Η ομιλία Δασκαλόπουλου

http://www.sev.org.gr/online/ViewNews.aspx?id=1721&mid=&lang=gr

Ομιλία Προέδρου ΣΕΒ,
Δημήτρη Δασκαλόπουλου,
στην απογευματινή συνεδρίαση
της Ετήσιας Γενικής Συνέλευσης
11 Μαΐου 2010, Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

Κύριε Πρόεδρε της Δημοκρατίας,
Κύριε Πρωθυπουργέ,
Κυρίες και κύριοι,

Τα μέλη του Συνδέσμου μας επιβεβαίωσαν σήμερα το πρωί την στήριξη και
εμπιστοσύνη τους στα πεπραγμένα των τελευταίων τεσσάρων ετών, επανεκλέγοντάς
με για τρίτη διετία στην ηγεσία του ΣΕΒ. Αισθάνομαι την τιμή, αλλά και την ευθύνη
της επιλογής αυτής. Έχω πλήρη συνείδηση του πόσο δύσκολα και κρίσιμα θα είναι
για τον τόπο και τον λαό μας τα επόμενα δύο χρόνια. Το πολιτικό, όπως και το
οικονομικό, σύστημα θα υποστούν ένα πραγματικό τεστ βιωσιμότητας, με κριτήρια
τη σοβαρότητα, τη συνέπεια και την αποτελεσματικότητα. Κυρίες και κύριοι, όλοι
κρινόμαστε. Και τίποτα δεν έχει ακόμη κριθεί. Tο φάσμα της πτώχευσης δεν
έχει ακόμη απομακρυνθεί. Επιτρέψτε μου γι’ αυτό να προσδώσω στη φετινή Γενική
Συνέλευση τον χαρακτήρα ενός Γενικού Προσκλητηρίου Ευθύνης –το οποίο, έτσι
και αλλιώς, μας επιβάλλεται από τις περιστάσεις.

Κυρίες και κύριοι,
Αγαπητοί φίλοι,
Οδυνηρά βιώνουμε την αποσύνθεση του Κράτους της Μεταπολίτευσης. Το
χαρακτήριζαν η πελατειακή ασωτία, η δημοσιονομική ανευθυνότητα, η ενδημική
διαφθορά, σε συνδυασμό με τον κατεστημένο λαϊκισμό του κομματικού μας
συστήματος. Αυτά οδήγησαν την Ελλάδα στο κατώφλι της χρεοκοπίας. Θα
υποστούμε τώρα ένα τετραετές πρόγραμμα ανασύνταξης, που περιλαμβάνει όλα
εκείνα τα μέτρα που εμείς από μόνοι οφείλαμε να είχαμε πάρει εδώ και χρόνια. Είναι
σκληρό, αλλά αναπόφευκτο. Ιδιαίτερα σκληρές θα είναι οι συνέπειες για τον λαό
μας.

Η αποσύνθεση της χώρας μας δεν είναι απλά οικονομική –είναι καθολική. Επιφέρει
κρίση συνείδησης για την ίδια την κοινωνία. Βαθιά μέσα μας, γνωρίζουμε πολύ
καλά ότι η ευθύνη για το κατάντημα του τόπου είναι συλλογική. Η ενοχή των άλλων
δεν αθωώνει κανένα μας. Στις Δημοκρατίες oι πολίτες είναι συνεργοί των πολιτικών.
Αν οι πολιτικοί είναι οι φυσικοί αυτουργοί, οι πολίτες είναι οι ηθικοί αυτουργοί. Δεν
έχει ασφαλώς ο απλός πολίτης το ίδιο μερίδιο ευθύνης με τον ιδιοτελή υπουργό ή
βουλευτή. Ο πρώτος γίνεται θύμα των ίδιων των επιλογών του –ο δεύτερος
είναι θύτης δια των πράξεών του. Σήμερα, ωστόσο υπάρχει η ανάγκη της
συλλογικής αλλαγής. Και αυτή επιτάσσει τη συλλογική μας αυτοκριτική –που
οφείλει να είναι αμείλικτη. Πρέπει να αντικρύσουμε κατάματα τις πικρές αλήθειες της
στρεβλής πορείας που μας έφερε ως εδώ. Γιατί μόνον έτσι θα μπορέσουμε να
ξεπεράσουμε τα ιστορικά λάθη των τελευταίων 35 ετών και να κλείσουμε το
κεφάλαιο της Μεταπολίτευσης, συνειδητά αποδεχόμενοι τις πικρές λύσεις που
είμαστε αναγκασμένοι να εφαρμόσουμε.

Και, είναι πράγματι σημάδι ευοίωνο, ότι κάτω από την αφόρητη πραγματικότητα της
κρίσης, η κοινωνία μας δείχνει να συνειδητοποιεί, έστω με φόβο και ανασφάλεια,
ορισμένες πικρές αλήθειες. Συναισθάνεται ότι:
• Το κρατικό θερμοκήπιο –το Κράτος της πελατείας και του παρασιτισμού–
χρεοκόπησε οριστικά. Ούτε διορισμούς, ούτε ρουσφέτια, ούτε καν
επιδοτούμενη ανάπτυξη μπορεί πια να εγγυηθεί. Αυτό το Κράτος δεν είναι σε
κρίση. Αυτό το Κράτος είναι η κρίση.
• Η «φούσκα» της ευημερίας με δανεικά και επιδοτήσεις έσκασε οριστικά και
αμετάκλητα. Η αιωνία Ελλάς δεν μπορεί πια να κοροϊδεύει τους δανειστές και
εταίρους της. Και πρέπει να ζει με όσα βγάζει.
• Η λούφα και παραλλαγή δεν αποτελεί βιώσιμη στάση ζωής στη σύγχρονη
οικονομία. Πρέπει να ξαναμάθουμε να δουλεύουμε και να παράγουμε.
• Το βιοτικό μας επίπεδο θα υποστεί αισθητή μείωση, τουλάχιστον για μία
πενταετία –και αυτό με την προϋπόθεση πως θα παραμείνουμε στο ευρώ.
Τυχόν …εθνικά υπερήφανη επιστροφή στο λείψανο της δραχμής, θα σήμαινε
φτώχεια και εξαθλίωση για όλη την κοινωνία.

Ωστόσο, ακόμη και σήμερα, ορισμένοι υποτιμούν το μέγεθος και το βάθος της κρίσης.
Δεν θέλουν να παραδεχτούν ότι η μάχη δίνεται για να μην καταντήσουμε μια
υποβαθμισμένη και απαξιωμένη γωνιά της Ευρώπης και των Βαλκανίων.
Δεν θέλουν να παραδεχτούν ότι, σήμερα, πληρώνουμε τη δική μας αβελτηρία.
Η κακοφωνία της μικροπολιτικής, του κομματικού διαγκωνισμού, των παρωχημένων
ιδεοληψιών, της τυφλής συνδικαλιστικής άρνησης, έπνιξε τις φωνές της σύνεσης,
αγνόησε τις διορατικές προειδοποιήσεις για την επερχόμενη κατάρρευση και, μέχρι
σήμερα, ακύρωσε την όποια βούληση για πραγματική αλλαγή.

Δυστυχώς, έχουν βαθιές ρίζες στην κοινωνία μας τα κομματικά,
συνδικαλιστικά, μιντιακά και οικονομικά συμφέροντα που μάχονται –φανατικά ή
υπόγεια– να αποτρέψουν την αναπόφευκτη συρρίκνωση του Κράτους στην οποία
μας οδηγεί η αποσύνθεσή του. Είναι τα ίδια συμφέροντα που τα τελευταία 35 χρόνια
εξέθρεψαν την κούφια ανάπτυξη και τη στρεβλή αναδιανομή, μέχρι που μας
κατάντησαν επαίτες των αγορών και των εταίρων μας στην Ευρώπη. Είναι
συμφέροντα που υπάρχουν μόνο δια του Κράτους και λόγω του Κράτους –από αυτό
εξαρτούν την επιβίωσή τους, τα παρασιτικά τους προνόμια.

Το Κράτος της εύνοιας και της λαφυραγώγησης είναι το μόνο περιβάλλον στο οποίο
μπορούν να υπάρξουν, η μόνη ιδεολογία που μπορούν να έχουν. Παριστάνοντας
μονίμως τους «φίλους του λαού», ολοφύρονται για τα δεινά που επισύρει το
ΔΝΤ –ενώ εκπροσωπούν όλα όσα μας ανάγκασαν να προσφύγουμε σ’ αυτό.
Για να διαφυλάξουν δήθεν την εθνική μας ανεξαρτησία, θέλουν να καταδικάσουν τη
χώρα μας στην ένδεια και την περιθωριοποίηση. Γιατί έτσι τους συμφέρει.

Κυρίες και κύριοι,
Δεν μας επιτρέπονται πια οι αυταπάτες. Τα επώδυνα μέτρα που καλούμαστε να
υποστούμε δεν αποτελούν μία διεθνή συνομωσία καταδυνάστευσης της χώρας μας.
Είναι αναγκαία θεραπεία. Πολλά μπορούν να λεχθούν για το συγκεκριμένο μείγμα
οικονομικής πολιτικής που εκφράζει το πακέτο μέτρων. Η κριτική θα ήταν και
εύκολη και βάσιμη. Η θεραπεία μας φαίνεται βαριά γιατί αφήσαμε το κακό να
απλωθεί βαθιά. Για τέσσερις σχεδόν δεκαετίες, ζήσαμε με δανεικές παροχές
συσσωρεύοντας χρέη. Μάθαμε στην ήσσονα προσπάθεια, στις εύκολες λύσεις, στο
εύκολο χρήμα, στην ανομία και στη διαφθορά. Εκλέγαμε πολιτικούς με βάση τις
υποσχέσεις τους και όχι τα έργα τους. Βολευτήκαμε με ένα σύστημα παρασιτικό,
αναχρονιστικό, διεφθαρμένο, που στραγγάλισε την οικονομία και ευνούχισε
την κοινωνία. Αυτό το κόστος του καλούμαστε σήμερα να πληρώσουμε όλοι –
ακόμη και εκείνοι που, όλα τούτα τα χρόνια, μόχθησαν έντιμα, πάλεψαν
στηριγμένοι στις δικές τους δυνάμεις, φρόντισαν τις οικογένειές τους, δεν
έκλεψαν, δεν έφταιξαν για τα σπασμένα της κρατικοδίαιτης Ελλάδας.
Οι πολίτες αυτοί, όπως όλοι οι πολίτες, αγωνιούν και αναρωτιούνται: οι βαριές θυσίες
του σήμερα ανοίγουν τον δρόμο για ένα καλύτερο αύριο; Ελπίδα υπάρχει;
Απαντώ ανεπιφύλακτα: Ναι. Πιστεύω και στη θέλησή μας και στις δυνατότητές
μας. Ελπίδα υπάρχει –με τρεις κρίσιμες όσο και στοιχειώδεις προϋποθέσεις:
την κατάλυση του πελατειακού Κράτους, την υλοποίηση ριζικών θεσμικών
αλλαγών και τη θεμελίωση νέων συνθηκών ανάπτυξης. Προϋποθέσεις που
συνεπάγονται βαθιές ανατροπές –στη νοοτροπία, στο ήθος, στις αξίες μας.
Το πελατειακό και αναχρονιστικό Κράτος πρέπει να καταλυθεί τώρα και ν’
αντικατασταθεί από μια νέα υποδομή στην υπηρεσία του πολίτη και της παραγωγικής
οικονομίας. Αν δεν αλλάξει το Κράτος, δεν μπορεί να αλλάξει ο τόπος. Δεν
μπορεί πια να πληρώνουν οι φορολογούμενοι τους μισθούς χιλιάδων
υπεράριθμων σε εκατοντάδες άχρηστους δημόσιους οργανισμούς, φορείς,
εταιρείες, επιτροπές, νομικά πρόσωπα. Δεν μπορεί πια οι ζημιογόνες ΔΕΚΟ να
στραγγίζουν τον προϋπολογισμό. Δεν μπορεί πια οι συντεχνίες των μεγάλων
δημόσιων επιχειρήσεων να μπλοκάρουν την αποκρατικοποίησή τους. Πρέπει να
γίνει σήμερα πράξη η εφαρμογή αυστηρών ελέγχων κόστους και απόδοσης στο
Δημόσιο. Πόσο θα διαρκέσει ακόμη το «πάρτυ» στη δημόσια οικονομία με
δαπάνες της ιδιωτικής οικονομίας;

Το πολιτικό σύστημα της Μεταπολίτευσης λειτούργησε πιο συχνά με φόβητρο το
μικροπολιτικό κόστος παρά με κίνητρο το μεταρρυθμιστικό όφελος. Η σημερινή
κυβέρνηση δείχνει πιο συνεπής, πιο αποφασισμένη. Την καλούμε να προχωρήσει
ασυμβίβαστα τις θεσμικές εκείνες αλλαγές που μπορούν ν’ αλλάξουν τις δομές και
τις νοοτροπίες.

Τη νέα διοικητική αρχιτεκτονική του «Καλλικράτη». Τον νέο εκλογικό νόμο. Τον νέο
κανονισμό της Βουλής. Παραδειγματίστε την κοινωνία περιορίζοντας τον
αριθμό, τις απολαβές και τις ασυλίες του πολιτικού προσωπικού. Δώστε
πειστικά τη μάχη για να διωχθεί το μαύρο πολιτικό χρήμα, που είναι στη ρίζα της
διαφθοράς. Το πολιτικό σύστημα πρέπει να ξαναβάλει στην πολιτική ατζέντα την
αναθεώρηση του Συντάγματος ώστε να εκσυγχρονίσουμε το αξιακό πλαίσιο που
αναφέρεται στην Παιδεία, στη Δικαιοσύνη, στο Περιβάλλον, στην Ανάπτυξη.
Η επιχειρηματικότητα στην Ελλάδα υφίσταται την ταλαιπωρία της γραφειοκρατίας, τα
βάρη της φορολογίας, τον λαβύρινθο της πολυνομίας, την αντιεπιχειρηματική
νοοτροπία, τον ζηλότυπο κρατικό παρεμβατισμό. Στη χώρα μας έχει επιβληθεί
επιχειρηματικός Μεσαίωνας. Η Κυβέρνηση πρέπει να εκπέμψει ισχυρά και,
επιτέλους, έμπρακτα μηνύματα ότι είναι ανοιχτή στις επενδύσεις και φιλική στην
επιχειρηματικότητα. Πρέπει να ολοκληρωθεί η απελευθέρωση όλων των αγορών
και το άνοιγμα όλων των κλειστών επαγγελμάτων. Να περιοριστεί ο κρατικός
παρεμβατισμός –τότε θα δείτε πώς μειώνονται οι τιμές. Τώρα χρειάζεται πρακτική
και άμεση δράση έξω από την πεπατημένη. Νέος νόμος για την προώθηση
ελληνικών και ξένων επενδύσεων. Ταχύρρυθμες διαδικασίες για την υλοποίησή
τους. Αξιοποίηση κάθε λανθάνοντος δυναμικού ανάπτυξης, τολμηρές πρωτοβουλίες
συνεργασιών, ριζοσπαστικές τομές για δημιουργία ευκαιριών. Χωρίς δισταγμούς, με
αποφασιστικότητα.

Το Κράτος μπορεί να πάρει πολύ περισσότερα λεφτά από τα κέρδη των
επιχειρήσεων. Όχι με την αύξηση των φορολογικών συντελεστών. Η είσπραξή του
θα αυξάνεται όσο το περιβάλλον θα ευνοεί την ανάληψη περισσότερων
επιχειρηματικών πρωτοβουλιών, την πραγματοποίηση μεγαλύτερων επενδύσεων και
την επίτευξη ισχυρότερης κερδοφορίας.

Όλα αυτά είναι επιλογές και μέτρα εθνικής βούλησης –ανεξάρτητα από τις
όποιες έξωθεν υποδείξεις. Αν δεν προχωρήσουμε γρήγορα στην υλοποίησή
τους, κινδυνεύουμε και το πακέτο στήριξης να πληρώσουμε ακριβά και νέα
δεινά να υποστούμε.

Κυρίες και κύριοι,
Ο υπερχρεωμένος προϋπολογισμός δεν είναι πλέον σε θέση να χρηματοδοτήσει τη
λειτουργία μιας ανταγωνιστικής παραγωγικής οικονομίας. Και δεν θα είναι ποτέ
ξανά. Μόνο η ιδιωτική οικονομία μπορεί να αναδασώσει την καμένη γη της
δημόσιας οικονομίας, με δυναμικά επενδυτικά σχέδια που θα εκμεταλλευτούν τα
κενά που θα αφήσει η αναγκαία συρρίκνωση του Κράτους και φυσιολογικά θα
απορροφήσουν την αναπόφευκτη ανεργία που θα προκύψει από την υποχώρηση
αυτή. Μόνο οι σύγχρονες επιχειρήσεις μπορούν να επαναφέρουν την ελληνική
οικονομία σε τροχιά βιώσιμης ανάπτυξης. Μόνο η επιχείρηση και η
επιχειρηματικότητα μπορούν να αποτελέσουν την κινητήρια δύναμη μιας
προσπάθειας εθνικής ανάκαμψης. Για να υπάρξουμε με σύγχρονους όρους
στον σύγχρονο κόσμο, πρέπει να ξαναγίνουμε από χώρα δημοσίων
υπαλλήλων, λαός επιχειρηματιών.

Ήδη, μέσα στα τελευταία 20 χρόνια, η ιδιωτική πρωτοβουλία προηγήθηκε της
πολιτικής στην ανταγωνιστικότητα και τον οικονομικό εκσυγχρονισμό, χειραφετούμενη
σε μεγάλο βαθμό από την κρατική και κομματική πατρωνία. Υπηρετήσαμε στην
πράξη μια κουλτούρα εργασίας ξένη προς το Δημόσιο και διαμορφώσαμε μια νέα
δυναμική οικονομία, σε πείσμα των κρατικών εμποδίων. Γι’ αυτό και όλες οι εστίες
ανάπτυξης που παραμένουν σήμερα ενεργές, στην ιδιωτική οικονομία
βρίσκονται.

Αυτά βεβαίως δεν αναδεικνύονται σ’ έναν τόπο όπου ο αντιεπιχειρηματικός
λαϊκισμός είναι από τα βασικά χαρακτηριστικά του κατεστημένου δημόσιου
λόγου. Τα κρατικοδίαιτα συμφέροντα δαιμονοποίησαν την επιχειρηματικότητα και το
κέρδος, για να ιδεολογικοποιήσουν την παροχή πελατειακών προνομίων ως
αναδιανομή πλούτου. Βάφτισαν το χατίρι και το χάρισμα…κοινωνική δικαιοσύνη,
όπως οι καλόγεροι του Μεσαίωνα το κρέας, ψάρι. Κι εσείς, θα μου πείτε, τι κάνατε;
Εμείς, αφήσαμε τους ιδεολογικούς εισαγγελείς και πάτρωνες της μεταπολίτευσης να
κυριαρχήσουν άνευ αντιπάλου. Έτσι, η αργομισθία στο Δημόσιο, η πρόωρη
συνταξιοδότηση, ο παρασιτισμός με κομματική βούλα μεταμφιέστηκαν σε
…προοδευτική, φιλολαϊκή ιδεολογία και έγιναν κοινωνικό πρότυπο, τρόπος
ζωής. Η δημοσιοϋπαλληλία κατατρόπωσε την επιχειρηματικότητα.
Δεν έχω, σας βεβαιώ, καμιά αναστολή να συνομολογήσω επίσης ότι ούτε στο πεδίο
της επιχειρηματικότητας είναι όλα αγγελικά πλασμένα. Σε μια κρατικοδίαιτη
οικονομία υπήρξαν και κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες. Σε μια κομματοκρατούμενη
χώρα υπήρξαν και επιχειρηματίες του κομματικού δικαίου. Σε ένα δημοσιονομικά
ανεύθυνο κράτος υπάρχουν και επιχειρηματίες που νεμήθηκαν δημόσιους πόρους –
χωρίς να αποδώσουν κοινωνικό μέρισμα. Οι πρακτικές αυτές όσο κι αν
στιγματίζουν, δεν χαρακτηρίζουν –ούτε αποδίδουν την πραγματική εικόνα της
σύγχρονης επιχειρηματικής τάξης.

Η νέα επιχειρηματικότητα αλλιώς λειτουργεί και αλλιώς αποδίδει. Βασίζεται
στην αξιοκρατία, στη δημιουργική πρωτοβουλία, στην επαγγελματική συνείδηση.
Ήθος της είναι το όραμα και το ρίσκο, η επένδυση και η σκληρή δουλειά. Αποτελεί
υπόδειγμα δημιουργικής συνεργασίας ανθρώπων, οι οποίοι μέσα από οργανωμένη
δράση παράγουν μετρήσιμο αποτέλεσμα –που αποδίδει και πολλαπλό κοινωνικό
μέρισμα.

Κάθε σύγχρονη επιχείρηση είναι μια εστία παραγωγής πλούτου: παράγει
πλούτο για την ίδια που αναλαμβάνει τους κινδύνους, για τις οικογένειες που
απασχολεί, για την κοινωνία στην οποία ανήκει.
Αυτό χρειάζεται σήμερα ο τόπος μας, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Αυτό
το πρότυπο, αυτό το αποτέλεσμα, αυτήν την προοπτική.

Κυρίες και κύριοι,
Το πολιτικό σκηνικό της μεταπολίτευσης είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το κοινωνικό
και οικονομικό μοντέλο της Μεταπολίτευσης. Τα κόμματα περνούν σήμερα τη δική
τους κρίση συνείδησης και διαχείρισης, καθώς το σύστημα που εξέθρεψαν για να τα
εκτρέφει, αποσυντίθεται. Αλλά τα κόμματα του μεταπολιτευτικού σκηνικού είναι
διαπλεκόμενα με το μοντέλο αυτό –είτε οργανικά είτε ιδεολογικά. Το Δημόσιο
είναι η πηγή τους, είναι η αντίληψή τους, είναι –εν τέλει– η δύναμή τους. Ο ευρύτερος
πελατειακός χαρακτήρας του πολιτικού συστήματος, που εκτείνεται από τη δημόσια
διοίκηση ως τη δημόσια Παιδεία και τον Πολιτισμό, διαμόρφωσε κατ’ εικόνα και καθ’
ομοίωση την κρατικοδίαιτη Ελλάδα και την κούφια ανάπτυξή της. Και είναι
προφανής σήμερα η απροθυμία όλων των κομμάτων να κόψουν το κλαδί
πάνω στο οποίο κάθονται. Αισθάνονται ότι η συρρίκνωση του Κράτους και η
ανεμπόδιστη ανάπτυξη της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και οικονομίας, θα
συρρίκνωνε την εξουσία τους –άρα και τα προνόμιά τους.

Τίθεται δηλαδή, σήμερα, ένα θεμελιώδες ερώτημα: είναι σε θέση ένα κρατικοδίαιτο
πολιτικό σύστημα να αποκρατικοποιήσει την οικονομία και την κοινωνία;
Μπορούν τα κρατικοποιημένα κόμματα να ανεχθούν μια αλλαγή συσχετισμών με τον
ιδιωτικό τομέα; Καλούνται πράγματι να συνειδητοποιήσουν ότι δεν μπορούν να
παρακάμψουν αυτή την πρόκληση της αδήριτης πραγματικότητας. Αν το πολιτικό
μας σύστημα δει το πακέτο στήριξης σαν ένα μέσο για να συντηρήσει το
Κράτος της Μεταπολίτευσης, δεν θα μπορέσει να ελέγξει την κρίση –με
αποτέλεσμα να γίνει και το ίδιο θύμα της. Με άλλα λόγια, το πολιτικό σύστημα
καλείται να υπερβεί τον εαυτό του. Αν δεν αλλάξει, θα ξεπεραστεί…

Κυρίες και κύριοι,
Η μετάβαση σ’ ένα νέο μοντέλο ανάπτυξης, η μεταμόρφωση της οικονομίας μας,
δεν είναι ένα τεχνικό θέμα, αλλά ένας κοινωνικός σεισμός. Η μάχη για να έχουμε
μέλλον απαιτεί βαθιές αλλαγές στη νοοτροπία, στις συμπεριφορές, στις αξίες.
Πρέπει να δοθεί σε όλα τα μέτωπα και σε όλα τα επίπεδα.
Το Κράτος που ξέραμε, από το οποίο οι πάντες είχαν μάθει να περιμένουν τα
πάντα, μας τελείωσε. Απομένει μόνο το σκέλεθρό του. Και στο σκέλεθρο αυτό
έχει οχυρωθεί μια ιδιότυπη κομματική και συντεχνιακή νομενκλατούρα, που
θέλει την Ελλάδα σε καραντίνα –για να εξακολουθήσει να την απομυζά.
Καλλιεργεί στον λαό μας τον φόβο και την οργή –γιατί δεν μπορεί να του
προσφέρει ελπίδα και προοπτική. Σπέρνει την άρνηση –για να θερίσει
ψήφους. Κηρύσσει την επανάσταση –που είναι η δική της συντήρηση.
Υπάρχει αντίβαρο, σ’ αυτόν τον ριζοσπαστικό αναχρονισμό, υπάρχει αντίδοτο;
Υπάρχει! μια σύγχρονη επιχειρηματική τάξη, που είναι από τη φύση της ανοιχτή,
ανήσυχη, δημιουργική. Υπάρχει μια ιδιωτική οικονομία που καταξιώνει την τόλμη,
την εργασία και την ικανότητα. Υπάρχει μια εθνική ιδιωτική πρωτοβουλία, ικανή ν’
ανταποκριθεί στις φιλοδοξίες και τα όνειρα των καλύτερων παιδιών μας, που σήμερα
αισθάνονται ψυχικά αποξενωμένα από τον τόπο τους. Υπάρχει μια Ελλάδα που
διεκδικεί δουλεύοντας, αντί να απαιτεί κατ’ επάγγελμα διαδηλώνοντας.
Μια ανθεκτική Ελλάδα που αναδέχεται το κόστος της αλλαγής, γιατί μπορεί να
αναμετρηθεί επί ίσοις όροις με την κρίση.

Αγαπητοί φίλοι,
Κάθε τόπος κατακτά τελικά τη θέση που του εξασφαλίζουν οι δημιουργικότεροι
πολίτες του –όχι οι κηφήνες του. Οι νεότερες παραγωγικές δυνάμεις έχουν
ωριμάσει πικρά βιώνοντας τη στασιμότητα και τις αλλεπάλληλες διαψεύσεις των
μεταπολιτευτικών προσδοκιών. Είναι οι μόνες, σήμερα πια, που μπορούν να
κινητοποιήσουν την ελληνική κοινωνία, να ανακαινίσουν ριζικά την
παραγωγική μηχανή και να επανεντάξουν τη μικρή, μεγάλη Ελλάδα στον χάρτη
των υπολογίσιμων χωρών. Πολλοί ανακαλύπτουν στις μέρες μας την ανάγκη μιας
«νέας μεταπολίτευσης». Αλλά, μια πραγματική Νέα Μεταπολίτευση μπορεί να
πυροδοτηθεί μόνο από την πραγματική οικονομία, για να μεταγγίσει μια νέα
ιδεολογική και θεσμική βάση στην κοινωνία και στο ίδιο το πολιτικό σύστημα.
Η επιχειρηματική γνώση και τόλμη, το δημιουργικό δαιμόνιο του Έλληνα
μπορεί ακόμη να μας εκπλήξει. Μπορεί να φέρει τα πάνω – κάτω στη σημερινή
έκπτωτη Ελλάδα.

Κυρίες και κύριοι,
Κύριε Πρωθυπουργέ,
πιστεύω ότι και πολιτικά αυτό είναι το μοναδικό βιώσιμο στοίχημα με τις
εξελίξεις που εγκυμονεί το μέλλον.

8 Σχόλια to “Η ομιλία Δασκαλόπουλου”

  1. Θεμης Λαζαριδης Says:

    Μια χαρά τα είπε ο Δασκαλόπουλος, αν και θα ήθελα κι εγώ να δω λίγη αυτοκριτική.

    Οι αντιδράσεις του πολιτικού κόσμου ήταν κατάπτυστες:

    http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=13/05/2010&id=161627
    http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artid=4574402
    http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_12/05/2010_337169
    http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_politics_1_13/05/2010_400784

  2. Θεμης Λαζαριδης Says:

    http://tvxs.gr/news/ομάδα-tvxs/μια-ψείρα-στον-τιτανικό-του-στέλιου-κούλογλου

    http://tvxs.gr/news/έγραψαν-είπαν/ζητείται-επιχειρηματίας-για-την-πρωθυπουργία

  3. pro Says:

    Πραγματικά, μια χαρά τα λέει ο Δασκαλόπουλος. Και όντως οι αντιδράσεις των εκπροσώπων μας ήταν απαράδεκτες. Κάποιοι νομίζουν ότι το μοναδικό χρέος ενός πολιτικού είναι να μην κλέβει. Εκεί έχει καταντήσει ο πολιτικός μας κόσμος , να θεωρεί τη μη συμμετοχή σε λοβιτούρες προσόν ικανό να ξεχωρίσει τους καλούς από τους κακούς. Και τα ρουσφέτια όμως τόσων δεκαετιών, κλοπή και μάλιστα επαναλαμβανόμενη σε βάρος της χώρας και κατ’ επέκταση του λαού μας ήταν. Οι σπατάλες του κράτους, οι πρόωρες συνταξιοδοτήσεις, οι εξωφρενικές ως προς το κόστος οικειοθελείς αποχωρήσεις, τα προκλητικά προνόμια στο δημόσιο, όλα αυτά που καταβύθισαν την οικονομία μας αποτελούν εγκλήματα που φέρουν τη σφραγίδα του συνόλου σχεδόν του πολιτικού κόσμου της χώρας μας και τον καθιστούν υπόλογο.
    Όσο για το φόβο επέκτασης του Μπερλουσκονισμού στη χώρα μας τούτο μόνο: Πριν λίγο καιρό μου ήταν αδύνατο να καταλάβω τι μπορεί να ώθησε τους Ιταλούς στο να υπερψηφίσουν κατ’ επανάληψη μάλιστα, έναν τύπο σαν τον Μπερλουσκόνι στην ηγεσία της χώρας τους. Πλέον έχω αρχίσει να υποψιάζομαι τι μπορεί να τους οδήγησε σε μια τέτοια, σχεδόν αδιανόητη για εμάς, συμπεριφορά

  4. Θεμης Λαζαριδης Says:

    Δελτίο Τύπου 13/05/2010

    Συνέντευξη της Υπουργού Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων, Άννας Διαμαντοπούλου, στο THEMA FM και στον δημοσιογράφο Μπάμπη Παπαπαναγιώτου

    ΜΠ. ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ: Να καλημερίσω την Υπουργό Παιδείας, την κυρία Άννα Διαμαντοπούλου που έχουμε στην τηλεφωνική μας γραμμή. Κυρία Υπουργέ καλημέρα σας..
    Α. ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ: Καλημέρα κύριε Παπαπαναγιώτου.
    ΜΠ. ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ: Λοιπόν, σχολιάζαμε προηγουμένως και το βλέπω και από τα μηνύματα των ακροατών εδώ, ότι έχει προκληθεί έτσι μια ενδιαφέρουσα τελικά συζήτηση με αφορμή τα όσα είπε και ο Πρόεδρος του ΣΕΒ, ο κ. Δασκαλόπουλος για το πολιτικό σύστημα και τις αντιδράσεις που υπήρξαν.
    Κατά τη γνώμη σας υπερέβη τα εσκαμμένα ο Πρόεδρος του ΣΕΒ;
    Α. ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ: Να θυμίσω ότι ο κ. Δασκαλόπουλος και στο παρελθόν έχει κάνει αντίστοιχες παρεμβάσεις. Ναι, θεωρώ ότι χθες υπερέβη τα εσκαμμένα. Όμως, ο σχολιασμός δεν μπορεί να γίνεται γύρω από τις δηλώσεις του Προέδρου του ΣΕΒ, γιατί είναι σαφές ότι η συζήτηση αφορά το ίδιο το πολιτικό σύστημα, αφορά πολύ περισσότερο τους εμπλεκόμενους.
    Και θέλω να κάνω σαφές κ. Παπαπαναγιώτου, ότι από τη στιγμή που έθεσε θέμα σε μια κοινοβουλευτική δημοκρατία -και στην κοινοβουλευτική δημοκρατία τα κόμματα, το Κοινοβούλιο εκλέγονται, επανεκλέγονται, όπως και οι αιρετοί, κάθε είδους αιρετοί εκλέγονται και επανεκλέγονται- είναι πάρα πολύ επικίνδυνο να τινάζουμε στον αέρα όλη την ιστορία, την παρουσία και τα επιτεύγματα του κοινοβουλευτικού συστήματος από τη μια μέρα στην άλλη περιμένοντας κάθε είδους Σωτήρες. Γιατί δεν υπάρχουν Σωτήρες. Ούτε αυτοί που προέρχονται από τον επιχειρηματικό, ούτε από τον καλλιτεχνικό, ούτε από το δημοσιογραφικό, ούτε από τον στρατιωτικό χώρο όπως δείχνει η ιστορία.
    ΜΠ. ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ: Υποθέτω όχι και από τον πολιτικό όμως, έτσι δεν είναι;
    Α. ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ: Ακριβώς. Με συγχωρείτε, ο πολιτικός χώρος έχει όλους τους προηγούμενους. Δηλαδή ένας δημοσιογράφος μπορεί να εκλεγεί και να γίνει αιρετός. Ένας επιχειρηματίας μπορεί να εκλεγεί και να γίνει αιρετός, είναι όλοι όμως …
    ΜΠ. ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ: Σύμφωνοι.
    Α. ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ: Μέσα στο κοινοβουλευτικό σύστημα, το οποίο βεβαίως ευθύνεται, έχει τη μεγαλύτερη ευθύνη, αλλά μην ξεχνάμε ότι εκλέγεται και επανεκλέγεται. Και το μεγάλο στοίχημα σήμερα είναι, πέρα από την αυτοκριτική, η οποία έχει ιστορικά χαρακτηριστικά. Η κατάσταση στην οποία είμαστε σήμερα, ξέρουμε όλοι πολύ καλά ότι οφείλεται στο ότι έχουμε αποδεχτεί μία σχέση πολιτικής με όλα τα επιμέρους συστήματα και με τους πολίτες, η οποία δεν είχε ούτε ορθολογισμό, ούτε εξυπηρετούσε το μακροχρόνιο συμφέρον. Εξυπηρετούσε «συμφέροντα» της στιγμής είτε ατόμων, είτε ομάδων, είτε αυτών που μπορούσαν να φωνάξουν περισσότερο, είτε τοπικιστικά, είτε, είναι ένα σύστημα το οποίο λειτουργούσε επί χρόνια με έλλειψη ορθολογισμού και στόχων που εξυπηρετούσε μακροχρόνια το δημόσιο συμφέρον.
    ΜΠ. ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ: Κυρία Διαμαντοπούλου, ξέρετε εμένα τι μου κάνει εντύπωση και σας το λέω έτσι πολύ ειλικρινά. Εάν σε μια άλλη εποχή που αισθανόταν λιγότερο ευάλωτος ο πολιτικός κόσμος, ο «Χ» κ. Δασκαλόπουλος έλεγε ακριβώς τα ίδια πράγματα, οι αντιδράσεις είμαι βέβαιος θα ήταν πολύ λιγότερες.
    Α. ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ: Θέλω να σας θυμίσω τις δικές μου αντιδράσεις δύο φορές. Μία πέρυσι το Νοέμβριο και μία πρόπερσι που ήμουν στην αντιπολίτευση που επιτέθηκα προσωπικά στον κ. Δασκαλόπουλο γιατί είχε ξανά βάλει τέτοιου είδους ζητήματα σε ένα πλαίσιο. Από κανέναν δεν στερώ το δικαίωμα να κάνει την κριτική του, όχι όμως να προχωρά σε γενικεύσεις και ουσιαστικά σε αμφισβήτηση της ρίζας του πολιτεύματος .
    Το είχα πει και το επαναφέρω: θα πρέπει και η επιχειρηματική τάξη στην Ελλάδα να κάνει πάρα πολύ σοβαρά την αυτοκριτική της. Είναι μία επιχειρηματική τάξη, η οποία ζει επί δεκαετίες βασισμένη στο κρατικό χρήμα, που έχει αυτή τη στιγμή το μικρότερο ποσοστό δαπάνης σε έρευνα και σε εκπαίδευση εργαζομένων και βεβαίως πρέπει να δούμε ποια είναι τα επενδυτικά προϊόντα τα οποία έχουν προκύψει στην παραγωγή της χώρας.

    Όμως οι ευθύνες δεν μπορεί να πάνε μόνο στον επιχειρηματικό κόσμο, μόνο στον πολιτικό κόσμο, μόνο στους διανοούμενους, μόνο στα πανεπιστήμια. Νομίζω ότι ήρθε η στιγμή όλοι από όπου και αν βρισκόμαστε -και όχι με το ίδιο ποσοστό ευθύνης- να πάρουμε τις ευθύνες στα χέρια μας και να αλλάξουμε τα δεδομένα.
    Ας κάνει καθένας αυτό που είναι στον δικό του τομέα και πρέπει να γίνει. Ας οργανώσουν τις δυνάμεις τους οι επιχειρηματίες για να προσφέρουν σ’ αυτή την πατρίδα αυτή τη στιγμή, να μην φεύγουν τα κεφάλαια, να κρατήσουμε τα κεφάλαια, να μην μεταφέρουν την έδρα της επιχειρήσεως, να μην αφίστανται επενδύσεων, οι οποίες μπορεί να είναι παραγωγικές. Δηλαδή ο κάθε ένας ας κάνει αυτό που πρέπει σε μια πολύ δύσκολη στιγμή για την πατρίδα.
    Και βεβαίως, για να έρθω στον πολιτικό κόσμο, σε εμάς. Αυτή τη στιγμή είναι το μεγαλύτερο βάρος στο να κάνουμε, ίσως, το πιο δύσκολο πράγμα, δηλαδή το αυτονόητο. Ο εξορθολογισμός του συστήματος σε πρώτη φάση μετά την επανάσταση που χρειάζεται, χρειάζεται πάρα πολύ δυνατό στομάχι και χρειάζεται πολύ μεγάλες αποφάσεις.
    Και για να πω για την Κυβέρνηση και να τελειώσω μ’ αυτό. Ξέρετε κ. Παπαπαναγιώτου θεωρώ, ότι όλη η Κυβέρνηση και οφείλει και λειτουργεί σε μια κατεύθυνση που δεν την ενδιαφέρει το πολιτικό κόστος και η επόμενη επανεκλογή.
    Αυτή τη στιγμή υπάρχει ένας στόχος μόνο, να σωθεί η πατρίδα, να σωθεί η Ελλάδα -γιατί πραγματικά υπήρξε τέτοιος κίνδυνος όσον αφορά την οικονομική της κατάσταση- και να βγει η χώρα από ένα μαύρο τούνελ στο οποίο είχε μπει εδώ και χρόνια.
    Αυτό για να το καταφέρουμε σημαίνει, ότι ο καθένας μόνος του και όλοι μαζί δίνουμε καθημερινά μία μάχη. Μία μάχη με πολλών ειδών δυνάμεις και αυτή πρέπει να κερδίσουμε.
    ΜΠ. ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ: Μάλιστα. Σας άκουσα με προσοχή. Θέλω να σας ρωτήσω δύο πράγματα. Κατ’ αρχήν εκτιμάτε ότι γίνεται προσπάθεια για τη συγκρότηση κόμματος επιχειρηματιών ή ενός κόμματος στο οποίο θα είναι αμιγώς εκφραστές των επιχειρηματικών συμφερόντων; Γιατί την ακούω να διακινείται αυτή την άποψη πολύ τελευταία.
    Α. ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ: Όχι, δεν εκτιμώ ότι γίνεται κάτι τέτοιο. Θεωρώ ότι είναι από αφελές έως ανόητο. Δεν υπάρχει κόμμα επιχειρηματιών το οποίο να μπορεί να εκφράσει τα συμφέροντα του ελληνικού λαού, δεν θεωρώ ότι γίνεται και πιστεύω ότι κάθε προσπάθεια θα έπεφτε στο κενό.
    ΜΠ. ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ: Αυτή η εκτίμηση έχει ενδιαφέρον. Τώρα σε ότι αφορά το ζήτημα το οποίο θίξατε μετά για το τι κάνει η Κυβέρνηση και αν υπολογίζει το πολιτικό κόστος ή όχι. Έχω την αίσθηση και με ενδιαφέρει η άποψή σας, γι’ αυτό σας ρωτάω, ότι τώρα που μπήκε το νερό στο αυλάκι, δηλαδή έχουμε το πρόγραμμα προσαρμογής, υπήρξε η πρώτη εκταμίευση κλπ., μπήκαμε σε ένα δρόμο, θα αναδειχθεί ότι ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα της χώρας δεν είναι το οικονομικό, αλλά το πολιτικό.
    Διότι η επιτυχία του οικονομικού εξαρτάται από το πόσο πειστικό θα είναι το πολιτικό σύστημα της χώρας και το πόσο μπορεί να εμπνεύσει και να εξασφαλίσει τη συναίνεση και τη συμμετοχή της κοινωνίας. Αυτό δεν προκύπτει μέχρι στιγμής όμως.
    Α. ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ: Αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα που σας είπα και έχει πολλά στοιχεία, αυτό που είπα πριν, την επανάσταση του αυτονόητου σε όλα τα επίπεδα. Δηλαδή το να ξεκινήσουμε και να λειτουργήσουμε τη δημόσια διοίκηση, το να μπουν συγκεκριμένοι στόχοι σαφείς και μετρήσιμοι σε κάθε Υπουργείο, όσον αφορά τη λειτουργία όλων των χώρων του. Όταν ήμουν Επίτροπος είχα πει κάτι, μια εμπειρία που είχα, ότι οι πολιτικοί στις Βόρειες χώρες κρίνονται με βάση τους στόχους που θέτουν, στις Νότιες χώρες κρίνονται με βάση τη διαχείριση των κρίσεων και την επικοινωνιακή εικόνα τους. Είναι μια ουσιαστική διαφορά. Αυτό τελείωσε. Η ιστορία της επικοινωνίας και της διαχείρισης των κρίσεων είναι πλέον κάτι πεπερασμένο.
    ΜΠ. ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ: Αυτό φαντάζομαι το λέτε και γύρω σας, έτσι; Δεν εννοώ προσωπικά σ’ εσάς, διότι υπάρχουν πολλά πράγματα και από την Κυβέρνηση τα οποία θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι σ’ αυτή τη λογική.
    Α. ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ: Ποτέ δεν λείπει από πουθενά το κομμάτι της επικοινωνίας, αλλά σίγουρα αυτή η Κυβέρνηση ξεκίνησε με πάρα πολύ αρνητικό κλίμα και αρνητικά δεδομένα και νομίζω, ότι ξέρουμε όλοι πολύ καλά μέσα μας, ότι αυτό θα κριθεί στο τέλος της τετραετίας, εάν θα παραδώσουμε μία άλλη χώρα. Αυτό, λέτε πρώτα για πολιτικές συναινέσεις. Βεβαίως χρειάζονται πολιτικές συναινέσεις σε όλα τα επίπεδα, οι οποίες δεν είναι πάντοτε εύκολο να επιτευχθούν.
    ΜΠ. ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ: Κυρίως κοινωνικές.
    Α. ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ: Ναι, γι’ αυτό ξεκίνησα από τις πολιτικές, οι πολιτικές δεν είναι πάντοτε εύκολο να επιτευχθούν, κυρίως γιατί, νομίζω, ότι ακόμα και στα πολιτικά κόμματα επικρατεί απολύτως η αντίληψη του παρελθόντος.
    Θεωρώ ότι ο νέος Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας κινείται ακριβώς πάνω στην πεπατημένη της κλασικής αντιπολίτευσης, δηλαδή κρατάμε πισινή και χτυπάμε την Κυβέρνηση σε όλα τα επίπεδα. Ήταν ο πάγιος τρόπος με τον οποίο κινείτο η αντιπολίτευση επί δεκαετίες στη χώρα.
    Τα κόμματα της Αριστεράς κινούνται σε έναν δικό τους κόσμο και δεν κάνουν καμία προσπάθεια να έχουν σχέση με πραγματικές προτάσεις για την διέξοδο από την κρίση. Επομένως η πολιτική συναίνεση για να έρθει θα πρέπει να γίνει μία λοβοτομή στο μυαλό των πολιτικών κομμάτων και των πολιτικών αρχηγών που την θεωρώ πολύ δύσκολη.
    Εν πάση περιπτώσει λόγω των συνθηκών της χώρας ίσως και εκεί να υπάρξουν αλλαγές. Τώρα στις κοινωνικές συναινέσεις, εδώ θεωρώ ότι είναι το κλειδί. Και οι κοινωνικές συναινέσεις δηλαδή ο μεγάλος αριθμός των πολιτών οι οποίοι θα αποδεχτούν να μπουν σε μια τέτοια προσπάθεια, πρέπει μέσα τους να πειστούν για τα εξής:
    Ότι, πρώτον, θα υπάρξει απάντηση στην οργή τους. Δηλαδή στο θέμα της αδικίας και στο θέμα της διαφθοράς. Εδώ οι κινήσεις πρέπει να είναι και προσεκτικές και αποτελεσματικές. Βλέπετε ότι το επόμενο μεγάλο ρεύμα αφορά κινήσεις της Κυβέρνησης, αφορά και το κυνήγι της φοροδιαφυγής και το να μην μείνει τίποτα χωρίς να διερευνηθεί και χωρίς να αποδοθούν ευθύνες. Η απάντηση, λοιπόν, στην δικαιολογημένη οργή του κόσμου.
    Το δεύτερο σημαντικό είναι η προοπτική. Ξέρετε, θεωρώ ότι το σοβαρότερο κύμα αυτή τη στιγμή που με τρομάζει είναι η αντίληψη των νέων παιδιών «να φύγουμε από την Ελλάδα».
    ΜΠ. ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ: Ναι, βεβαίως.
    Α. ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ: Αυτό θεωρώ ότι είναι αυτή τη στιγμή ένας από τους μεγαλύτερους κινδύνους. Αυτό το περίφημο στα αγγλικά Brien – brien, δηλαδή το να χάνει μία χώρα τους εγκεφάλους της, να χάνει τα καλύτερα μυαλά της, να χάνει τους ανθρώπους με τις μεγαλύτερες δυνατότητες, γιατί αυτοί που φεύγουν είναι πάντοτε οι πιο τολμηροί, είναι ένας μεγάλος κίνδυνος. Πρέπει να κρατήσουμε, λοιπόν, τους νέους ανθρώπους.
    ΜΠ. ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ: Φαντάζομαι όμως, ότι συμφωνείτε κα Διαμαντοπούλου, ότι δεν αρκεί η διαπίστωση, αλλά πρέπει να εξασφαλίσετε σ’ αυτά τα παιδιά μένοντας εδώ και δουλειά και μία αξιοπρεπή ζωή, αλλιώς;
    Α. ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ: Εδώ, λοιπόν, που είναι το μεγάλο στοίχημα είναι να κάνουμε σαφές, ότι η διέξοδος για αυτά τα παιδιά δεν θα είναι στο δημόσιο τομέα.
    Γενιές ολόκληρες Ελλήνων -και η σημερινή γενιά- όπως προκύπτει από τις έρευνες, όπως ξέρετε, μεγάλωσαν πιστεύοντας ότι παίρνοντας το πτυχίο τους θα μπουν στο δημόσιο τομέα. Να κάνουμε σαφές, ότι ο δημόσιος τομέας στην Ελλάδα δεν μπορεί να αντιμετωπίσει πλέον κανενός είδους ανεργία.
    Τι θέλουμε, λοιπόν; Θέλουμε αλλαγή στον χώρο του ιδιωτικού τομέα, για να μιλήσουμε για τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα, για τα δικαιώματά τους και τις προοπτικές.
    Εδώ, λοιπόν, τώρα το μεγάλο κρίσιμο θέμα είναι, για να ξεκινήσω από τον δικό μου τομέα, το πώς αντιμετωπίζουμε την έρευνα και την τεχνολογία. Στόχος μας είναι να πάμε σε υποστήριξη όλων των νέων ανθρώπων που θέλουν να ξεκινήσουν με βάση την πατέντα, με βάση τη δημιουργικότητα, με βάση την καινοτομία στην ιδέα, νέες μικρές επιχειρήσεις, μεγάλες επιχειρήσεις, να τους υποστηρίξουμε για να υλοποιήσουν νέες ιδέες. Δηλαδή να προσανατολίσουμε την έρευνα μας σε μεγάλο βαθμό στην υποστήριξη των νέων μυαλών για την οικονομία της χώρας.
    Μέχρι τον αναπτυξιακό νόμο που συζητούσαμε χθες και είπαμε να δοθεί ιδιαίτερο βάρος και να γίνει στροφή σε όλη τη νέα επιχειρηματικότητα, σε όλους τους νέους ανθρώπους, ιδιαίτερα στην περιφέρεια, αλλά και στο κέντρο, οι οποίοι θα πρέπει να έχουν ειδικές απαλλαγές, ειδική υποστήριξη.
    Μέσα σε όλη την κρίση σας θυμίζω ότι αυτή τη στιγμή τρέχει πρόγραμμα που οι επιχειρηματίες, οι μικρές και οι μεσαίες επιχειρήσεις, έχουν ειδική ενίσχυση όταν παίρνουν νέους ανθρώπους στη δουλειά και δεν πληρώνουν για μια 4ετία τις εισφορές, γιατί πληρώνονται με κρατικά χρήματα, για να μπουν νέοι άνθρωποι στις επιχειρήσεις.
    Το επόμενο διάστημα, αυτό δεν γινόταν, οι έξι μήνες ήμασταν πραγματικά σαν να αντιμετωπίζαμε ένα τσουνάμι και μέσα στο τσουνάμι προσπαθείς να διασώσεις αυτό που έχεις. Τώρα θα χτίσουμε …
    ΜΠ. ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ: Τώρα πέρασε το τσουνάμι;
    Α. ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ: Το τσουνάμι με τις διαστάσεις που το ζήσαμε τους προηγούμενους μήνες θεωρώ ότι υποχώρησε πολύ, για να κρατάμε πισινή για το τι έχουμε μπροστά μας.
    Όμως τώρα είναι να χτίσουμε, τώρα είναι να πάμε στο κομμάτι της ανάπτυξης που είναι και το πιο σημαντικό και αυτό αφορά όλα τα Υπουργεία οριζόντια. Το τι θα γίνει στις μεταφορές, το τι θα γίνει στο Υπουργείο Παιδείας, το τι θα γίνει στην ενέργεια, το τι θα γίνει στον τουρισμό και γι’ αυτό γίνονται τόσα πολλά Υπουργικά Συμβούλια σε καθημερινή βάση για να επιστρατεύσουμε όλες τις δυνάμεις προς αυτή την κατεύθυνση. Το να έρθουν επενδύσεις, να αλλάξουν πολλά θέματα.
    Η ιστορία της προσέλκυσης επενδύσεων σημαίνει αλλαγές στη δικαιοσύνη, αλλαγές στον τρόπο που λειτουργεί η δημόσια διοίκηση. Δηλαδή το να κάνουμε μπάι μπας σε πάρα πολλά πράγματα, στην ταχύτητα που πρέπει να λειτουργήσουν όλα αυτά και με μια δημόσια διοίκηση, η οποία πρέπει κάθε μέρα να αλλάζει.
    Αυτά είναι τα μεγάλα και σημαντικά ζητήματα που έχουμε μπροστά μας μέσα στο καλοκαίρι, για να βάλω χρονοδιάγραμμα. Η συζήτηση που δίνει προοπτική σε συνδυασμό με την απάντηση στην οργή του κόσμου, -γιατί δεν μπορεί να το ξεχνάμε, αυτό είναι στοιχείο της πολιτικής ατζέντας σήμερα-, είναι τα δύο μεγάλα στοιχήματα.
    ΜΠ. ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ: Σας ευχαριστώ πολύ κα Διαμαντοπούλου.
    Α. ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ: Εγώ σας ευχαριστώ.

    (Απομαγνητοφωνημένο κείμενο)

  5. zarkon Says:

    Για να κατανοήσουμε ποιος από τους επιχειρηματίες και τους πολιτικούς λέει την αλήθεια πρέπει να δούμε σε αυτή τη σχέση ποιος ήταν από θέση ισχύος.
    Ο Καστανίδης πρέπει να προσέχει όταν χρησιμοποιεί παραδείγματα και αποκαλεί τους επιχειρηματίες ψείρες .
    Πρέπει να εξετάσουμε το κράτος αυτό όπως διαμορφώθηκε τα χρόνια της μεταπολίτευσης, την αρχή του δανεισμού της χώρας .
    Πρέπει ακόμα να συγκρίνουμε τη κατάσταση της επιχειρηματικότητας στη εφτάχρονη δικτατορία και στο κράτος της μεταπολίτευσης και αυτό το λέω γιατί πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι δεν πρέπει να υπάρχουν ταμπού.
    Πρέπει λοιπόν να αναγνωρίσουμε την κατάσταση της εργατικής τάξης και χωρίς προκατάληψη να ανασύρουμε τα δεδομένα που θα μας κάνουν να βρούμε την αιτία του προβλήματος.
    Το ΚΚΕ και η αριστερά και αυτή έχει τη δικιά της αλήθεια . Οι ελαστικές μορφές απασχόλησης ,η μαύρη εργασία , χαριστικές ρυθμίσεις σε βάρος του ΙΚΑ και γενικά των εργαζομένων, η λεηλασία των ταμείων. Εγκλήματα που μπορεί να έχουν να έχουν παραγραφεί για τους υπαίτιους αλλά κάθε μέρα αυτές τις επιπτώσεις βασανιστικά τις βιώνουμε όλοι. Δεν είναι τυχαίο και ο Μεταξάς και ο Πατακός να δηλώνουν στο τέλος της ζωής τους ότι δεν ήταν αναγκαίο να διωχθεί η αριστερά.
    Είναι αλήθεια ότι και τα δύο κόμματα που κυβέρνησαν εξαγόραζαν ψήφους για να διαιωνίσουν την εξουσία τους και δημιούργησαν ένα τέρας που δεν ελέγχουν.
    Τώρα όλοι πρέπει να καταλάβουμε ότι βρισκόμαστε σε τέλος εποχής αυτό σημαίνει ότι συμπεριφορές όλων μας πρέπει να είναι διαφορετικές.
    Οι ήρωες μου από την ιστορία είναι οι Γκράκχοι που άλλαξαν την Ρώμη και τη διέσωσαν σε αντίθεση με τη Σπάρτη που έσβησε γιατί δεν ήθελε να αλλάξει.
    Οι Γκράκχοι δολοφονήθηκαν αλλά η Ρώμη έλαμψε. Οι Έλληνες όταν αδιαφόρησαν για το θάνατο το έθνος επέζησε. Όταν οι πολιτικοί αδιαφορήσουν για το πολιτικό τους θάνατο τότε θα δώσουν πνοή στη δημοκρατία.
    Τώρα που όλοι σαν τον Αίαντα πρέπει να σταθούμε μπροστά στα καράβια μας και να παλέψουμε να μην καούν με αίσθημα ευθύνης αδιαφορώντας για τον εγωισμό μας για την εξουσία για τον τρόπο ζωής μας τότε λοιπόν θα μπορέσουμε να διασωθούμε.
    Και απέναντι στη σκληρότητα και στην ακαμψία της Σπαρτιάτισσας μάνας που θέλει να βάζει πρώτη τη πέτρα για να χτίσει το γιό της στο ναό και φαντάζει σαν βράχος , ας είμαστε εμείς το νερό που θα τη διαβρώσει και θα σμιλέψει αφήνοντας τους άλλους να τη θαυμάζουν συνεχίζοντας επαναληπτικά και αιώνια το δικό μας κύκλο της ζωής.
    Όμως το βραβείο ας το δώσουμε πλέον στο φυσικό του νικητή τον Αίαντα για να μη μας στοιχειώνει το παράπονο του από τον Άδη.

  6. Νικος Αλεξάνδρου Says:

    Οι κόντρες Δασκαλόπουλου – πολιτικών κόσμου μου θυμίσουν την παροιμία που λέει «Δυο γάιδαροι μαλώναμε σε ξένο αχυρώνα». Ο κ. Δασκαλόπουλος και ο κόσμος που εκπροσωπεί εξέθρεψαν επί δεκαετίες ένα σύστημα που τους βόλευε για να κάνουν τη δουλειά τους. (Γιατί μην μου πείτε ότι η διαφθορά έχει τη βάση της στο λαό. Από τους μεγάλους ξεκίνησε και ακολούθησαν και οι μικροί). Ο πολιτικός κόσμος τσίμπησε το δόλωμα για να επωφεληθεί για ίδια συμφέροντα.

    Και έρχονται όλοι αυτοί σήμερα κι αρχίζουν ένα στημένο κατά τη γνώμη μου παιχνίδι για ν αποπροσανατολίσουν το λαό από την ουσία του προβλήματος, θέτοντας το ψευτοδίλημμα ή αυτοί ή εμείς. Η απάντηση είναι κανένας. Ο αχυρώνας δεν τους ανήκει, ο αχυρώνας είναι ελληνικός, ανήκει στους Έλληνες πολίτες που πονούν γι΄αυτό τον τόπο. Αυτοί είναι που, με ειρηνικά μέσα εύχομαι, θα κάνουν τη διαφορά.

    …… Τώρα που το ξαναδιαβάζω νομίζω ότι πρέπει να κάνω μια διευκρίνηση: δεν είμαι στην αριστερά, πέρασα από πολλά λιμέρια αλλά ποτέ από εκεί. Και δες τώρα πως μιλάω. Βρε, τώρα που άρχισε η νεοπολίτευση ήρθε τ’ απάνω κάτω. Ή μήπως είναι ανάποδα;

  7. Μαύρος Γάτος Says:

    Θέμη, τους τέως βουλευτές/ υπουργούς δεν τους έχεις στη Συλλογή; Τον Μαντέλη πχ…. ήμουν πολύ περίεργος να διαβάσω την αξιολόγησή του π. Χ. (προ Χορηγίας)….

  8. Θεμης Λαζαριδης Says:

    Δεν πάει τόσο πίσω η καταγραφή. Το 2006 ξεκίνησε το μπλογκ.

Τα σχόλια είναι κλειστά.


Αρέσει σε %d bloggers: