουμε ΕΝΑ ΑΡΘΡΟ του Συντάγματος, το άρθρο 16. Πώς θα συζητήσουμε και πώς θα συμφωνήσουμε τώρα να αλλάξουμε ολόκληρο το Σύνταγμα;

ΥΓ. Πριν από 4 χρόνια μια ομάδα παιδιών έστησαν ένα εξαιρετικό ιστότοπο για συζήτηση πάνω στην αναθεώρηση του Συντάγματος:

http://anatheorisi.org

Ακόμα υπάρχει, αν και τώρα η συζήτηση μεταφέρθηκε στο:

http://anamorfosis.net

Advertisements

20 Σχόλια to “Νέο Σύνταγμα”

  1. Παράγκας Says:

    Δυστυχώς επιβεβαιώνεται αυτό που λένε ότι «Δώσαμε στους ξένους τα φώτα μας και μείναμε στο σκοτάδι».

    (Εδώ με το ζόρι κάνουμε (μάλλον δεν κάνουμε) Δημοψήφισμα (Δήμος+ ψήφισμα). Θυμάστε πότε κάναμε τελευταία;;;)

  2. pro Says:

    Η ανάγκη να γίνουν όλες αυτές οι αλλαγές που αναφέρει ο Θέμης, είναι μεγάλη. Στην πραγματικότητα όλα αυτά έπρεπε νε έχουν γίνει εδώ και χρόνια. Το πρόβλημα βέβαια εξακολουθεί να είναι πως και με τίνος πρωτοβουλία θα γίνουν όλα αυτά; Το υπάρχον πολιτικό προσωπικό με ελάχιστες εξαιρέσεις, είναι όντως για κλάματα. Λαϊκό κίνημα που θα πίεζε και θα εξανάγκαζε τους πολιτικούς να προχωρήσουν τις αλλαγές δε διαφαίνεται στον ορίζοντα. Άσε που όταν κάποιος δεν έχει δουλειά ή το εισόδημά του μειώνεται δραματικά, δύσκολα θα τον απασχολήσουν ζητήματα »υψηλής» πολιτικής. Φτάνουμε επομένως σε αδιέξοδο. Από την άλλη, βέβαια, το να συντηρείται το θέμα και το να ασκούνται πιέσεις στους πολιτικούς μας προς την κατεύθυνση αυτή, δεν είναι καθόλου κακό. Ακόμη και αυτό που επιχειρεί αυτό το ιστολόγιο, να αξιολογήσει πολιτικούς και κόμματα δεν είναι καθόλου άσχετο με την συνταγματική αναθεώρηση-εξυγίανση. Όταν θα έχουμε καταφέρει να εκλέξουμε αξιότερους εκπροσώπους και οι αλλαγές θα έρθουν ευκολότερα.

  3. pro Says:

    Καλό θα ήταν να μπορούσε, πάντως, να γίνει κάποια σχετική δημοσκόπηση στο διαδίκτυο για το ποσοστό αποδοχής των συγκεκριμένων αλλαγών. Ένα υψηλόποσοστό αποδοχής θα αποτελούσε ένα αρκετά αποτελεσματικό τρόπο άσκησης πίεσης στους κυβερνώντες μας.

  4. loom Says:

    Για ποιό λόγο είναι απαραίτητο το σύνταγμα; Οι Βρετανοί που δεν έχουν σύνταγμα τι έπαθαν;

  5. Ιωάννης Μπριλάκις Says:

    Έυλογες οι απορίες για την ικανότητα του τωρινού άθλιου νομοθετικού σώματος και γενικότερα πολιτικού συστήματος να παράγει νέο σύνταγμα. Το κύριο θέμα όμως φαίνεται να είναι οτι τα δυο μεγάλα κόμματα δεν φαίνεται να εχουν καμιά διάθεση συνεργασίας για συνταγματικές αλλαγές. Επιπλέον, μπορεί να υπάρχουν κάποιες φωνές για αλλαγή, όμως απέχουμε πολύ από το μπούγιο που χρειάζεται για να αρχίσουν σοβαρές διαδικασίες βελτίωσης του συντάγματος. Καλά κρασιά…

  6. ΚΩΣΤΑΣ ΣΚΙΑΔΑΣ Says:

    Τό Σύνταγμα, σέ μία οποιαδήποτε δημοκρατική χώρα, καθορίζει τό πλαίσιο λειτουργίας τής πολιτείας καί είναι ό παράγων εκείνος πού θά επιτρέψει στούς θεσμούς νά λειτουργήσουν αποτελεσματικώς καί εντός τών ορίων πού σαφώς περιγράφονται. Μέσα σέ αυτό τό πλαίσιο κανόνων δίδεται ή δυνατότης στήν κοινωνία τών πολιτών νά παράξουν γιά βελτίωση τών συνθηκών ζωής των, νά προοδεύσουν στούς τομείς πού τούς ενδιαφέρουν, γιά ανάπτυξη τής οικονομίας, ανόρθωση τής παιδείας, εδραίωση τής ασφαλείας, εμπέδωση τής δημοκρατίας, κτλ.
    Όλα αυτά προϋποθέτουν σταθερούς κανόνες οί οποίοι νά επιτρέπουν στήν κοινωνία νά προγραμματίσει τίς επιλογές της σέ βάθος χρόνου, γνωρίζοντας ταυτοχρόνως ότι οί κανόνες αυτοί δέν μεταβάλλονται καί τούς σταθερούς αυτούς κανόνες τούς εγγυάται καί πρέπει νά τούς εγγυάται τό Σύνταγμα. Βεβαίως εάν τό Σύνταγμα πάψει νά εξυπηρετεί τά συμφέροντα τών πολιτών επειδή, γιά οποιουσδήποτε λόγους, οί συνθήκες μετεβλήθησαν καί αποδειχθεί ότι δέν εκπληρώνει στό σύνολον ή έν μέρει τίς ελπίδες, τίς προσδοκίες καί τίς ανάγκες τής κοινωνίας, ή ίδια ή κοινωνία υποχρεούται σέ αναθεώρηση τού Συντάγματος προκειμένου νά τής δοθεί ή δυνατότης νά προχωρήσει.
    Στά άρθρα του δέν επιτρέπονται ασάφειες, καθώς επίσης δέν νοείται τό Σύνταγμα μίας χώρας νά μεταχειρίζεται προνομιακώς συγκεκριμένες κατηγορίες πολιτών. Σέ αυτήν τήν περίπτωση απομακρύνεται από τόν στόχο καί δέν εκπληρώνει στό ακέραιο τόν σκοπό γιά τόν οποίον προορίζεται. Οί συνθήκες αυτές αποτελούν ανασταλτικό παράγοντα προόδου καί μέσον τό οποίον καθηλώνει, ευνοώντας τήν αναταραχή καί υποχρεώνοντας τήν κοινωνία σέ στασιμότητα ή καί σέ οπισθοδρόμηση, πράγμα ανεπίτρεπτο.
    Σέ μία δημοκρατική κοινωνία ό ρόλος τού κράτους πρέπει νά είναι συντονιστικός καί ελεγκτικός, νά επιβλέπει, νά καθορίζει καί νά επιβάλλει, οσάκις κρίνεται απαραίτητο, τούς κανόνες λειτουργίας τής ευνομούμενης πολιτείας. Γι’αυτόν ακριβώς τόν λόγο καί γιά νά επιτελέσει τόν σκοπόν του αποτελεσματικώς πρέπει απαραιτήτως νά έχει καθορισμένα όρια ισχύος.
    Σέ αντίθετη περίπτωση αυτό τό ίδιο τό κράτος, έχοντας τήν δύναμη καί μή θέλοντας νά στερηθεί προνομίων, θά αντιδρά στίς απαιτήσεις καί στίς ανάγκες τής κοινωνίας γιά ουσιαστικές αλλαγές καί μεταρρυθμίσεις.
    Από αυτό τό τέλμα τής ακινησίας, τών αντιδράσεων, τών αναβολών καί τών οπισθοχωρήσεων δέν είναι δυνατόν νά εξέλθει μία κοινωνία καί νά απεγκλωβιστεί μία χώρα από τήν στασιμότητα άνευ κραδασμών έφ’όσον επιτρέπεται σέ ένα κράτος νά έχει καί νά διατηρεί απεριόριστα όρια ισχύος, επιδιώκοντας μάλιστα νά σταθεροποιήσει ή καί νά επεκτείνει ακόμα περισσότερο τήν ισχύ του. Έξ αυτού τού γεγονότος μία κοινωνία βρίσκεται στήν ανάγκη καί έχει τήν απαίτηση γιά αναθεώρηση τού Συντάγματός της.
    Άς συνοψίσουμε. Γιά νά λειτουργήσει μία πολιτεία ομαλώς καί χωρίς τριγμούς, τό Σύνταγμά της δέν μπορεί καί δέν πρέπει νά κατοχυρώνει τήν υπέρμετρη ισχύ τού κράτους αλλά απεναντίας πρέπει νά θέτει όρια, διαφορετικώς ακυρώνει έν τοίς πράγμασι αυτήν τήν ίδια τήν απρόσκοπτη λειτουργία τής πολιτείας μέ αποτέλεσμα τήν συνεχή ενασχόληση μέ τά τού Συντάγματος προκειμένου νά προσαρμοσθεί στίς απαιτήσεις τών καιρών.

  7. anatoli Says:

    Κατ’αρχήν, όλα ξεκινούν από μία «σαθρή» βάση κατά την άποψή μου.. Πώς ακριβώς θα υπάρξει συντακτική εξουσία? με τί εγγυήσεις και σε ποιές δικαιολογητικές νομικές βάσεις ? Καθώς, η συντακτική εξουσία ασκείται σε μία ιδιαίτερη ιστορική συγκυρία, δηλ. είτε κατά τη σύσταση νέου κράτους, είτε με το τέλος μιας απολυταρχικής περιόδου είτε με την κατάργηση του παλιού Συντάγματος και ταυτόχρονη αντικατάστασή του από νέο. Και ειλικρινά δεν ξέρω αν και κατά πόσο η τελευταία αυτή πιθανότητα θα ήταν εφαρμόσιμη και ρεαλιστικά εφικτή στην παρούσα κατάσταση, αν αναλογιστεί κανείς πως η μοναδική φορά που έγινε κάτι τέτοιο ήταν το 1864 -μετά την επανάσταση του 1862.
    Εγώ θα διαφωνήσω στην εγκαθίδρυση νέου Συντάγματος, χωρίς αυτό βεβαίως να σημαίνει πως διαφωνώ και με την αναθεώρηση του παρόντος Συντάγματος.

    Τα θέματα που τέθηκαν παραπάνω από τον Θέμη είναι σημαντικά. Ωστόσο, κατ’εμέ δεν είναι όλα τοποθετημένα στη σωστή τους βάση. Και εξηγούμαι:

    Ως προς το πρώτο, τη μη διάκριση εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας (λειτουργίας), τα όρια της κάθε εξουσίας είναι αρκετά ξεκάθαρα στο παρόν Σύνταγμα. Το κοινοβούλιο είναι «επιφορτισμένο» με τις «υποχρεώσεις» που προβλέπονται από την άσκηση της νομοθετικής λειτουργίας την οποία ασκεί πρωτευόντως. Η εκτελεστική εξουσία από την άλλη, εφαρμόζει και υλοποιεί τις επιταγές που περιέχονται στους πρωτεύοντες κανόνες που θεσπίζει το νομοθετικό όργανο. Από κει και πέρα, η εκτελεστική εξουσία, στα πλαίσια της κανονιστικής της αρμοδιότητας, νομιμοποιείται να θεσπίζει δευτερεύοντες κανόνες (εκτελεστικά διατάγματα, έκδοση πράξεων κατ’εξουσιοδότηση). Όλα αυτά όμως συμβαίνουν κατ’εφαρμογή των συνταγματικών διατάξεων. Σύγχυση λοιπόν εξουσιών (λειτουργιών) στα πλαίσια του ελληνικού συντάγματος δεν υφίσταται. Λόγος μπορεί να γίνει για διασταύρωση εξουσιών, η οποία όμως για πολλούς λόγους (πρακτικούς και νομικούς) είναι εφικτή και άλλωστε κινείται σε πλαίσια συνταγματικά.

    Για τη μη ανεξαρτησία της δικαιοσύνης, θα συμφωνήσω ως ένα βαθμό. Κυρίως το πρόβλημα που εντοπίζω εγώ βρίσκεται στην επιλογή της ηγεσίας των ανωτάτων δικαστηρίων από το Υπουργικό Συμβούλιο, καθώς κατά μία έννοια, δεδομένης της ρητής αναφοράς του στο Σύνταγμα, νομιμοποιείται η «επέμβαση» του πολιτικού χώρου στο χώρο της δικαιοσύνης.
    Από κει και πέρα, δεν ξέρω με ποιές άλλες έννοιες μπορεί να εννοείς τη «μη ανεξαρτησία της δικαιοσύνης». Η αλήθεια είναι πως ήδη έχουν θεσμοθετηθεί αρκετές εγγυήσεις υπέρ της δικαστικής λειτουργίας και συγκεκριμένα υπέρ των δικαστών ως «λειτουργών». Το πώς θα μπορούσε να ενισχυθεί κάποιου είδους παραπάνω ανεξαρτησίας, δυστυχώς είναι κάτι που δεν μπορώ να σκεφτώ.

    Όσον αφορά στην ασυλία θα συμφωνήσω. Το μόνο που θα έπρεπε να ληφθεί υπόψη κατά την άποψή μου είναι, πέρα των οποιοδήποτε μεταρρυθμίσεων (να δούμε πότε θα γίνουν), να υπάρχει και πάλι ένα κάποιο περιορισμένο πλέγμα συνταγματικών εγγυήσεων υπέρ των βουλευτών, με την ιδιαίτερη λειτουργία τους ως τέτοιων, και όχι πλέγμα εγγυήσεων που θα αποτελεί προστατευτικό πέπλο στην προσωπική τους σφαίρα ως εξατομικευμένων πολιτών.

    Προχωρώντας στο θέμα των κομμάτων. Τίθενται πολλά ερωτηματικά. Το Σύνταγμα με την (μη) πρόβλεψη των εσωτερικών των κομμάτων, έχει ένα βασικό σκοπό: να αποφύγει να τα μετατρέψει σε όργανα του κράτους, προσπαθώντας παράλληλα να εγκαθιδρύσει την αρχή της μη επέμβασης στα εσωκομματικά. Τα κόμματα έτσι έχουν αναχθεί σε κοινωνικούς οργανισμούς. Παρ’όλ’αυτά, δεν παύουν να αποτελούν και τους διαμεσολαβητές μεταξύ κοινωνίας και κράτους, κάτι που μας οδηγεί στο συμπέρασμα πως είναι θεμιτές -ως ένα όριο- κρατικές ρυθμίσεις. Το ζήτημα όμως είναι λεπτό, καθώς είναι απορίας άξιο τί είδους κυρώσεις θα μπορούσαν να «επιβληθούν» προκειμένου για την εξασφάλιση μιας εσωκομματικής δημοκρατίας?
    Τώρα που είμαστε σε αυτό το κομμάτι, να συμπληρώσω με κάτι το οποίο κατά τη γνώμη μου πρέπει να αλλάξει -δε γνωρίζω με ποιόν τρόπο ακριβώς όμως. Μετά την αναθεώρηση του 2001, στο άρθρο 29 Σ. προστέθηκαν επιπλέον «δεδομένα» σχετικά με τα κόμματα. Αυτά αφορούν στην υποχρέωση του κράτους (και παράλληλα στο δικαίωμα των κομμάτων) να τα ενισχύουν οικονομικά, όχι μόνο κατά τις (προ)εκλογικές τους περιόδους αλλά και για τα λειτουργικά τους έξοδα, ενώ η «ενίσχυση» αυτή συναρτάται και με την ιστορική σημασία του κάθε κόμματος, όπως άλλωστε και παλαιότερα, διαγράφοντας με αυτό τον τρόπο κάθε παραμικρή προσπάθεια οποιουδήποτε μικρού και νέου κόμματος να εισέλθει δυναμικά στο πολιτικό στερέωμα και να διεκδικήσει την είσοδό του στη Βουλή -επί ίσοις όροις- αλλά και -γιατί όχι- την εξουσία.

    Όσον αφορά στο δημοψήφισμα, νομίζω πως οι προϋποθέσεις υπό τις οποίες διεξάγεται, θα έπρεπε να διευρυνθούν. Και δε μιλάω για τις ουσιαστικές προϋποθέσεις σκοπιμότητας και περιεχομένου, αλλά κυρίως για τις «τεχνικές» προϋποθέσεις που έχουν να κάνουν με τα διαδικαστικά ζητήματα κήρυξης δημοψηφίσματος. Μέχρι στιγμής, δημοψήφισμα κυρήσσεται με την πρωτοβουλία της Βουλής και της κυνέρνησης (ενώ παλαιότερα γινόταν με πρωτοβουλία του ΠτΔ χωρίς να χρειάζεται μάλιστα ούτε υπουργική προσυπογραφή). Και φυσικά, όσο ο «έλεγχος» ενός δημοψηφίσματος βρίσκεται στα χέρια και στη διακριτική ευχέρεια της Κυβέρνησης και της Βουλής, δημοψήφισμα είναι πολύ απίθανο να δούμε.
    Ωστόσο, ακόμη και αν διευρυνθεί ο θεσμός και έστω γίνει εφικτό πολύ πιο εύκολα να διεξάγονται δημοψηφίσματα, οι ισορροπίες είναι πολύ λεπτές και μπορούν πολύ εύκολα να διαταρραχθούν. Πιο συγκεκριμένα, η ευκολία κήρυξης δημοψηφισμάτων είναι πολύ πιθανό να αποτελέσει κίνδυνο για τα ίδια τα θεμέλια του δημοκρατικού μορφώματος, καθώς πολύ πιθανό αποτέλεσμα είναι να απολαύσουν θεσμοθέτησης και νομιμοποίησης, ευκαιριακές επιλογές βασιζόμενες σε ευκαιριακές πλειοψηφίες.

    Τελειώνοντας, τα ζητήματα είναι πολλά και πολύ αμφιλεγόμενα, κάνοντας ακόμη πιο δύσκολο το έργο να προβλεφθούν και να παρασχεθούν ασφαλιστικές δικλείδες…
    (Για το άρθρο 16 δεν θα κάνω λόγο, νομίζω πως είναι πλέον κορεσμένο…)

  8. Θεμης Λαζαριδης Says:

    Ανατολή, για την διάκριση νομοθετικής και εκτελεστικής εξουσίας εγώ βλέπω όχι μόνο σύγχυση αλλά πλήρη διαστρέβλωση. Στην πράξη η εκτελεστική εξουσία (η κυβέρνηση) είναι υποσύνολο της νομοθετικής (σχεδόν όλοι οι υπουργοί-υφυπουργοί είναι βουλευτές). Τους νόμους τους ετοιμάζει η κυβέρνηση (εκτελεστική εξουσία) και απλώς τους εγκρίνει η νομοθετική υπό την απειλή της κομματικής πειθαρχίας. Πες μου ΕΝΑ παράδειγμα όπου μια νομοθετική πρωτοβουλία ξεκίνησε από απλούς βουλευτές. Εγώ δεν θυμάμαι κανένα. Η εκτελεστική εξουσία επομένως ουσιαστικά νομοθετεί. Το τελευταίο στοιχείο του παραλογισμού είναι οτι η εκτελεστική εξουσία ΑΝ ΘΕΛΕΙ εκτελεί τους νόμους! Υπάρχουν πολλά παραδείγματα νόμων που ψηφίστηκαν και δεν εφαρμόστηκαν ποτέ (π.χ. ο νόμος για την έρευνα του 2007). Και όταν δεν τους εκτελεί δεν υπάρχει κανείς να την ελέγξει! Ο Ροΐδης είχε πεί ότι η Ελλάδα χρειάζεται ένα μόνο νόμο που να αναγκάζει την εφαρμογή των νόμων (γνωρίζει κανείς την ακριβή φράση;). Ε, αυτός ο «νόμος» πρέπει να περιέχεται στο Σύνταγμα. Πρέπει να περιέχει το Σύνταγμα προβλέψεις για κυρώσεις προς την εκτελεστική εξουσία όταν αμελεί να εφαρμόσει τους υπάρχοντες νόμους. Αυτή η δικαιοδοσία θα πρέπει να ανήκει κανονικά στη δικαιοσύνη. Αν δεν μπορεί, ας πάει στη Βουλή να πει ότι ο τάδε νόμος είναι ανεφάρμοστος και να ζητήσει από την Βουλή να τον καταργήσει.

    Πιστεύω ότι δεν μπορεί να υπάρξει πλήρης διαχωρισμός εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας χωρίς ξεχωριστή εκλογή των δύο από το λαό (προεδρική αντί για προεδρευόμενη δημοκρατία). Και για την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης θα ήταν καλό να σκεφτούμε την δυνατότητα εκλογής απ’ ευθείας από το λαό κάποιων υψηλόβαθμων στελεχών της. Αυτό γίνεται π.χ. στις ΗΠΑ, δεν ξέρω για άλλες χώρες.

    Συμφωνώ ότι είναι απίθανο να υπάρξει διαδικασία για νέο Σύνταγμα και ότι είναι καλύτερο να στοχεύσουμε σε μια δραστική αναθεώρηση.

  9. anatoli Says:

    χμμ….Νομίζω πως και πάλι θα διαφωνήσω όσον αφορά στη βάση του σκεπτικού.
    Αρχικά, τυπικοί νόμοι μόνο στα πλαίσια της νομοθετικής λειτουργίας μπορούν να εκδοθούν.Η εκτελεστική εξουσία μπορεί να παράγει ουσιαστικούς νόμους (δηλαδή νόμους με γενικό και αφηρημένο περιεχόμενο).
    Το ζήτημα της εκτελεστικής και της νομοθετικής, αναπόφευκτα λειτουργεί ως σύνολο κάποιες φορές. Ως πρόσωπα, ίσως οι υπουργοί κλπ να αποτελούν και «μέρη» της νομοθετικής λειτουργίας. Αυτό όμως -θεωρητικά τουλάχιστον- δεν τους καθιστά απαραίτητα και από λειτουργικής άποψης υποσύνολο της νομοθετικής. Στην κάθε λειτουργία υπόκεινται με τις ιδιαίτερες ιδιότητες που αυτή προβλέπει. Το ότι αυτό στην πράξη μπορεί κάποιοι να το μπερδεύουν, είναι κάτι το διαφορετικό.
    Για αυτό άλλωστε και παραπάνω, μίλησα για το Σύνταγμα και για τις προβλέψεις του («τα όρια της κάθε εξουσίας είναι αρκετά ξεκάθαρα στο παρόν Σύνταγμα..»).

    Το πρόβλημα δεν θεωρώ πως βρίσκεται στο Σύνταγμα απαραίτητα. Βρίσκεται στο γενικότερο πολιτικο/κομματικό σύστημα. Το Σύνταγμα καλώς τα έχει προβλέψει όλα αυτά στις διατάξεις του.

    Από κει και πέρα…Αφού οποιοδήποτε νομοσχέδιο (ή σχέδιο νόμου) κατατεθεί στη Βουλή, εναπόκειται στη δική της κρίση να το υπερ- ή καταψηφίσει. Και όσον αφορά και στις εξουσιοδοτήσεις άλλωστε, και πάλι η όλη διαδικασία αφορά κατ’αρχήν στην Ολομέλεια της Βουλής η οποία με τυπικό νόμο, μεταθέτει την έκδοση διατάγματος στον ΠτΔ (το οποίο όμως πάντοτε και πάλι, περνάει από τον έλεγχο του Συμβουλίου της Επικρατείας πριν εκδοθεί).

    Αυτό που θέλω να πώ είναι πως θεωρώ πως οι προβλέψεις του Συντάγματος είναι ρητές και δίνουν αρκετή άνεση ώστε να γίνει αντιληπτός ο διαχωρισμός. Το ότι απο κει και πέρα, σε κάποιες περιπτώσεις (πλέον, τις περισσότερες φορές) η εκτελεστική εξουσία «μπαίνει στα λημέρια» της νομοθετικής, είναι και αναπόφευκτη απόρροια των αναγκών της ελληνικής κοινωνίας (και οποιασδήποτε σύνθετης κοινωνίας), κυρίως διότι οι ανάγκες αυτές είναι τόσες πολλές που η νομοθετική εξουσία θα αδυνατούσε να ανταπεξέλθει.

    Εγώ αυτό που βρίσκω τρομερά προβληματικό στην Ελλάδα, είναι η έλλειψη Συνταγματικού Δικαστηρίου, όπως υπάρχει πχ. στην Γερμανία. Η συνταγματικότητα των νόμων φυσικά και δεν μπορεί ποτέ να είναι δεδομένη και οι οποιοεσδήποτε εγγυήσεις μπορεί να παρέχει ο «έλεγχος» των διαταγμάτων από το ΣτΕ, δεν είναι αρκετές σε καμία περίπτωση. Είναι αδιανόητο το σύστημα του διάχυτου και παρεμπίπτοντος ελέγχου που επικρατεί στα πλάισια των ελληνικών δικαστηρίων, αντί να υπάρχει ένα συγκεκριμένο όργανο, επιφορτισμένο με μόνο αυτή τη λειτουργία: τον έλεγχο της συνταγματικότητας κάθε νομοθετικής πράξης και κάθε νόμου.

    Όσο για το τελευταίο και την εκλογή των υψηλόβαθμων στελεχών των δικαστηρίων από τον λαό, δεν το βρίσκω μια καλή λύση, πρώτον για τους λόγους που εξέθεσα παραπάνω στο προηγούμενο post περί δημοψηφισμάτων και ευκαιριακών πλειοψηφιών. Κατά δεύτερον, το έργο το οποίο θα κληθούν να φέρουν εις πέρας, ειδικά οι πιο υψηλόβαθμοι, είναι τόσο σημαντικό που θεωρώ πως ο λαός είναι αρκετά ανεύθυνος για να κρίνει τα πρόσωπα. Και πάλι, θα μπλέχτούν πολιτικά συμφέροντα και ως αποτέλεσμα θα έχουμε μια κομματικοποιημένη δικαστική ηγεσία -όχι πως τώρα είμαστε μακριά από κάτι τέτοιο- η οποία όμως, θα απολαμβάνει και όλων των εγγυήσεων της λαϊκής επιλογής. Νομίζω πως θα είναι ακόμη χειρότερα τα πράγματα. Το να επιλεγούν αυτά τα πρόσωπα από το λαό, μου θυμίζει την επιλογή των πρυτάνεων και από τους φοιτητές..Απλά ένα παιχνίδι εντυπώσεων, μιας που κανείς σχεδόν δεν είναι σε θέση να κρίνει σχετικά πιο αξιολογικά, καθώς τα αντικείμενα είναι αρκετά εξειδικευμένα και δυσπρόσιτα στον περισσότερο κόσμο.

  10. zarkon Says:

    Η χρεωκοπία της χώρας από μόνη της επιβάλει αλλαγή του συντάγματος.
    Πρέπει όλοι να καταλάβουμε ότι αυτό το σύστημα δεν είναι δημοκρατία ο λαός εκλέγει αλλά ο λαός δεν τιμωρεί.Το σύνταγμα σε αυτά τα 35 χρόνια λειτουργίας έχει προσαρμοστεί στα μέτρα μιας πολιτικής νομενκλατούρας που είναι η κορυφή της διαφθοράς.
    Κάθε μέρα που περνά όλο και πιο πολύ φαίνεται ότι το υπάρχον πολιτικό σύστημα κρίνεται ανίκανο να αυτοκαθαρθεί.
    Υπάρχει η τάση η εξουσία να συγκεντρώνεται όλο και πιο πολύ στα χέρια του ενός ( στο πρωθυπουργό) και με εκτελεστικό όργανο το κόμμα να πλαισιώνει το κρατικό μηχανισμό. Ο πρωθυπουργός της χώρας είναι δηλαδή ανεξέλεγκτος ακόμα και να κάνει κακό γιατί δε λογοδοτεί αλλά ούτε και φοβάται γιατί είναι υπεράνω του νόμου.
    Κάθε μέρα ο πολίτης είναι όλο και πιο ανήμπορος απέναντι στο ελληνικό κράτος.Ακόμα και η προσφυγή στα ευρωπαϊκά δικαστήρια είναι μια χρονοβόρα διαδικασία.
    Πιστεύω ότι αρμοδιότητες πρέπει να δωθούν στον πρόεδρο της δημοκρατίας και να εκλέγεται άμεσα από το λαό μαζί με τις ευρωεκλογές .
    Η δικαιοσύνη να μπορεί να δικάζει άμεσα τους κλέφτες όχι τώρα που Γιάννης κερνά και Γιάννης πίνει.
    Πόσο εύκολα αλλάζει η ζωή μας κάθε μέρα προς την εξαθλίωση και γιατί είναι δύσκολο να αλλάξει το σύνταγμα ;
    Νομίζω άμεσης προτεραιότητας για τον ελληνικό λαό είναι η αλλαγή του συντάγματος από το οτιδήποτε.
    Σίγουρα κανείς δεν σου δίνει από μόνος του , ειναι κάτι που ο λαός πρέπει να κατακτήσει.
    Πρέπει όμως πρώτα να αναγνωρίσουμε ποιος είναι με το λαό και ποιος με τη Βαστίλη.

  11. zarkon Says:

    Έχουμε φτιάξει ένα σύστημα που στο ανώτατο αξίωμα οδηγούμε κληρονόμους ονόματος πρωθυπουργών και όχι το πιο ικανό .
    Όποτε επιτράπηκε να συμβεί αυτό πάντοτε ερχόταν η παρακμή της δημοκρατίας ή επερχόταν τυραννία.
    Αλλά κοιτάξτε μόνο ένας Καραμανλής θα χρεοκοπούσε μια χώρα και μόνο ένας Παπανδρέου θα έπαιρνε τόσο αντιλαϊκά μέτρα.
    Φαίνεται τόσο παράλογο αλλά είναι αληθινό !!

  12. anatoli Says:

    Ακόμη ένα θέμα, και αρκετά επίκαιρο, που ίσως και να αποτελέσει ένα υπο-θέμα πάνω στις απόψεις που εκφράζονται.
    {Επειδή Σύνταγμα καινούριο δεν βλέπω πολλές πιθανότητες να δημιουργείται (προσωπικά θεωρώ πως δεν υπάρχουν αρκετά «νομικά» επιχειρήματα υπέρ μιας Συντακτικής Βουλής), το θέμα είναι όπως είπε και ο Θέμης παραπάνω, να γίνει μια ουσιαστική αναθεώρηση του παρόντος συντάγματος. Αυτό βεβαίως όμως θα σημαίνει πως οι διατάξεις που προβλέπονται στο α. 110 Σ. θα παραμείνουν ανέγγιχτες, καθώς χαρακτηρίζονται ως σκληρός πυρήνας του Συντάγματος. Άρα ξεχάστε την εκλογή του ΠτΔ απευθείας από το λαό και την αλλαγή του πολιτεύματος γενικότερα}

    Το εκλογικό σύστημα θα ήταν μια πάρα πολύ αρχή από την οποία θα μπορούσαν να αλλάξουν πολλά..Το παρόν σύστημα προφανώς και ενισχύει κυρίως την κυβέρνηση και έχει ταχθεί υπέρ της κυβερνητικής «σταθερότητας». Το ζήτημα θεωρώ πως είναι να αρχίσουν επιτέλους να μπαίνουν και άλλα κόμματα στη Βουλή. Δεν είναι δυνατόν η Ολλανδία πχ να έχει σχεδόν 15 διαφορετικά κόμματα στη Βουλή και εμείς να χαιρόμαστε με το ενδεχόμενο μόνο να εισέλθει 6ο και να το θεωρούμε μια τεράστια αλλαγή.
    Επίσης, πρέπει να ενισχυθούν οι ανεξάρτητοι βουλευτές. Σύμφωνα με το παρόν σύστημα, για να εισέλθει κάποιο κόμμα στη Βουλή πρέπει να έχει λάβει τέτοιο ποσό ψήφων που να αντιστοιχούν τουλάχιστον στο 3% της επικράτειας. Αυτός ο περιορισμός προφανώς αποκλείει οποιαδήποτε προσπάθεια οποιουδήποτε ανεξάρτητου βουλευτή, ακόμη και αν πάρει όλες τις ψήφους της οικείας περιφέρειας στην οποία είναι υποψήφιος,διότι δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση αυτές να αντιπροσωπεύουν το 3% ολόκληρης της επικράτειας.

    Θεωρώ πως είναι ένα μέτρο με το οποίο οι περισσότεροι θα συμφωνούσαν.
    Όσο για τα υπόλοιπα, υπόλογοι για το σύστημα που «λουζόμαστε» είμαστε κι εμείς. Εμείς έχουμε αφήσει την κατάσταση να φτάσει εκεί που έφτασε (προφανώς όχι μόνο εμείς). Το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι ότι υπάρχει ΠΟΛΥ κράτος και όχι ότι το κράτος είναι απόν. Καιρός να αλλάξει.

  13. Γ Καισάριος Says:

    http://www.market-talk.net/index.php/id/5098

    Εχω κανει μια ολοκληρωνενη προταση εδω τωρα και μερικα χρονια.

  14. zarkon Says:

    http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_11/07/2010_1292156

    Ο κ. Γιανναράς λέει το αυτονόητο ότι το σύνταγμα το συντάσσει Συντακτική Εθνοσυνέλευση με εντολοδόχους του λαού εκλεγμένους γι’ αυτόν ειδικά τον σκοπό.

  15. Θεμης Λαζαριδης Says:

    http://bourantas.blogspot.com/2010/05/blog-post.html

    «Φτάσαμε μέχρι εδώ γιατί το κράτος διοικείται από πολιτικούς, δεν είναι δηλαδή χωρισμένη η εκτελεστική εξουσία από τη νομοθετική. Οι κρατικοί οργανισμοί δεν έχουν αναπτύξει, παράλληλα, ικανά στελέχη μάνατζμεντ ενώ με τις αλλαγές ηγεσίας δε συνεχίζουν το έργο των προηγούμενων.»

  16. Θεμης Λαζαριδης Says:

    http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_05/08/2010_410404

    «Μια ευρύτατη σύμπτωση νέων κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων, εφόσον μεταφρασθεί σε πλειοψηφικό αντιπροσωπευτικό συσχετισμό, θα μπορούσε να οδηγήσει σε δημοψηφισματικού και μόνον χαρακτήρα αναθεώρηση του ισχύοντος Συντάγματος, η οποία θα κατέληγε, μεταξύ άλλων, σε αποφασιστική ενίσχυση των προεδρικών σε βάρος των κοινοβουλευτικών χαρακτηριστικών του δημοκρατικού πολιτικού συστήματος»

  17. zarkon Says:

    Η εξουσία οφείλει την ύπαρξή της στο ότι μας κάνει να πιστέψουμε ότι τα πράγματα είναι έτσι όπως είναι .
    Είναι το ίδιο όπως μας έχουν κάνει να πιστέψουμε ότι στην Αθήνα δεν μπορεί να χτιστεί ουρανοξύστης.
    Γιατί να μην περιορίζουμε τον απόλυτο μονάρχη (το πρωθυπουργό ) ,που αυτό το σύνταγμα έχει δημιουργήσει ,σε δύο εκλόγιμες θητείες το πολύ. (αν χάσει τη δεύτερη φορά να παραιτηθεί ).Αυτό δεν θα ήταν καλό για τη δημοκρατία;

  18. Ιωάννης Μπριλάκις Says:

    Από συνάδελφο στο Yale:
    http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_31/10/2010_420696

  19. Θεμης Λαζαριδης Says:

    http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_14/11/2010_422449

    «Είναι σε θέση τα κόμματα να ανταποκριθούν στην ανάγκη; Και τα δύο μεγάλα είναι χωρίς ικανά στελέχη και αξιοπιστία. Είναι οι ίδιοι που μας έχουν φέρει έως εδώ, στα τωρινά χάλια. Ομως, αν μη τι άλλο, οι πολιτικοί μας έχουν πολύ ανεπτυγμένο το ένστικτο της αυτοσυντήρησης. Κι αυτό θα έπρεπε να τους λέει να τα βρουν μεταξύ τους και να βάλουνε στη γωνία τους κομματικούς στρατούς τους, να ξηλώσουν όσα ράψανε έως τώρα και γρήγορα, γιατί ο χρόνος δουλεύει εναντίον μας. Και να επιστρέψουν στο 1974, για να αναθεωρηθεί ένα φλύαρο και παρωχημένο Σύνταγμα, υπεύθυνο για πολλά από τα τωρινά προβλήματα.»

    Καλό άρθρο.

  20. Θεμης Λαζαριδης Says:

    http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_14/11/2010_422442

    Και αυτό είναι καλό άρθρο. Προτείνει ωστόσο πιο μετριοπαθή μέτρα.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.


Αρέσει σε %d bloggers: