ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΨΗΦΙΑΚΗΣ ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ (ΨΑΔ)

Φίλες και Φίλοι Πολίτες
Είμαστε σήμερα λίγοι απλοί πολίτες, αλλά πιστεύουμε ότι αύριο θα γίνουμε πολλοί. Κοινό στοιχείο που μας ενώνει, είναι η ανησυχία για τα σοβαρά προβλήματα που υπάρχουν στο ισχύον σύστημα άσκησης της πολιτικής εξουσίας και η αίσθηση της ανάγκης ότι πρέπει να κάνουμε κάτι και μείς και να μη περιοριζόμαστε μόνο στις διαπιστώσεις των προβλημάτων.

Α. Σύνοψη – Προοίμιο
Διαπιστώσεις για την κρίση του πολιτικού συστήματος της Αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας , σε όλες τις χώρες γενικά και στη χώρα μας ειδικότερα, έχουν γίνει πολλές και από πολλούς. Είναι αρκετές, δεν χρειάζονται περισσότερες.
Εκείνο που χρειάζεται είναι να κατανοήσουμε τη βαθύτερη, την πραγματική αιτία της κρίσης, για να κάνουμε εκείνες τις συνταγματικές και νομοθετικές αλλαγές που θα την ακυρώσουν.
Οι κρατούσες απόψεις για την αιτία της κρίσης δεν είναι πολλές. Ουσιαστικά περιορίζονται σε μία. Στην άποψη ότι η κρίση οφείλεται στις λανθασμένες επιλογές ηγετών που κάνουμε εμείς οι απλοί πολίτες. Αιτία δε των λανθασμένων επιλογών είναι, κατά την άποψη των περισσοτέρων ειδημόνων και απλών πολιτών, « η χαμηλή μέση κατά κεφαλή, πνευματική και ηθική, καλλιέργεια των πολιτών»
Εμείς δεν πιστεύουμε ότι αυτή είναι η αιτία. Πιστεύουμε ότι η πραγματική αιτία της κρίσης βρίσκεται στα εγγενή χαρακτηριστικά του πολιτικού συστήματος. Ακόμη πιστεύουμε ότι «η χαμηλή κατά κεφαλή καλλιέργεια», που πράγματι υπάρχει, οφείλεται και αυτή στην ίδια αιτία, στα εγγενή χαρακτηριστικά του πολιτικού συστήματος.
Το έργο για έξοδο από την κρίση, που παίζεται συνέχεια από τους άρχοντες /αντιπρόσωπους μας με τίτλο: «φύγετε σεις που μας καταστρέψατε για να έρθουμε εμείς και να σωθούμε», μας κούρασε και έπαψε να μας ενδιαφέρει.
Η προσδοκία μας να επιλέξουμε έναν ηγέτη / μεσσία, που με τις μεγάλες πνευματικές και ηθικές δυνάμεις του θα μας λυτρώσει, μας απογοήτευσε γιατί αποδείχθηκε στην πράξη ότι είναι μια πολύ μικρών πιθανοτήτων προσδοκία.
Υπάρχει κάποια άλλη λύση ;
Είναι πολλοί ειδήμονες, ιδίως ξένοι, που υποστηρίζουν ότι η υπέρβαση της κρίσης μπορεί να γίνει μόνο με τον προσανατολισμό των σημερινών αντιπροσωπευτικών Δημοκρατιών στις αρχές της Αθηναϊκής Δημοκρατίας. Της Δημοκρατίας που ‘‘ξεχάστηκε’’ όταν τα κράτη έπαψαν να είναι κράτη-πόλεις στα οποία ήταν εφικτή, λόγω του μικρού μεγέθους τους, η συγκέντρωση όλων των πολιτών στην Πνύκα για αμφιενεργή ενημέρωση και λήψη αποφάσεων με δημοψηφίσματα.
Σήμερα όμως, χάρη στην τεχνολογία, αυτή η δυνατότητα υπάρχει ανεξάρτητα αν το κράτος είναι μεγάλο ή μικρό. « Σήμερα όλος ο κόσμος έγινε ένα χωριό», στο οποίο οι πολίτες μπορούν:
• Να ενημερώνονται , εύκολα γρήγορα και από έγκυρες πηγές, χρησιμοποιώντας την τεχνολογία του Ιντερνέτ
• Να συμμετέχουν στη λήψη των μεγάλων αποφάσεων με ψηφιακά δημοψηφίσματα, που θα γίνονται από το σπίτι μας.
Σήμερα μπορεί να ξαναγεννηθεί: η κουλτούρα της Πόλης -Κράτους και ένα πολίτευμα Άμεσης Δημοκρατίας, προσαρμοσμένο στα δεδομένα του 21ου αιώνα.
Στις σελίδες που ακολουθούν , ίσως βρεις απλές και κατανοητές απόψεις για τα βασικά χαρακτηριστικά της κρίσης, την πραγματική αιτία της και τον τρόπο υπέρβασης της Ίσως συμφωνήσεις και εσύ ότι «και ένα ψηφιακό δημοψήφισμα αν γινόταν το χρόνο, θα ήταν αρκετό για να οδηγήσει σταδιακά στην οριστική υπέρβαση της κρίσης».

Β. Η κρίση και η αντιμετώπιση της
Στα πλαίσια των ανωτέρω κινήτρων και πεποιθήσεων, θέτουμε υπόψη σας τα ακόλουθα:
1.Το πρόβλημα
Βασικό χαρακτηριστικό της υπάρχουσας κρίσης, στη χώρα μας αλλά σε πολλές άλλες, είναι η υποβάθμιση της ευθύνης και ειλικρίνειας και η γιγάντωση της ιδιοτέλειας και ανειλικρίνειας των πολιτικών, των αντιπροσώπων γενικότερα, αλλά και των πολιτών.
Η ταύτιση της δημόσιας και της ατομικής ζωής που υπήρχε στους πολίτες της γνήσιας δημοκρατίας, της Αθηναϊκής Δημοκρατίας, δεν υπάρχει πια. Η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών σήμερα ενδιαφέρεται μόνο για την ατομική ζωή του, και αδιαφορεί για τη δημόσια η οποία διαμορφώνεται και ελέγχεται όχι από τους πολίτες, αλλά από τους κάθε μορφής αντιπροσώπους μας, που υποτίθεται ότι τους επιλέγουμε ελεύθερα. Στην πραγματικότητα όμως δεν τους επιλέγουμε ελεύθερα αλλά έντονα χειραγωγημένα από τους λίγους που κατά βάθος ασκούν την εξουσία. Αυτοί οι λίγοι είναι εκείνοι που ελέγχουν: τα ΜΜΕ, την οικονομία, τους κομματικούς μηχανισμούς καθώς και τα μικρά αλλά δυναμικά υποσύνολα πολιτών τα οποία προστατεύουν συντεχνιακά, ή άλλα συμφέροντα .
Κάτω από αυτές τις συνθήκες, στους μεν πολίτες υποβαθμίσθηκε η γνώση, το ενδιαφέρον και η ευθύνη για τη δημόσια ζωή, στους δε λίγους της εξουσίας αναπτύχθηκε η ιδιοτέλεια και η αλαζονεία του ηγεμόνα και του πρίγκιπα. Οι λίγες εξαιρέσεις δεν ακυρώνουν αυτόν τον κανόνα.
Η ουσιαστική ακύρωσης κάθε εξουσίας των πολιτών, έχει οδηγήσει στον μετασχηματισμό του πολιτεύματος της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας σε ένα πολίτευμα « εκλεγμένης ολιγαρχίας», με έντονο το στοιχείο της κληρονομικής εξουσίας.
2. Η αιτία της κρίσης.
Βαθύτερη αιτία αυτής της κρίσης είναι η αποψίλωση της εξουσίας από τους φυσικούς ιδιοκτήτες εξουσίας, τους πολίτες και η συγκέντρωση της στους λίγους. Μια αποψίλωση που δεν γίνεται με παράβαση του γράμματος των θεσμών, αλλά με κατάφορη παράβαση του πνεύματος αυτών.
Πράγματι, αντίθετα προς το πνεύμα των θεσμών, κορυφαίο όργανο εξουσίας στην πράξη δεν είναι σήμερα το Κοινοβούλιο, αλλά η Κυβέρνηση, αν όχι μονάχα ο Πρωθυπουργός. Πράγματι, πολιτικοί και ειδήμονες διακηρύττουν σήμερα, χωρίς προβληματισμούς και αναστολές, ότι στις εκλογές οι πολίτες επιλέγουν Πρωθυπουργό και όχι Κοινοβούλιο.
Αυτή όμως η υπερβολική συγκέντρωση της εξουσίας, νομοτελειακά οδηγεί στην υποβάθμιση της ευθύνης και στη γιγάντωση της ιδιοτέλειας, των πολιτικών αλλά και των πολιτών· οδηγεί στην αύξηση της κοινωνικής εντροπίας και στο θάνατο της δημοκρατίας αν όχι στο θάνατο των ίδιων των κοινωνικών συστημάτων.

3. Η ριζική αντιμετώπιση της κρίσης
Από τα προηγούμενα προκύπτει ότι για να αντιμετωπισθεί η κρίση, απαιτείται να αυξηθεί η εξουσία που ασκούν σήμερα οι πολίτες. Η κρατούσα αντίληψη ότι οι πολίτες έχουν εξουσία, αλλά δεν μπορούν στην πράξη να την ασκούν, αποτελεί λογική και ηθική αντίφαση.
Οι άνθρωποι ως σύνολο (set) επιλέγουν και θα επιλέγουν τις βέλτιστες για την επιβίωση τους λύσεις, που είναι εφικτές σε ένα δεδομένο φυσικό ή κοινωνικό περιβάλλον. Αυτή η φυσική νομοτέλεια ελάχιστα επηρεάζεται – και ασφαλώς δεν ανατρέπεται – μόνο με προγράμματα παιδείας και καλλιέργειας των ανθρώπων. Πραγματική παιδεία υπάρχει μόνο σε γνήσιο δημοκρατικό περιβάλλον.
Η σημερινή γνωστή κατάσταση που επικρατεί στην παιδεία, κατά βάθος οφείλεται στο ότι στις σπουδαστικές κοινότητες, και στην κοινωνία δεν υπάρχει πραγματική δημοκρατία.
Αυτά οδηγούν στο συμπέρασμα ότι: η χαμηλή ηθική καλλιέργεια δεν είναι η αιτία αλλά το αποτέλεσμα της κρίσης.
Η αντιμετώπιση της κρίσης συνεπώς, απαιτεί πρωτίστως αλλαγές των θεσμών ώστε να ακυρωθεί η βαθύτερη αιτία της κρίσης, και να θωρακισθεί το πολίτευμα από φαινόμενα μετάπτωσης του σε ένα ολιγαρχικό πολίτευμα με το όνομα δημοκρατία.
Η επιτυχής επιλογή ικανών και ηθικών αρχόντων αποτελεί σημαντικό παράγοντα υπέρβασης της κρίσης, αλλά σε κάθε περίπτωση τον δεύτερο παράγοντα. Οι εγγενείς αδυναμίες του συστήματος υπερισχύουν των καλών προθέσεων και ακυρώνουν τις προσπάθειες υπέρβασης της κρίσης, που ασφαλώς έγιναν και θα γίνονται από κάποιους, λίγους, άρχοντες.
Οι άρχοντες που έχουν καλές, αλλά αντίθετες με τα συμφέροντα του συστήματος προθέσεις, απορρίπτονται από το ίδιο το πολιτικό σύστημα.
Είναι καιρός να πάψουμε «να ζητάμε την αλήθεια στης χαλιμάς τα παραμύθια».
4.Η στρατηγική υπέρβασης της κρίσης
Η ακύρωση της πραγματικής αιτίας της κρίσης μπορεί να πραγματοποιηθεί με τη διεύρυνση των σημερινών πολιτευμάτων κοινοβουλευτισμού προς την κατεύθυνση της αρχαιοελληνικής, της άμεσης, δημοκρατίας. Μια διεύρυνση που θα είναι προσανατολισμένη στις αρχές της αρχαιοελληνικής δημοκρατίας, αλλά και προσαρμοσμένη στις κοινωνικές, οικονομικές, πολιτικές και τεχνολογικές συνθήκες του 21ου αιώνα. Όχημα για αυτή τη διεύρυνση είναι η νέα ψηφιακή τεχνολογία των αμφιενεργών δικτύων· η τεχνολογία του Ιντερνέτ.
Η στρατηγική αυτή προϋποθέτει να κατανοηθεί ότι υπάρχει επείγουσα ανάγκη για να γίνουν οι ακόλουθες αλλαγές στις αντιλήψεις των πολιτών και στους θεσμούς της πολιτείας:
(1) Μεταφορά ενός ποσοστού εξουσίας που ασκείται από το ισχύον πολιτικό σύστημα των αντιπροσώπων στους ίδιους τους πολίτες. Η μεταφορά αυτή ήταν προφανώς πάντοτε αναγκαία και σκόπιμη αλλά μόνο σήμερα γίνεται λειτουργικά και οικονομικά εφικτή με τη χρήση της ψηφιακής τεχνολογίας.
(2) Κατανόηση ότι η μεταφορά αυτή είναι ζωτικής σημασίας για το μέλλον της δημοκρατίας γιατί η χρησιμοποίηση της νέας τεχνολογίας στον τομέα άσκησης της εξουσίας, αποκλειστικά από τους λίγους εκλεγμένους ή «εκλεγμένους» αντιπρόσωπους μας, αποτελεί επιλογή υψηλού ρίσκου. Η νέα ψηφιακή τεχνολογία είναι βέβαιο ότι αργά ή γρήγορα θα χρησιμοποιηθεί και στον τομέα άσκησης της εξουσίας ( e – governance). Το πρόβλημα είναι ότι η νέα τεχνολογία μπορεί να υπηρετήσει εξ ίσου αποτελεσματικά, τόσο γνήσιους δημοκρατικούς όσο και ολιγαρχικούς ή ψευτοδημοκρατικούς θεσμούς. Εάν υπηρετήσει γνησίους δημοκρατικούς θεσμούς, η νέα τεχνολογία θα γίνει ευλογία. Εάν όμως υπηρετήσει ολιγαρχικούς ή ψευτοδημοκρατικούς θα γίνει κατάρα και εφιάλτης. Η δημιουργία όμως των θεσμών είναι, προφανώς, ευθύνη όλων των ανθρώπων και όχι της τεχνολογίας.
(3) Οι συνταγματικές και νομοθετικές αλλαγές που απαιτούνται για την υλοποίηση της ανωτέρω στρατηγικής, πρέπει και μπορούν να πραγματοποιηθούν από το ισχύον πολιτικό σύστημα του κοινοβουλευτισμού· πρέπει και μπορούν να πραγματοποιηθούν από τους αντιπροσώπους των πολιτών οι οποίοι ούτε πολύ ισχυρούς λόγους, αλλά ούτε και την δυνατότητα έχουν να αγνοήσουν μία τέτοια βούληση των πολιτών, στην περίπτωση που θα αναπτυσσόταν.
(4) Οι νέοι δημοκρατικοί θεσμοί θα λειτουργούν σε ψηφιακό τόπο και χρόνο, που σημαίνει ότι η αμφιενεργή ενημέρωση, η διαβούλευση και οι ψηφοφορίες των πολιτών θα πραγματοποιούνται από το σπίτι μας και σε χρόνο της επιλογής μας, μεγιστοποιώντας έτσι την ευχέρεια και ελαχιστοποιώντας το άμεσο και έμμεσο κόστος λειτουργίας των θεσμών.
Με την στρατηγική αυτή θα επιτευχθεί ο σταδιακός μετασχηματισμός της σημερινής κοινωνίας των οπαδών σε κοινωνία των πολιτών και της σημερινής κουλτούρας του πολέμου σε κουλτούρα της ειρήνης .
Οι απλοί άνθρωποι γνωρίζουν αυτή τη στρατηγική και την διατυπώνουν με δωρική λιτότητα στο λαϊκό απόφθεγμα : «το αγώγι ξυπνάει τον αγωγιάτη».
5. Οι θεσμοί διεύρυνσης της δημοκρατίας
Η διεύρυνση της δημοκρατίας δεν αποτελεί μία γενική και αόριστη πολιτική, που συνήθως υπόσχονται οι πολιτικοί. Αποτελεί μία σαφή πολιτική που στηρίζεται στους ακόλουθους τέσσερες βασικούς θεσμούς:
(1) Στη λήψη των μεγάλων και λίγων αποφάσεων με ψηφιακά δημοψηφίσματα· με δημοψηφίσματα που θα πραγματοποιούνται από το σπίτι μας, με μέσα της ψηφιακής τεχνολογίας. Ενδεικτικά αναφέρονται οι ακόλουθες αποφάσεις που είναι σκόπιμο να ληφθούν με δημοψηφίσματα γιατί πολύ δύσκολα και για ευνόητους λόγους, μπορούν να ληφθούν από τους αντιπροσώπους μας: Tου εκλογικού συστήματος. Της ασυλίας των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων. Της ασυλίας και αμοιβής των βουλευτών και των αξιωματούχων της εκτελεστικής εξουσίας . Της ορθολογικής εξίσωσης των συνθηκών προστασίας των απλών πολιτών με τις συνθήκες των ανθρώπων της πάσης μορφής εξουσίας. Της μέγιστης επιτρεπτής θητείας των «αρχόντων», όλων των επιπέδων εξουσίας. Της πραγματοποίησης δημοψηφίσματος όταν αποτελεί αίτημα του 10% των πολιτών και ασφαλώς όταν το αποφασίζει η Βουλή. Πολλοί σήμερα πιστεύουν πως και ένα μόνο δημοψήφισμα αν γινόταν το χρόνο θα ήταν αρκετό να οδηγήσει στην έξοδο από την κρίση και να μετασχηματίσει τους σημερινούς οπαδούς κάποιου «Μεσσία», σε «άρχοντες και αρχόμενους» υπεύθυνους πολίτες.
(2) Στην ανάδειξη των «αρχόντων» όχι αποκλειστικά με την διαδικασία της εκλογής, που σήμερα χειραγωγείται ισχυρά από το κατεστημένο της εξουσίας, αλλά και με τη διαδικασία της κλήρωσης ( ή επιλογής των άξιων και κλήρωσης), που διασφαλίζει την ισοκρατία των πολιτών και περιορίζει την δράση για επικράτηση «καθεστηκυίας τάξης».
(3) Στην εφαρμογή των προηγουμένων δύο θεσμών σε όλα τα επίπεδα άσκησης της εξουσίας. Κράτος, Νομαρχίες, Δήμους, συνδικαλιστικές και συνεταιριστικές Ενώσεις, σπουδαστικές και μαθητικές Κοινότητες. Το εύρος χρήσης του θεσμού της κλήρωσης, θα αυξάνεται από το υψηλότερο προς τα χαμηλότερα επίπεδα εξουσίας και θα λαμβάνει τη μέγιστη τιμή στις μαθητικές και σπουδαστικές κοινότητες, γιατί αυτές αποτελούν τα φυτώρια της δημοκρατίας. Τα αντίθετα θα ισχύουν για το εύρος χρήσης του θεσμού της εκλογής. Για παράδειγμα: Όλοι οι «άρχοντες» των σπουδαστικών κοινοτήτων να αναδεικνύονται με κλήρωση μεταξύ των επιθυμούντων. Οι δημοτικοί σύμβουλοι να αναδεικνύονται με κλήρωση από μία λίστα άξιων πολιτών που θα δημιουργείται από τους δημότες με ψηφιακή ψηφοφορία, ώστε να ενισχυθεί η αξιοκρατία και να μειωθεί η εξάρτηση των Δήμων από άλλα κέντρα εξουσίας. Ανάλογα μπορούν να ισχύσουν για τα μέλη των διοικητικών συμβουλίων: των συλλόγων, των ενώσεων, των συνεταιρισμών ακόμη και των βουλευτών επικρατείας, που σήμερα διορίζονται από τον αρχηγό του κόμματος.
(4) Στον πλήρη διαχωρισμό της νομοθετικής από την εκτελεστική εξουσία, με θεσμοθέτηση του ασυμβίβαστου του αξιώματος του βουλευτού με τα αξιώματα του Υπουργού, του Υφυπουργού και άλλων υψηλών αξιωματούχων της εκτελεστικής εξουσίας. Ο διαχωρισμός των εξουσιών θεωρήθηκε κατά τη γένεση των συγχρόνων αντιπροσωπευτικών δημοκρατιών τόσο σημαντικός ώστε στο άρθρο 16 της Γαλλικής Διακήρυξης του 1789 λέει: «μια πολιτεία χωρίς διάκριση εξουσιών δεν έχει Σύνταγμα», που προφανώς σημαίνει ότι η πολιτεία αυτή δεν μπορεί να είναι όχι δημοκρατία, αλλά ούτε καν συνταγματική μοναρχία.

Έχουμε επίγνωση ότι οι παραπάνω σκέψεις θεωρούνται από την πλειοψηφία των πολιτών ευγενικές αλλά στην πράξη ανεφάρμοστες. Έχουμε επίγνωση ότι η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτικών πιστεύει ότι η υπέρβαση της κρίσης μπορεί μόνο να πραγματοποιηθεί με την εκλογή ενός Μεσσία, ο οποίος με τις μεγάλες πνευματικές και ηθικές δυνάμεις του, θα μας βγάλει από την κρίση και θα μας λυτρώσει.
Εμείς αυτό δεν το πιστεύομε.
Εμείς πιστεύουμε πως η λύτρωση δεν θα έλθει από ένα τέτοιο Μεσσία, αλλά και αν έλθει θα είναι πρόσκαιρη. Η λύτρωση θα έλθει μόνο όταν οι άνθρωποι πιστέψουν ότι ο πραγματικός Μεσσίας βρίσκεται στη βούληση, στη στοχαστική σοφία, και στην πραγματική εξουσία και την ευθύνη των πολιτών· όταν οι άνθρωποι πιστέψουν στον «Πολίτη – Μεσσία» που δεν χρειάζεται να τον χειροκροτούν, να τον επευφημούν και να τον ραίνουν με λουλούδια.

Γ. Καταστατικοί κανόνες του συνδέσμου των φίλων της ΨΑΔ
1.Ο σκοπός του συνδέσμου
Οι φίλοι της ΨΑΔ δεν είναι και δεν σκοπεύουν να γίνουν ένα ακόμη πολιτικό κόμμα.
Οι φίλοι της ΨΑΔ είναι ένας άτυπος σύνδεσμος απλών πολιτών που επιδιώκουν να κάνουν γνωστές τις ιδέες περί ΨΑΔ, σε όσο γίνεται περισσότερους πολίτες, συμπεριλαμβανομένων και των πολιτών που έχουν ή διεκδικούν το τιμητικό αξίωμα του αντιπροσώπου μας.
2. Η λειτουργία του συνδέσμου.
Ο σύνδεσμος θα λειτουργεί σε «ψηφιακό χώρο και χρόνο», που σημαίνει ότι η αμφιενεργή επικοινωνία, η διαβούλευση και οι ψηφοφορίες των μελών του θα πραγματοποιούνται με μέσα της ψηφιακής τεχνολογίας του Ιντερνέτ. Λόγω του ψηφιακού τρόπου λειτουργίας, ο σύνδεσμος δεν διαθέτει γραφεία, και δεν πραγματοποιεί συγκεντρώσεις, με αποτέλεσμα η δαπάνη λειτουργίας του να είναι αμελητέα.
Ο σύνδεσμος θα έχει: ένα e-mail, μια ιστοσελίδα και ένα ιστολόγιο, για την δημοσιοποίηση των ιδεών και των προτάσεων του, καθώς και αυτών του κάθε πολίτη.
Το κόστος δημιουργίας και λειτουργίας αυτών των ψηφιακών μέσων επικοινωνίας είναι μικρό και μπορεί να αντιμετωπισθεί, από μια ομάδα απλών πολιτών
Η αναδημοσίευση των πληροφοριών από τους ιστότοπους του συνδέσμου είναι επιθυμητή και ελεύθερη.
3. Εγγραφή στον ηλεκτρονικό κατάλογο των φίλων – Ψηφιακή υπογραφή της διακήρυξης .
Η «ψηφιακή υπογραφή» της διακήρυξης δεν αποτελεί μια πράξη επίσημης υπογραφής. Αποτελεί μια απλή πράξη ευέλικτης και σύντομης δήλωσης/γνωστοποίησης ενός πολίτη, ότι συμφωνεί με τις γενικές αρχές της παρούσης διακήρυξης.
Όσοι Έλληνες ή/και αλλοδαποί πολίτες : (1) Συμφωνούν στα βασικά σημεία της παρούσης και (2) Δεσμεύονται να χρησιμοποιούν τον σύνδεσμο για την προώθηση μόνο των ιδεών της ΨΑΔ και όχι των επιδιώξεων πολιτικών κομμάτων ή άλλων οργανώσεων, τους παρακαλούμε να την «υπογράψουν ψηφιακά». Η ψηφιακή υπογραφή ταυτίζεται με την αποστολή ενός e-mail, στη διεύθυνση dddemoc@otenet.gr , στο οποίο αναγράφονται: (α) Η φράση «Συμφωνώ με τις γενικές αρχές της διακήρυξης » και (β) Τα στοιχεία του αποστέλλοντος: Επώνυμο, όνομα, διεύθυνση και προαιρετικά το επάγγελμα/ την ιδιότητα του (Αγρότης, Εργάτης, Δάσκαλος, Καθηγητής, Σπουδαστής κλπ)
Όσοι δεν έχουν δικό τους e-mail μπορούν να στέλνουν το μήνυμα αυτό από τον υπολογιστή κάποιου φίλου τους .
Η «εγγραφή» στον σύνδεσμο, βουλευτών και πολιτικών, θεωρείται τιμητική και επιδιωκτέα, υπό την αυτονόητη προϋπόθεση ότι οι εγγραφόμενοι συμφωνούν με τις αρχές της Διακήρυξης και ιδιαίτερα με τα αναφερόμενα στις παραγράφους Γ1, 3 και 7 αυτής. Σε τέτοιες περιπτώσεις ως επάγγελμα/ιδιότητα θα καταχωρούνται τα στοιχεία που έχει ο εγγραφόμενος, όχι ως πολιτικός αλλά ως πολίτης.
Οι «υπογράφοντες ψηφιακά» εγγράφονται αυτομάτως στον ηλεκτρονικό κατάλογο των φίλων της ΨΑΔ, με αλφαβητική σειρά και ανεξάρτητα από την ημερομηνία υπογραφής .
Ο κατάλογος θα αναρτάται στην ιστοσελίδα του συνδέσμου, ώστε να γίνεται γνωστή η έκταση αποδοχής αυτών των ιδεών.
Αυτή η εγγραφή και δημοσιοποίηση, που προφανώς αποβλέπει στη διάδοση των ιδεών της ΨΑΔ, είναι και η μοναδική ηθική βοήθεια που ζητείται. Οι φίλοι της ΨΑΔ δεν έχουν άλλη, οικονομική, ή κάποιας άλλης μορφής, υποχρέωση.
4. Δικαιώματα των μελών του συνδέσμου
Τα μέλη του συνδέσμου έχουν το δικαίωμα να συμμετέχουν στις ψηφιακές, ενημερώσεις, διαβουλεύσεις και ψηφοφορίες , που θα γίνονται προκειμένου να διαμορφωθούν συγκεκριμένες και αναλυτικές προτάσεις εφαρμογής των ιδεών της ΨΑΔ.
5. Διοίκηση
Ο σύνδεσμος θα διοικείται συλλογικά από το σύνολο των μελών του και η αμοιβαία ενημέρωση, διαβούλευση, και ψηφοφορίες για τη λήψη των αποφάσεων, θα πραγματοποιούνται μόνο ψηφιακά.
6. Εκπροσώπηση
Ο σύνδεσμος θα εκπροσωπείται από τον Εκτελεστικό Γραμματέα του ο οποίος αναδεικνύεται με κλήρωση μεταξύ όλων των μελών του που επιθυμούν να αναλάβουν καθήκοντα εκτελεστικού γραμματέα.
Η θητεία του εκτελεστικού γραμματέα είναι μονοετής. Η άσκηση καθηκόντων για περισσότερες από μία θητείες επιτρέπεται τηρουμένης της αρχής της κυκλικής εναλλαγής μεταξύ των επιθυμούντων
7. Ποινές, Ψηφιακός Οστρακισμός
Στις περιπτώσεις που διαπιστωθεί ότι η συμπεριφορά του εκτελεστικού γραμματέα ή κάποιου μέλους του συνδέσμου, είναι ασύμβατη με τις αρχές της παρούσης, τότε διαγράφεται από τον σύνδεσμο με τη διαδικασία του «ψηφιακού οστρακισμού». Κατά τη διαδικασία αυτή τα μέλη αποστέλλουν στο σύνδεσμο email με το όνομα εκείνου που κρίνουν ότι πρέπει να διαγραφεί. Αν υπάρχει πρόταση διαγραφής από το 30% των μελών, τότε το μέλος διαγράφεται οριστικά και χωρίς άλλες διαδικασίες έφεσης .
Η διαγραφή με ψηφιακό οστρακισμό είναι και η μοναδική ποινή που επιβάλλει ο σύνδεσμος σε μέλος του. Για τις άλλες παραβάσεις των μελών εφαρμόζονται οι νόμοι της πολιτείας
8.Η αντιμετώπιση της κρίσιμης δραστηριότητας.
Είναι προφανές ότι η επιτυχία της προσπάθειας μας ταυτίζεται με την έκταση προώθησης και αποδοχής των ιδεών της ΨΑΔ στους πολίτες.
Είναι όμως γνωστό ότι αυτή η προσπάθεια πολύ δύσκολα θα γίνει από τα σημερινά συμβατικά ΜΜΕ, για δυο κυρίως αιτίες : (1) Διότι στην πλειονότητα των ανθρώπων υπάρχει η καθεστηκυία αντίληψη ότι «αυτά καλά είναι αλλά δεν γίνονται» και (2)Διότι οι ιδέες της ΨΑΔ συγκρούονται με τα συμφέροντα του κατεστημένου.
Συνεπώς ο μόνος αποτελεσματικός στην πράξη τρόπος, είναι η προώθηση αυτών των ιδεών από μας τους ίδιους τους πολίτες.
Τι όμως έχει αλλάξει, για να μπορούν οι πολίτες να ελπίζουν ότι θα τα καταφέρουν , αν και δεν διαθέτουν χρήματα, εφημερίδες και σταθμούς τηλεόρασης ;
Αυτό που έχει αλλάξει είναι η παρουσία μίας νέας τεχνολογίας, που δίνει οικονομική και λειτουργική δυνατότητα να αποκτήσουν το δικό τους «ψηφιακό ΜΜΕ» πολλοί άνθρωποι, των οποίων οι οικονομικές δυνατότητες και οι γνώσεις είναι μικρές· αυτές του απλού πολίτη.
Ασφαλώς και γνωρίζετε ότι άρχισε ήδη και στη χώρα μας η αντικατάσταση: Των εφημερίδων και τα περιοδικών με ιστοσελίδες και ιστολόγια (Websites, Blogs). Των τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών σταθμών με ιστότοπους του Ιντερνέτ (Web TV, Web Radio). Των βιβλίων με ψηφιακά βιβλία. Εκτιμάται ότι σήμερα στην Ελλάδα υπάρχουν 200 χιλιάδες περίπου ιστοσελίδες (ηλεκτρονικά περιοδικά) και 40 χιλιάδες περίπου ιστολόγια.(ο ακριβής αριθμός τους δεν είναι γνωστός, γιατί η λειτουργία τους δεν υπόκειται σε κάποια έγκριση ή άδεια).
Πόσοι τέτοιοι ιστότοποι θα υπάρχουν αύριο ;
Είναι βέβαιο ότι οι πολίτες του κοντινού μέλλοντος, δεν θα χρησιμοποιούν, ή θα χρησιμοποιούν ελάχιστα, εφημερίδες, περιοδικά, βιβλία και τηλεοπτικούς ή ραδιοφωνικούς σταθμούς, της σημερινής μορφής και τεχνολογίας.
Αυτές οι προοπτικές είναι οι σύμμαχοι της προσπάθειας μας και η βαθύτερη έννοια του όρου «Ψηφιακή Δημοκρατία»

Οι ιδέες της ΨΑΔ στο διεθνές περιβάλλον
Οι ιδέες της ΨΑΔ είναι τέκνο της δημοκρατίας του αρχαιοελληνικού πνεύματος, που μεγαλώνει στις συνθήκες του 21ου αιώνα.
Κληρονόμοι του αρχαιοελληνικού πνεύματος είναι όλοι οι άνθρωποι του κόσμου και όχι μόνο εμείς οι Έλληνες ή κάποια μικρή ομάδα από μας.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι ιδέες περί ΨΑΔ ( Digital Direct Democracy DDD, με επιλεγείσα από τον σύνδεσμο συντομογραφία dddemoc ), προωθούνται από απλούς πολίτες και πνευματικά ιδρύματα πολλών Χωρών όπως είναι: η Αγγλία, ο Καναδάς, οι ΗΠΑ, η Αυστραλία, η Νέα Ζηλανδία και άλλες. Από τα πνευματικά ιδρύματα πιο γνωστό για τις προσπάθειες του είναι το Πανεπιστήμιο της Φλόριντα.

Προοπτικές του Συνδέσμου
Η κυκλοφορία της παρούσης Διακήρυξης, δεν είναι το τέλος αλλά η αρχή δημιουργίας προτάσεων για ΨΑΔ.
Η λίστα των φίλων της ΨΑΔ , δεν κλείνει αλλά ανοίγει με τη σημερινή λίστα των 44 πολιτών.
Αν πιστέψουμε στην ηθική και λογική αρχή ότι «Δημοκρατία σημαίνει ισότητα όλων των πολιτών στα δικαιώματα αλλά και τις υποχρεώσεις», τότε και μόνο τότε, οι φίλοι της ΨΑΔ θα αυξηθούν και θα γίνουν το ποτάμι υπέρβασης της κρίσης.
Αν δε συμβεί αυτό, τότε η παρούσα Διακήρυξη θα αποτελέσει ένα ακόμη κείμενο ευγενικών αλλά χωρίς πρακτική αξία προτάσεων.

8η Νοεμβρίου 2009

Ο Σύνδεσμος πολιτών, φίλων της
Ψηφιακής Άμεσης Δημοκρατίας.
dddemoc@ otenet.gr

36 Σχόλια to “ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΨΗΦΙΑΚΗΣ ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ (ΨΑΔ)”

  1. Θεμης Λαζαριδης Says:

    Οι μέχρι τώρα υπογράφοντες:

    Πίνακας
    Πολιτών που υπέγραψαν ψηφιακά τη Διακήρυξη των φίλων της
    Ψηφιακής Άμεσης Δημοκρατίας
    ( ενημέρωση: 11.12.2009)

    1. Αλεξανδρόπουλος Νίκος. Ομότιμος Καθηγητής Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, Αντεπιστέλλον Μέλος της Ακαδημίας Αθηνών
    2. Αναγνωστάτος Νίκος. Επιχειρηματίας
    3. Αναγνωστάτου Χρυσούλα. Καθηγήτρια ΜΕ
    4. Ανδρεάκος Παναγιώτης. Μηχανολόγος/Ηλεκτρολόγος Μηχανικός
    5. Ανδρεάκου Μάρθα. Γλύπτρια
    6. Αντύπα- Διάκου Μαρία. Αρχιτέκτων Μηχανικός
    7. Αποστολόπουλος Τάκης. Παιδίατρος
    8. Γρίσπος Κωνσταντίνος. Πολιτικός Μηχανικός MSc ΕΜΠ
    9. Διάκος Δημήτρης. Μηχανολόγος/ Ηλεκτρολόγος Μηχανικός,
    10. Διάκος Σταμάτης. Αρχιτέκτων Μηχανικός
    11. Διάκου Γεωργία
    12. Εμπέογλου Νίκος. Μηχανολόγος/Ηλεκτρολόγος Μηχανικός. Σύμβουλος Επιχειρήσεων, Πρόεδρος του ALBA
    13. Εμπέογλου Μάρω. Νομικός, Δικηγόρος.
    14. Εμπέογλου Μιχάλης. Συνθέτης Μουσικολόγος, Διδάκτωρ Πανεπιστημίου Sorbonne IV
    15. Ζάχος Δημήτριος. Αγρότης
    16. Ζάχου Φιλίτσα. Συνταξιούχος Μαία
    17. Ζιάβρα Αντωνία. Βιβλιοθηκονόμος
    18. Καμάρας Ιωάννης. Οικονομολόγος, PhD Economics- Sussex U.K .
    19. Καμάρα Αθηνά
    20. Καραγιάννης Αναστάσιος. Καθηγητής Πανεπιστημίου Πειραιά.
    21. Καρανίκα Σούλα. Προγραμματίστρια Η.Υ
    22. Καρανίκα Φανή. Ηλεκτρονικός΄
    23. Κασσιός Κώστας. Ομότιμος Καθηγητής ΕΜΠ
    24. Κατσαρά Μαρίνα. Καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Sorbonne (Paris3) και του Πανεπιστμίου Pittsburgh ( USA)
    25. Κόντος Αλέξανδρος. Φιλόλογος- Γλωσσολόγος, Νομικός, Διδάκτωρ της Κοινωνικής Ιστορίας.
    26. Κοντιζάς Θανάσης. Πολιτικός Μηχανικός. MSc ΕΜΠ.
    27. Κυριαζή Γιούλα. Φυσικός – Ηλεκτρονικός
    28. Κυριαζής Δημοσθένης. Φυσικός – Ηλεκτρονικός, .
    29. Κυριαζή Κατερίνα. Τοπογράφος Μηχανικός. MSc ΕΜΠ, ΥΔ ΕΜΠ.
    30. Κυριαζή Κλεοπάτρα. Δικηγόρος Δ.Ν, Διδάκτωρ Πανεπιστημίου Rene Descartes Paris V
    31. Κωστάκης Τριαντάφυλλος. Συνταξιούχος ΟΤΕ
    32. Λαζαρίδης Θέμης. Καθηγητής Χημικού Τμήματος, City College of New York/CUNY
    33. Λάμπρου Γιάννης. Φυσικός- Ηλεκτρονικός
    34. Λάμπρου Χρήστος. Νομικός- Δικηγόρος
    35. Λιάσκος Ηλίας. Φιλόλογος
    36. Λυρή Ελένη. Διδασκάλισσα
    37. Μαρκέτου Αναστασία. Ερευνήτρια, Διδάκτωρ Πυρηνικής Χημείας Πανεπιστμίου Παρισίων
    38. Μπήτρος Γεώργιος. Ομότιμος Καθηγητής Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών
    39. Μπήτρος Κωνσταντίνος. Οικονομολόγος
    40. Μπίλλης Ευριπίδης . τ. Επίκουρος Καθηγητής ΕΜΠ
    41. Νικολαϊδης Μανώλης . Φυσικός – Ηλεκτρονικός, πρώην Πρόεδρος της CEPT
    42. Νικολαϊδου Ιάνθη
    43. Νταντίνη Δέσποινα
    44. Οικονομάκου Κική. Καθηγήτρια Γαλλικής Φιλολογίας
    45. Παλαιού Ευαγγελία. Μουσικός
    46. Παπασπυρίδη Ειρήνη. Καθηγήτρια Γαλλικού Ινστιτούτου
    47. Παρασκευοπούλου Μπέλλα.
    48. Πατσούρας Μάκης . Πολιτικός Μηχανικός
    49. Πενταγιώτης Τάκης . Πολιτικός Μηχανικός
    50. Πορετσάνου Άννα. Ιατρός Βιοπαθολόγος – Κλινική Μικροβιολόγος
    51. Πορετσάνου Σοφία. Δημοσιογράφος
    52. Προύντζου – Κασσιού Κορίνα. Παιδίατρος Δρ. Διευθύντρια Α Παιδιατρικής Κλινικής Νοσοκομείου «Αγία Σοφία»
    53. Σαββανής Βασίλης. Οικονομολόγος, MSc Strathclyde University U.K
    54. Σαββανή Κική. Καθηγήτρια Οικιακής Οικονομίας
    55. Σκάρλας Νίκος. Φυσικός – Ηλεκτρονικός
    56. Σκάρλα Άννα
    57. Σκίτσης Βασίλης. Ψηφιακός Τυπογράφος
    58. Σταματόπουλος Γιάννης . Φυσικός – Ηλεκτρονικός
    59. Τζώρτζη Ρένα.
    60. Τζωρτζοπούλου Ειρήνη
    61. Τριανταφυλλόπουλος Πέτρος. Ηλεκτρονικός
    62. Τριανταφυλλόπουλος Στέργιος. Αγρότης.
    63. Τριανταφυλλοπούλου Βασιλική. Συνταξιούχος
    64. Τσανάκας Παναγιώτης. Καθηγητής ΕΜΠ
    65. Φερετζάκης Μάριος. Φυσικός- Ηλεκτρονικός, Ηλεκτρολόγος Μηχανικός
    66. Φερετζάκη Μάρω. Νομικός – Δικηγόρος
    67. Χατζηνικολάου Νίκος . Τενόρος, τέως πρωταγωνιστής της Εθνικής Λυρικής Σκηνής
    68. Χριστόπουλος Γιώργος. Ιατρός, πρώην Διευθυντής ΩΡΛ Κλινικής Νοσοκομείου «Αγία Σοφία»
    69. Χριστοπούλου Ντινιώ. Αρχιτέκτων Μηχανικός

  2. pro Says:

    Γενικώς συμφωνώ με την ιδέα του δημοψηφίσματος παρόλο που η πολυπλοκότητα της σύγχρονης εποχής καθιστά την διεξαγωγή τους δυσχερέστερη απ’ ότι στο παρελθόν. Ωστόσο διατηρώ κάποιες επιφυλάξεις για το εγχείρημα του ηλεκτρονικού δημοψηφίσματος για λόγους όπως:
    1. Το γεγονός ότι μεγάλος αριθμός πολιτών δεν χειρίζεται Η/Υ.
    2. Το ότι είναι αρκετά δύσκολο να εξασφαλιστεί το αδιάβλητο της διαδικασίας. Πως θα διασφαλίζεται πχ ότι αυτός που ψηφίζει είναι αυτός που δηλώνει ότι είναι και όχι κάποιος άλλος που γνωρίζει τα στοιχεία του; Νομίζω ότι αυτό αποτελεί αξεπέραστο εμπόδιο. Διαφορετικά και σε άλλες χώρες που πραγματοποιούνται δημοψηφίσματα θα είχαν υιοθετήσει αυτό το τρόπο.
    3.Κάποιες θέσεις που εμφανίζονται ως δεσμευτικές πχ η διαδικασία εκλογής προσώπων σε θέσεις ευθύνης με κλήρωση, μου φαίνεται γελοία. Αν ήταν έτσι δεν χρειάζονται ούτε τα δημοψηφίσματα. Θα ρίχναμε κλήρο για κάθε ζήτημα που ενέκυπτε.

  3. ποιητής Φανφάρας Says:

    Και εγώ θα επικεντρωθώ στα σημεία, στα οποία αναφέρθηκε και ο προ.

    1. Σε μια χώρα, όπου έχει να γίνει δημοψήφισμα 35 χρόνια, όπου όλα τα (λίγα) δημοψηφίσματα στη σύγχρονη ελληνική ιστορία έχουν το ίδιο ζητούμενο (απομάκρυνση ή επανάκληση του βασιλιά), εμείς ξαφνικά ανακαλύπτουμε την αξία και την αναγκαιότητα του διαδικτυακού δημοψηφίσματος! Θα ήταν καλύτερο (ή μάλλον αναγκαίο) να ζητάμε απλώς περισσότερα δημοψηφίσματα. Ή μάλλον να ζητάμε δημοψηφίσμτα.
    Πέρα από τη μη δυνατότητα (ή μη θέληση) πρόσβασης μεγάλου αριθμού του πληθυσμού στο διαδίκτυο, θα πρέπει να ληφθούν υπ’ όψιν και τα εξής:
    α) Τα δημοψηφίσματα αυτά θα έχουν τη δομή και τη διαδικασία των διαδικτυακών ψηφοφοριών, όπου ένα άτομο μπορεί να ψηφίσει και 100 φορές;
    β) Αν ζητηθούν ακριβή στοιχεία, ώστε να αποφευχθεί το παραπάνω φαινόμενο (π.χ. κωδικός κλπ), τότε δε θα γίνεται γνωστό μόνος ΠΟΙΟΣ ψήφισε, αλλά και ΤΙ ψήφισε! Οι «διαχειριστές» της ψηφοφορίας θα γνωρίζουν τα πάντα! Η αρχή της μυστικότητας της ψήφου πάει περίπατο! Η ψήφος προσωποποιείται! Καλό για την αθηναϊκή δημοκρατία του Περικλή, πολύ επικίνδυνο στις μέρες μας!

    2. Η «εκλογή» αντιπροσώπων μέσω κληρώσεως είναι γελοία (όπως λέει και ο προ) και απαράδεκτη ακόμα και ως ιδέα. Δε μιλάμε για διαλογή ενόρκων ή δικαστών στα πλαίσια της αθηναϊκής δημοκρατίας. Μιλάμε για εκλογή ηγετών (κάθε είδους). Με ενδεχόμενη κλήρωση, θα μπορούσε να «εκλεγεί» ο χειρότερος, ο μαλθακότερος και ο ηλιθιότερος. Φεύγουμε από το πρότυπο του πλέον αγαπητού, του πλέον ικανού, του πλέον δημοφιλούς κλπ και οδηγούμεθα στο πρότυπο του πλέον ΚΩΛΟΦΑΡΔΟΥ!

    Υπήρξαν αρκετές ενδιαφέρουσες αναφορές και άλλες κουραστικές ή απλοϊκές επαναλήψεις. Η ΨΑΔ μόνο άμεση δεν μπορεί να είναι. Η εικονικότητα δε συνιστά αμεσότητα. Ο (έμμεσος) αποκλεισμός ατόμων, που δεν έχουν πρόσβαση στο διαδίκτυο, δε συνιστά δημοκρατικότητα. Η δημοκρατικότητα και η αντιπροσωπευτικότητα μπορεί να επιδιώκονται, αλλά, από τη στιγμή που επιλέγονται μέσα που εκ των πραγμάτων τις αποκλείουν, δεν μπορούμε να πούμε ότι υφίστανται.

    Ένα κίνημα δημιουργείαι, εξελίσσεται, ενδυναμώνεται και διεκδικεί όταν οι συνθήκες το επιβάλλουν. Δε βλέπω καμία τέτοια ιστορική αναγκαιότητα, καμία λαϊκή απαίτηση, καμία πάνδημη συμμετοχή και κανένα ενθουσιασμό στο κείμενο της ΨΑΔ. Εν δυνάμει, μπορεί να υπάρχουν. Δεν μπορούν να εκφραστούν όμως με τις διαδικασίες, οι οποίες προτείνονται.
    Καλές προθέσεις, αλλά τίποτα περισσότερο.

    ——-
    ——-

    Το πιο ενδιαφέρον, που παρατήρησα, ήταν ο sexy αριθμός των υπογραφόντων, που μου θύμισε, για άλλη μια φορά, το λαϊκό ρητό: «Την υπογραφή και την ψ… προσέχουμε πού τη βάζουμε!»
    χαχαχα🙂

  4. ποιητής Φανφάρας Says:

    Υ.Γ. Για να μην παρεξηγηθώ:
    Καμία μομφή (άμεση ή έμμεση) δεν απευθύνω προς τους υπογράφοντες, τους οποίους δε γνωρίζω.
    Ούτε θεωρώ γελοία αυτήν την πρωτοβουλία.
    Εκφράζω απλώς τη διαφωνία μου (όπως και ο προ και, ενδεχομένως, άλλοι) ως προς κάποια σημεία του κειμένου, που αναρτήθηκε.

  5. Θεμης Λαζαριδης Says:

    Λογικές και προβλέψιμες οι αντιρρήσεις.

    Για μένα το βασικό είναι να υπάρχει δυνατότητα δημοψηφίσματος για ένα θέμα, όπως στην Ελβετία και σε πολιτείες των ΗΠΑ. Δηλαδή, αν συγκεντρωθεί επαρκής αριθμός υπογραφών, να μπορεί να τεθεί ένα θέμα σε δημοψήφισμα (εννοείται ένα θέμα που δεν παραβιάζει διεθνώς αναγνωρισμένα ανθρώπινα δικαιώματα).

    Το «ψηφιακό» είναι συζητήσιμο. Είναι γεγονός ότι δεν έχει γίνει μέχρι στιγμής πουθενά στον κόσμο λόγω των προβλημάτων που αναφέρθηκαν παραπάνω. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι είναι και αδύνατο. Είναι ένα τεχνικό θέμα που νομίζω ότι σύντομα θα βρει τη λύση του. Γιατί να μην ψάξουμε εμείς να τη βρούμε; Γιατί πρέπει πάντα να ακολουθούμε τους ξένους;

    Το ζήτημα της κλήρωσης θέλει επεξεργασία. Π.χ., δεν θα έλεγα να εκλέγεται ένας δήμαρχος με κλήρωση, αλλά θα μπορούσε να εκλέγεται ένα εποπτικό συμβούλιο με κλήρωση που θα έχει καθορισμένες αρμοδιότητες. Είναι πολύ ενδιαφέρων ο συνδυασμός κλήρωσης και εκλογής, μην τον απορρίπτετε εκ προοιμίου. Δεν ήταν βλάκες οι αρχαίοι Αθηναίοι.

  6. ποιητής Φανφάρας Says:

    Δεν απορρίπτει κανείς την κλήρωση. Μην την μπερδεύουμε όμως με την εκλογή.
    Η κλήρωση αφορά στις υποχρεώσεις του πολίτη σε μια δημοκρατικά οργανωμένη πολιτεία (π.χ. ένορκοι στην αρχαία Ελλάδα).
    Επειδή πλέον δεν είναι (ίσως) δυνατόν να επιλεγούν ΟΛΟΙ, επιλέγεται η λύση της κλήρωσης, η οποία υποδηλώνει πως ΟΛΟΙ συμμετέχουν στη διαδικασία.
    Η εκλογή όμως αφορά στην επιλογή του (κατά το δυνατόν) καλύτερου αντιπρόσωπου-ηγέτη σε οποιοδήποτε επίπεδο. Όλοι συμμετέχουν δημοκρατικά στη διαδικασία (ψηφοφόροι), όσοι επιθυμούν διεκδικούν την εκλογή (υποψήφιοι), ο καλύτερος (σύμφωνα με την άποψη του δήμου) εκλέγεται.

  7. Παράγκας Says:

    Η διακύρηξη αποτελείται από 3326 λέξεις.
    Το κείμενο με καλύπτει. Απλά θα συμπληρώσω την ανάγκη σκέψης, περί ασυλίας Βουλευτών και Ποινικοποίηση Ρουσφετιού. Όλα αυτά έπρεπε να ισχύουν, από «Χτες»(με κεφαλαίο Χ) κιόλας. Αλλιώς δε βλέπω προκοπή στην Α.Π.Α.Κ.Κ.Τ.Υ.

  8. Παράγκας Says:

    Πρέπει να «ΨΑλιΔιστούν» αυτά τα «παρασιτικά», που αποτελούν τροχοπέδη για την Αξιοκρατία και Αξιολόγηση και αντικρίζουμε τον Γκρεμό(είμαστε στα χάη μας, εκ του χάος)……

  9. Παράγκας Says:

    Εν τω μεταξύ στην Ακόμα Πιο Αντιπαραγωγική Κηφηνιακή Κουκίδα Της Υφηλίου των 1.005.000(!!!!!!!!) δημοσιουπαλλήλων στοιχεία ΓΣΕΕ (Α.Π.Α.Κ.Κ.Τ.Υ., δηλ. η ελλαδίτσα για τους μη μυημένους στην Παράγκια Θεωρία)

    ««Μέκκα» της… διαφθοράς είναι η χώρα μας, σύμφωνα με τα αποτελέσματα της κοινοτικής δημοσκόπησης Ευρωβαρόμετρο.
    Στους επιμέρους τομείς και επαγγέλματα που έχουν σχέση με το Δημόσιο, η πλέον εκτεταμένη διαφθορά καταγράφεται στη δημόσια υγεία, με το 82% των Ελλήνων να δείχνουν με το δάκτυλο τους γιατρούς (του Δημοσίου) και τα «φακελάκια».

    Πολιτικοί, γιατροί, υπάλληλοι σε δημόσιες προμήθειες και πολεοδομία, τελωνειακοί, αστυνομικοί, δικαστικοί, βρίσκονται στις πρώτες θέσεις στην Ευρώπη σε διαφθορά, σύμφωνα με την άποψη των Ελλήνων πολιτών που έλαβαν μέρος στη δημοσκόπηση.

    Η δημοσκόπηση έγινε σε όλα τα κράτη μέλη το Σεπτέμβριο και Οκτώβριο για λογαριασμό της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ενώ είναι η πρώτη που καλύπτει πλήρως το δημόσιο τομέα και γενικότερα την κοινωνία.

    Στο ερώτημα εάν υπάρχει διαφθορά στη χώρα σας, το 98% των Ελλήνων, που είναι το ψηλότερο ποσοστό στην Ε.Ε., απάντησε καταφατικά. Μάλιστα, το 96% των Ελλήνων (ψηλότερο ποσοστό επίσης στην Ε.Ε.) θεωρεί ότι η διαφθορά είναι ριζωμένη επίσης πέρα από το εθνικό και σε περιφερειακό και τοπικό επίπεδο του δημόσιου τομέα.»

    http://www.naftemporiki.gr/news/cstory.asp?id=1753166

  10. Παράγκας Says:

    Νιώθω ένα de javou, μία «καρμπόν» κατάσταση από πέρσι, πρόπερσι, αντιπρόπερσι,……κ.ο.κ.

  11. AAT Says:

    Η ιδέα από μόνη της (ως ιδέα) ακούγεται καλή και σωστή.
    Δεν παύει όμως να είναι μια σκέτη ιδέα που, για να οργανωθεί και να εφαρμοστεί σωστά, χρειάζεται μεγάλη τέχνη, γνώση και εμπειρία (και οπωσδήποτε χρήματα).
    Από τη διακήρυξη όμως, δεν μπορώ να διακρίνω το αν κάποιος(οι) από τους υπογράφοντες έχει τα απαραίτητα προσόντα και το ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις ώστε να πεισθώ ότι δεν πρόκειται για μια αυθόρμητη πρωτοβουλία που θα πέσει στο κενό.

    Γι’ αυτό, οι Φίλοι της ΨΑΔ, πριν αναφερθούν στην άμεση ψηφιακή δημοκρατία μέσω δημοψηφισμάτων (για όλους τους λόγους που αναφέρθηκαν από άλλους) θα έπρεπε ίσως να δοκιμάσουν το κατά πόσο είναι εφικτή και αποδεκτή η διενέργεια «ανεξάρτητων» (και εν πολλοίς «αυθόρμητων») ψηφιακών δημοσκοπήσεων οργανωμένων από απλούς πολίτες.

    ΥΓ
    (άσχετα αλλά και σχετικά)
    1. Μέχρι και ο πρώην υπουργός υγείας αναζητά τρόπους ψηφιακής δημοκρατίας:
    «Από την πλευρά του, ο κ. Αβραμόπουλος επεξεργάζεται ήδη τρόπους για τη θεσμοθέτηση της αμφίδρομης επικοινωνίας της Ν.Δ. με τους ψηφοφόρους της σε διαρκή βάση. Το σχέδιο περιλαμβάνει από ηλεκτρονικά δημοψηφίσματα, μέχρι αποκεντρωμένες διαδικασίες για τη λήψη αποφάσεων.»

    2. Παρεμπιπτόντως, ίνδαλμα δημοκρατίας έχει γίνει ο τέως υπουργός υγείας (και σημερινός «σκιώδης»), με την πρότασή του (που στην πραγματικότητα δεν ήταν δικιά του) να ανοίξει το κόμμα της ΝΔ προς τη βάση.
    Για όσους δεν θυμούνται βέβαια, είναι ο ίδιος «δημοκράτης» που κατάργησε τη δημοκρατικά εκλεγμένη διοίκηση του Πανελλήνιου Ιατρικού Συλλόγου για να βάλει διοίκηση της αρεσκείας του (αγνοώντας μάλιστα και την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας).

  12. Θεμης Λαζαριδης Says:

    http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=6&artId=305171&dt=16/12/2009

    Ο κ. Νικόλαος Παπαδόπουλος, γεωπόνος, Μ. Sc. Διοίκηση Ανθρωπίνου Δυναμικού, γράφει:

    Δεν έχει γίνει ούτε ένα δημοψήφισμα για ένα σοβαρό θέμα που απασχολεί την κοινωνία. Οι μόνες περιπτώσεις όπου οι πολίτες καλούνται να αποφασίσουν συλλογικά για κάτι είναι κατά την άσκηση των εκλογικών τους δικαιωμάτων, όπου δεν επιλέγουμε υπέρ ή κατά μιας απόφασης, ενός νόμου, μιας συνθήκης, αλλά επιλέγουμε αντιπροσώπους, που δεν γνωρίζουμε ούτε τις ικανότητές τους ως προς τη διαχείριση προβλημάτων ούτε τι θα αποφασίσουν σε ένα επικείμενο πολιτικό ή κοινωνικό δίλημμα. Πρόσφατα είχαμε από τα δύο κόμματα εξουσίας και μιαν άλλη μορφή ψηφοφορίας, αυτή για την ανάδειξη πολιτικού αρχηγού. Η διαδικασία αυτή υποκριτικά ονομάστηκε «συμμετοχική δημοκρατία» και «εκλογή από τη βάση», αφού δεν έχει καμία σχέση ούτε με τη δημοκρατία ούτε με τη συμμετοχικότητα, αλλά ούτε και με τη βάση, αφού ψηφίζει η βάση όχι του πληθυσμού αλλά ενός κόμματος. Για να καταλάβουμε τα έτη φωτός που μας χωρίζουν από άλλα σοβαρά κράτη, αναφέρω το παράδειγμα της Ελβετίας, η οποία πρόσφατα αλλά και στο παρελθόν έχει καλέσει τους πολίτες της να αποφασίσουν για σοβαρά θέματα, που αφορούν το μέλλον τους ως κράτους και ως κοινωνίας.

  13. Ιωάννης Μπριλάκις Says:

    Στους λάτρες της άμεσης Δημοκρατίας προτείνω ανάγνωση της Ιστορίας της Ρώμης του Titus Livius (Ab Urbe Condita Libri) για μια εμπεριστατωμένη ανάλυση των πρακτικών προβλημάτων της. Δυστυχώς, τα πράματα είναι αρκετά ποιό δύσκολα στην πράξη από οτι παρουσιάζονται.

  14. Δηοσθένης Κυριαζής Says:

    Στην Αθηναϊκή Δημοκρατία κορυφαίο και μοναδικό όργανο, που ασκούσε κάθε εξουσία – τη νομοθετική, την εκτελεστική και τη δικαστική – ήταν η Γενική Συνέλευση του συνόλου των πολιτών• η Εκκλησία του Δήμου. Οι πολίτες δηλαδή τότε, νομοθετούσαν, λάμβαναν τις μεγάλες πολιτικές αποφάσεις ( πχ κήρυξη πολέμων), δίκαζαν. Οι πολίτες τότε είχαν όλη την εξουσία στα χέρια τους.

    Οι ηγέτες των πολιτών ονομάζονταν Άρχοντες. Η λέξη άρχοντας προέρχεται από τη λέξη αρχή και προσδιόριζε εκείνους τους πολίτες που έμπαιναν στην αρχή ενός οργανωμένου σχηματισμού. Τους επικεφαλείς, τους μπροστάρηδες.
    Στις αρχαιοελληνικές δημοκρατίες οι άρχοντες ουσιαστικά δεν ασκούσανε καμιά εξουσία. Ούτε νομοθετούσαν, ούτε έπαιρναν τις μεγάλες πολιτικές αποφάσεις, ούτε ασκούσανε, άμεσα ή έμμεσα, δικαστική εξουσία. Οι άρχοντες τότε διακονούσα την Εκκλησία του Δήμου και υλοποιούσαν τις αποφάσεις των πολιτών. Ήταν οι υπηρέτες των πολιτών στην πράξη και όχι στη θεωρία.
    Στις σημερινές «Δημοκρατίες» οι ίδιοι οι πολίτες δεν ασκούνε καμιά από προαναφερθείσες τρεις εξουσίες. Οι εξουσίες αυτές ασκούνται σήμερα από τους αντιπροσώπους των πολιτών, που είναι και αυτοί πολίτες, εκλέγονται από τους πολίτες και αποφασίζουν για λογαριασμό των πολιτών.
    Στις Εκκλησίες του Δήμου, οι αποφάσεις λαμβάνονταν με βάση την αρχή της πλειοψηφίας, όπως γίνεται και σήμερα στη Βουλή, στα Δημοτικά Συμβούλια, στα Διοικητικά Συμβούλια.
    Η αρχή της πλειοψηφίας είναι μια σημαντική διαδικαστική αρχή της δημοκρατίας αλλά δεν είναι η λογική αρχή, η ψυχή της δημοκρατίας. Ψυχή της δημοκρατίας είναι η εφαρμογή της αρχής της πλειοψηφίας στο σύνολο των πολιτών.
    Με το πέρασμα των χρόνων οι δύο αρχές – η λογική και η διαδικαστική – αλλοιώθηκαν ως ακολούθως:
    Διαφυλάχτηκε και διατηρήθηκε η διαδικαστική αρχή της πλειοψηφίας αλλά παραμορφώθηκε η λογική αρχή της λήψεως των μεγάλων αποφάσεων από το σύνολο των πολιτών.
    Στη νέα λογική δημιουργήθηκαν πολιτεύματα στα οποία εφαρμόζονταν η διαδικαστική, αλλά όχι και η λογική αρχή της δημοκρατίας.
    Στα πολιτεύματα αυτά οι αποφάσεις λαμβάνονταν με την αρχή της πλειοψηφίας, όχι από όλους τους πολίτες, αλλά από τους ολίγους• τους πλούσιους, τους ευγενείς, τους ισχυρούς.
    Τέτοιας μορφής πολιτεύματα ήταν οι δημοκρατίες των Καρχηδονίων, των Ενετών, των Ρωμαίων. Οι συγκλητικοί της Ρώμης και τα μέλη της Ιεράς Εξέτασης λάμβαναν αποφάσεις με τη αρχή της πλειοψηφίας. Είναι όμως αυτό δημοκρατία; Ευτυχώς δεν υπάρχουν πολλοί που να πιστεύουν ότι είναι.
    Η ιστορική αλήθεια είναι πως από την αρχαιοελληνική δημοκρατία οι άνθρωποι σεβάστηκαν και διατήρησαν μόνο τη διαδικαστική αρχή της, αλλά ασέλγησαν πάνω στη λογική αρχή της• στη αρχή της άσκησης της εξουσίας από το σύνολο των πολιτών.

  15. Γιώργος Πρίντζιπας Says:

    Και στην αρχαία άμεση δημοκρατία , στην Αθηναϊκή Πολιτεία, υπήρχαν δύο όψεις των πραγμάτων. Πραγματικά κυρίαρχο όργανο ήταν η εκκλησία του δήμου. Ποιοί μετείχαν σ’ αυτή ; Οι ελεύθεροι πολίτες που ήταν η μειοψηφία, χωρισμένοι και αυτοί σε κόμματα, αλλά και σε τοπικές διακρίσεις ,όπως οι τριττύες και οι φυλές. Την εξουσία είχε η εκκλησία του δήμου , αλλά την εκτελεστική εξουσία ασκούσαν οι δέκα στρατηγοί και απ’ αυτούς ο πρώτος ο στρατηγός αυτοκράτωρ. Κάποιος ήταν πρώτος. Στον 5ο αιώνα δεσπόζει η μορφή του Περικλή για τον οποίο γράφει ο Θουκυδίδης ότι «εγένετο η πολιτεία, λόγω μεν δημοκρατία, έργω δε υπό του πρώτου ανδρός αρχή» . Τι θέλω να πω. Η άμεση δημοκρατία ήταν ένα μόρφωμα που και στην κλασσική Αθήνα δεν λειτούργησε στην πράξη ατόφια. Άρα μήπως σήμερα είναι μια ουτοπία ;

  16. Δημοσθένης Κυριαζής Says:

    Ο πολιτισμός και το πολίτευμα της Αθηναϊκής Δημοκρατίας «ανακαλύφτηκαν» σε μία περίοδο, που τα μοναρχικά πολιτεύματα και η δογματική αντίληψη είχαν τη μέγιστη ισχύ και αποδοχή. Αυτή είναι μία σοβαρή αιτία για την οποία διατυπώθηκαν και διατυπώνονται σοβαρές επιφυλάξεις για το πολίτευμα της Αθηναϊκής Πολιτείας, ενώ για τα φιλοσοφικά καλλιτεχνικά και άλλα επιτεύγματα της, υπάρχει ανεπιφύλακτη αποδοχή και θαυμασμός. Το ότι σήμερα κάποιοι ανακαλύπτουν ξανά το πολίτευμα της αρχαιοελληνικής δημοκρατίας, ίσως οφείλεται στην απομυθοποίηση των μοναρχικών πολιτευμάτων και της δογματικής νοοτροπίας .
    Όσα αναφέρει ο παραπάνω πολίτης αποτελούν αξιόπιστα στοιχεία που ασφαλώς πρέπει να λάβουμε σοβαρά υπόψη. Εξ ίσου όμως σοβαρά και αληθή είναι και τα ακόλουθα στοιχεία που αφορούν την περίοδο του «μορφώματος» δημοκρατίας:
    •Κατά γενική παραδοχή, την περίοδο της Αθηναϊκής Δημοκρατίας αναπτύχθηκε ο μεγαλύτερος πολιτισμός• ο χρυσός αιώνας των Αθηνών. Είναι λογικό να θεωρούμε ότι ο μεγαλύτερος πολιτισμός είναι δημιούργημα ενός «ουτοπικού μορφώματος»;
    •Δημιουργήθηκε η κουλτούρα της πόλις με βασικό χαρακτηριστικό την ταύτιση της προσωπικής και δημόσιας ζωής των πολιτών ( Μωρίς Κρουαζέ την Γαλλικής Ακαδημίας ). Στη σημερινή δημοκρατική κουλτούρα μήπως οι εξουσιάζοντες και εξουσιαζόμενοι ενδιαφέρονται μονάχα για την ιδιωτική τους ζωή ;
    •Επιτεύχθηκε η πιο δημοκρατική σχέση μεταξύ εξουσιαζόντων/ εξουσιαζομένων . Από ιστορικά στοιχεία του πλήθους των πολιτών και του συνολικού πληθυσμού, συμπεριλαμβανομένων και των σκλάβων, προκύπτει ότι η σχέση αυτή είχε τιμές μεταξύ 1 προς 5 και 1προς 8. Σήμερα η σχέση αυτή θεωρητικά μεν έχει την τιμή 300 προς 10.000000, ( 1 προς 34.000 περίπου),αλλά μήπως στην πραγματικότητα είναι 10 προς 10.000000;
    Νομίζω πως το θέμα αξίζει μιας προσεκτικής σφαιρικής επανεξέτασης, που θα είναι απαλλαγμένη από δογματισμούς και καθεστηκυίες αντιλήψεις

  17. Παράγκας Says:

    («Έλεγ» τότε…..)

    Παράγκας λέει:
    Οκτωβρίου 11, 2009 σε 6:41 μμ

    (….Φοβερό να διαπιστώνεις ότι το κυριότερο αγαθό που παράγει πλούτο στις μέρες μας, στην δημοκρατία μας είναι το ίδιο το «πρόβλημα». Φαντάζεστε πόσοι ποσοστούχοι του Ελληνικού Δημοσίου θα φτώχαιναν αν δεν υπήρχε το πρόβλημα; Πόσοι υπάλληλοι της πολεοδομίας, της εφορίας, των τραπεζών, ων νοσοκομείων θα έχαναν τα 9 δέκατα των εισοδημάτων τους εάν δεν υπήρχε το πρόβλημα; Χωρίς «πρόβλημα» στην υγεία χιλιάδες φαρμακοβιομήχανοι θα εισέπρατταν εκατό και διακόσια τοις εκατό λιγότερα πουλώντας τα φαρμακά τους, όλοι (με λίγες λαμπρές εξαιρέσεις) οι γιατροί αυτής της χώρας θα έμεναν σε τριάρια στην Κυψέλη και στο Παγκράτι κι όχι στη Φιλοθέη και στο Ψυχικό, όπως αναγκάζονται τώρα να τοποθετήσουν κάπου τα μαύρα χρήματα από τα «φακελάκια» και τις έξτρα αμοιβές. Οι εφοριακοί με τα πολυτελή εξοχικά θα πήγαιναν διακοπές σε ενοικιαζόμενα δωμάτια και οι υπάλληλοι των πολεοδομιών δεν θα αναγκάζονταν να κατεβαίνουν στο κέντρο της πόλης με Μερσεντές και τζιπ ζώντας το έντονο ακι αδιέξοδο πρόβλημα της στάθμευσης!. Για αυτό σας λέω, κυρίες και κύριοι, το «πρόβλημα» είναι το αγαθό που μας κινεί, η πηγή του πλουτισμού της σύγχρονης δημοκρατικής Ελλάδας….)

    Και συνεχίζει το άρθρο…

    (…Κυρίες και κύριοι, μην ανησυχείτε, τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει σε αυτό τον τόπο που παράγει το αγαθό της ασφάλειας μέσα από την διόγκωση του δημοσίου χρέους(σ.σ. πάμε για 320.000.000.000 €), σε αυτό τον τόπο το δημοσιουπαλληλίκι είναι καταξίωση, πτυχίο, παράσημο. Είναι η Ελλάδα το μόνο κράτος στο κόσμο που γεννάει Δημοσίους Υπαλλήλους…Παιδιά που ανασαίνουν την ελευθερία τους φυλακίζονται στη σιγουριά, στο «τίποτα» μιας ζωής χωρίς ρίσκο, χωρίς ταξίδι, χωρίς έκπληξη, χωρίς συμμετοχή, στο γάμο της ζωής με το απρόσμενο, το απροσδόκητο. Όλοι στρατιωτάκια στο δωμάτιο της χαμένης ζωής, του χαμένου χρόνου, πετυχημένοι να κάθονται και να περιμένουν να σχολάσουν για να ξεκουραστούν από τη μεγάλη δόση ασφάλειας που ντύθηκαν αποφασίζοντας να είναι ήσυχοι, χωίς προβλήματα…)

    (Πηγή: FAQ, 1/10/2009, «I have a problem…Im feeling fine», Τεύχος 70, στήλη FAQLALAS, Σελ. 4) http://www.faqonline.gr

  18. Θεμης Λαζαριδης Says:

    Ένα κείμενο από τον κ. Κυριαζή, που επειδή είναι εκτενές και για να μην χαλάσει το φορμάτ το αφήνω σε μορφή doc:

    https://axiologisibouleytwn.wordpress.com/files/2009/12/kyriazis.doc

  19. Γιώργος Πρίντζιπας Says:

    Καλά Χριστούγεννα σε όλους . Ατομική και οικογενειακή ευτυχία , υγεία και δημιουργικότητα

  20. theotherone Says:

    Κύριε Δημοσθένη Κυριαζή : η ταύτιση της προσωπικής και δημόσιας ζωής των πολιτών δεν είναι θετικό χαρακτηριστικό της Αρχαίας άμεσης δημοκρατίας, αντιθέτως αποτελεί το μειονέκτημά της. Και αυτό γιατί καθιστούσε τους πολίτες – ενώ ήταν ελεύθεροι στην δημόσια, πολιτική τους ζωή – σκλάβους ενός «δεσποτισμού της πλειοψηφίας» όσον αφορά τα ατομικά τους δικαιώματα. Δείτε σχετικά τις αντιρρήσεις του Benjamin Constant (δοκίμιο για την «σύγκριση της ελευθερίας των αρχαίων με την ελευθερία των συγχρόνων») αλλά και το έργο του Tocqueville.

  21. Δημοσθένης Κυριαζής Says:

    O πολίτης Theotherone αναφέρει δύο πολύ σημαντικά θέματα:
    (1)Επιβεβαιώνει οτι η ταυτηση της προσωπικής και της δημόσιας ζωής των πολιτών της Αθηναϊκής Δημοκρατίας, αποτελεί ιστορικό γεγονός.
    (2)Εκφράζει την άποψη οτι αυτή η ταυτηση δεν αποτελεί πλεονέκτημα αλλά μειονέκτημα του πολιτευματος γιατι καθιστούσε τους πολίτες «σκλάβους του δεσποτισμού της πλειοψηφίας».
    Δεν θέλω να αναφερθώ στις θετικές και αρνητικές απόψεις, που έχουν εκφραστεί απο στοχαστές για το φαινόμενο της ταυτησης,γιατί ούτε τις έχω μελετήσει ούτε έχω τις δυνατότητες να τις αξιολογήσω. Όμως απο τα βιώματα και τις εμπειρίες του απλού πολίτη σχημάτισα την στέρεα άποψη οτι η σημερινή κατάσταση (κατάντια) κατα βάθος οφείλεται στο γεγονός οτι σήμερα δεν υπάρχει αυτή η ταυτηση.
    Σήμερα ενδιαφερόμαστε όλοι μόνο για την πρωσωπική μας ζωή αλλά εχουμε την απαιτηση όλοι οι άλλοι να ενδιαφέρονται και να προστατευουν τη δημόσια ζωή. Μήπως αυτό είναι η κορυφή του κοινωνικού παραλογισμού και αμοραλισμού;
    Πιστεύω πως όλοι εμεις οι απλοί πολίτες μπορούμε, χωρίς δογματισμούς και πολιπλοκους συλλογισμούς, να βγάλουμε τα συμπερασματα μας. Έχουμε το δικαίωμα αλλά και την υποχρέωση να αποκτήσουμε μια λογική και όχι δογματική άποψη, για αυτό το θέμα.

  22. Αλέξανδρος Says:

    Ποτέ άλλοτε δεν έχει ορθωθεί τόσο δυνατή η φωνή της Ελληνικής Διαδικτυακής κοινότητας για ένα αίτημα δημοψηφίσματος:

    http://antisofistes.blogspot.com/2009/12/blog-post_30.html

    Όσοι είστε υπέρ της Δημοκρατίας ελάτε να στηρίξετε την προσπάθεια. Έχουμε φτάσει στο κρίσιμο σημείο πού η γροθιά είτε σπάει το τραπέζι είτε σπάει στο τραπέζι. Εάν καταφέρουμε για μία έστω φορά να επιβάλλουμε δημοψήφισμα για ένα θέμα, τότε οι ηθικές δυνάμεις που θα αποκτήσει ο κόσμος θα είναι τέτοιες που θα ξεκινήσει πολιτικό τσουνάμι…

  23. Ιωάννης Μπριλάκις Says:

    Η «αντιπροσωπευτική» δημοκρατία που έχουμε σήμερα απέχει πολύ από μια ώριμη και ορθολογική μορφή. Αυτό όμως δεν αποτελεί λόγος να πετάξουμε στα σκουπίδια οτι έχουμε πετύχει μέχρι σήμερα και να ξεκινήσουμε από την αρχή με νέους πειραματισμούς. Καταλαβαίνω την αγανάκτηση, και το συναίσθημα του «δεν πάει άλλο» που οδηγεί πολλούς στο να πιστέψουν οτι μόνο δημοψηφίσματα μπορούν να μας σώσουν. Ίσως σε μερικά σημαντικά θέματα εξυγείανσης του πολιτεύματος και αλλαγής του συνταγματός να έχουν δίκιο. Ας μην γινόμαστε όμως υπερβολικοί και μηδενιστές, και να λάβουμε υπόψη οτι δημοψήφισμα χωρίς ενημέρωση = οχλοκρατία. Η ποιό επικίνδυνη υπόθεση είναι οτι οι υπόλοιποι σκέφτονται σαν και εμάς, και πιστεύουν στις ίδιες λύσεις.

  24. Αλέξανδρος Says:

    Σαφώς και το ιδανικό είναι ενός δημοψηφίσματος να προηγηθεί μία σοβαρή δημόσια συζήτηση για να ενημερωθεί ορθά ο κόσμος και συνεπώς να αποφασίσει πιο σωστά. Πες μου όμως Ιωάννη, εσύ προσωπικά πιστεύεις ότι τα Ελληνικά ΜΜΕ θα έκαναν ποτέ κάτι τέτοιο; Εδώ προσπαθούν με νύχια και με δόντια να επιβάλλουν μία άποψη και να φιμώσουν την αντίθετη.

    Δυστυχώς δεν μπορούμε να υπολογίσουμε στα ΜΜΕ για να γίνει μία σοβαρή, σωστή και ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ συζήτηση – προετοιμασία δημοψηφίσματος. Θα πρέπει ο πολίτης να φροντίσει να ενημερωθεί μόνος του και αντιστρόφως όσοι είμαστε ενήμεροι να ενημερώνουμε τους άλλους.

    Στην συγκεκριμένη περίπτωση αιτήματος δημοψηφίσματος (για το νομοσχέδιο περί παροχής ιθαγένειας στους μετανάστες), είναι προφανές ότι παρά τον πόλεμο και την πλύση εγκεφάλου όλων των μεγάλων ΜΜΕ, ο ελληνικός λαός εξακολουθεί να είναι αντίθετος στην συντριπτική πλειοψηφία του…

  25. Δημοσθένης Κυριαζής Says:

    Εκφράζω κατ’ αρχή την ιδιαίτερη εκτίμηση μου στο ύφος και στο ήθος που υπάρχει στο σχολιασμό των ιδεών της ΨΑΔ.
    Σχετικά με τα σχόλια που διατυπώθηκαν θα ήθελα να προσθέσω και τα εξής:
    (1) Όπως σαφώς αναφέρεται στη Διακήρυξη το Πολίτευμα της ΨΑΔ είναι αυτό της Αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας που θα διευρυνθεί προς την κατεύθυνση των αρχών της Αθηναϊκής Δημοκρατίας, αλλά και θα προσαρμοσθεί στα δεδομένα του 21ου αιώνα. Η διεύρυνση αυτή έχει έννοια μόνο όταν σημαίνει μεταφορά ενός, στην αρχή τουλάχιστον μικρού, ποσοστού από την ασκούμενη σήμερα εξουσία στο ΣΥΝΟΛΟ των Πολιτών. Άλλες μορφές «διεύρυνσης της Δημοκρατίας» προσωπικά νομίζω πως αποτελούν παραλλαγές του δόγματος Μακιαβέλι ότι « Ο ηγεμόνας πρέπει να φροντίζει ώστε κάθε του ενέργεια να φαίνεται ότι απορρέει από το λαό, αλλά με τέτοιο τρόπο που να μη κυβερνά ο λαός αλλά απλά να παραμένει αναφορά για κάθε εξουσία».
    (2)Η αντιπροσωπευτική δημοκρατία είναι το καλύτερο δυνατό πολίτευμα για τα δεδομένα ( κοινωνικά, πολιτικά, τεχνολογικά ) του 19ου και 20ου αιώνα, αλλά σαφώς έχει και ανάγκη και δυνατότητα περαιτέρω βελτίωσης και προσαρμογής στα σημερινά δεδομένα. Ας μη ξεχνάμε ότι για να φτάσουμε στον κοινοβουλευτισμό προηγήθηκαν τα πολιτεύματα της Απόλυτης Μοναρχίας. Συνταγματικής Μοναρχίας. Κοινοβουλευτικής Μοναρχίας. Η εξέλιξη των πολιτευμάτων αποτελεί φυσική νομοτέλεια.
    (3)Η άσκηση εξουσίας από τους ίδιους τους πολίτες με δημοψηφίσματα, αποτελεί το μοναδικό όχημα μετασχηματισμού των σημερινών οπαδών σε «άρχοντές και αρχόμενους» υπεύθυνους πολίτες. Αν δεν δημιουργηθούν τέτοιοι πολίτες, είναι παραλογισμός να πιστεύουμε ότι μπορεί να λειτουργήσει η Δημοκρατία.

  26. Θεμης Λαζαριδης Says:

    http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_23/01/2010_387973

    Οταν τα δημοψηφίσματα βλάπτουν τα ατομικά δικαιώματα και τις πολιτικές ελευθερίες

  27. Θεμης Λαζαριδης Says:

    http://www.nytimes.com/2010/01/28/opinion/28thu4.html

    Internet Voting, Still in Beta

  28. Προεδρική Δημοκρατία Says:

    Δυστυχώς οι παντός είδους μειοψηφίες γίνονται αντικείμενο στυγνής εκμετάλλευσης από μειοψηφοκάπηλους, προκειμένου να κτυπηθεί ο βασικός κανόνας της Δημοκρατίας, δηλαδή η αρχή της πλειοψηφίας, με σκοπό να επιβάλλουν την εξουσία τους συγκεκριμένες νομενκλατούρες.

  29. Θεμης Λαζαριδης Says:

    Δημοψηφίσματα
    Κάστρο ή φενάκη της Δημοκρατίας ;

    Του Δημοσθένη Κυριαζή

    Μέχρι πρόσφατα η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών, των πολιτικών και των ειδημόνων θεωρούσε τα Δημοψηφίσματα ως κορυφαία πράξη δημοκρατίας, ηθικής και ορθολογισμού· θεωρούσε ότι είναι το κάστρο της δημοκρατίας για τις κρίσιμες και μεγάλες αποφάσεις, για τις δύσκολες στιγμές.
    Αυτή η θεώρηση εδράζεται στη λογική και στην ηθική της χιλιόχρονης κουλτούρας των Ελλήνων αλλά και στο ότι η πραγματοποίηση δημοψηφισμάτων προβλέπεται τόσο στο Σύνταγμα της Ελλάδας, όσο και στα Συντάγματα σχεδόν όλων των άλλων Δημοκρατιών.
    Η περί των δημοψηφισμάτων άποψη, που βεβαίως συνιστά δόγμα, θεωρήθηκε σαν κάτι το προφανές και αυταπόδεικτο και για αυτό δεν έχουν διατυπωθεί ενστάσεις για τον ορθολογισμό και την ηθική των δημοψηφισμάτων.
    Ενστάσεις έχουν διατυπωθεί για την εφικτότητα, για τις αντικειμενικές δυσχέρειες δηλαδή πραγματοποίησης των δημοψηφισμάτων. Οι λογικές αυτές ενστάσεις συνοψίζονται: στη δυσχέρεια ενημέρωσης και στον κίνδυνο δημαγωγίας των πολιτών, αλλά κυρίως στο μεγάλο άμεσο και έμμεσο κόστος πραγματοποίησης ενός δημοψηφίσματος.
    Στις μέρες μας, στην εποχή της ψηφιακής τεχνολογίας και της κοινωνίας της πληροφορίας, άρχισε να γίνεται κατανοητό ότι οι προαναφερθείσες αντικειμενικές δυσχέρειες των δημοψηφισμάτων μπορούν να μειωθούν δραστικά με τη χρήση της τεχνολογίας του Ιντερνέτ, που διασφαλίζει χαμηλό κόστος και εύκολη πρόσβαση στις απόψεις όχι μόνο όλων των πολιτικών αλλά και των πολιτών.
    Οι λόγοι συνεπώς αποφυγής των δημοψηφισμάτων, έπαψαν να ισχύουν. Σήμερα είναι, λειτουργικά και οικονομικά, εφικτή η πραγματοποίηση δημοψηφισμάτων με πολλαπλάσια συχνότητα από αυτή του παρελθόντος.
    Χρήσιμο είναι να θυμίσουμε ότι μέχρι σήμερα η υπόψη συχνότητα ήταν ένα δημοψήφισμα κάθε τριάντα περίπου χρόνια. Με τη χρήση όμως της τεχνολογίας και – προφανώς- την πραγματοποίηση κατάλληλων θεσμικών ρυθμίσεων, η συχνότητα θα μπορούσε να είναι πολλαπλάσια (πχ 30πλάσια δηλαδή ένα δημοψήφισμα το χρόνο .
    Με την παραπάνω αλλαγή, το δόγμα «Αφέντης είναι ο Λαός», για το οποίο κανένας δεν διατυπώνει αντιρρήσεις, θα αρχίσει να ισχύει όχι μονάχα στα λόγια αλλά και στην πράξη. Στην πράξη σήμερα δεν εφαρμόζεται αυτό το δόγμα, αλλά το παράλογο, υποκριτικό και ανήθικο δόγμα: «Αφέντης είναι ο Λαός, αρκεί να μη διαφεντεύει».
    Από τη στιγμή που οι πολίτες άρχισαν να βιώνουν τις δυνατότητες της νέας τεχνολογίας και να αντιλαμβάνονται ότι αυτή μπορεί να χρησιμοποιηθεί, εκτός από τους τόσους και τόσους τομείς που ήδη χρησιμοποιείται (έρευνα, παιδεία, παραγωγή προϊόντων και υπηρεσιών, διοίκηση, δημόσια και εθνική ασφάλεια, ιατρική …. ) και στον τομέα της συμμετοχής των πολιτών στη λήψη των μεγάλων αποφάσεων, στην άσκηση δηλαδή πραγματικής εξουσίας, άρχισαν να διατυπώνονται και να δημοσιοποιούνται ενστάσεις και απόψεις, όχι για την εφικτότητα, αλλά για τον ορθολογισμό και την ηθική, των δημοψηφισμάτων.
    Κατά τις απόψεις αυτές : τα δημοψηφίσματα είναι « η φενάκη της Δημοκρατίας», αποτελούν «το δεσποτισμό της πλειοψηφίας» και ακόμη ότι «τα ατομικά δικαιώματα και οι πολιτικές ελευθερίες δεν είναι δυνατόν να υπόκεινται στη λαϊκή ετυμηγορία».
    Σημαντικό επίσης είναι ότι η δημοσιοποίηση τέτοιων απόψεων συνοδεύεται κατά κανόνα με δογματική τεκμηρίωση, με αναφορά δηλαδή στις απόψεις κάποιων άλλων που είναι, ή νομίζουμε ότι είναι, ειδήμονες με σοφία και αντικειμενικότητα.
    Τέτοιες απόψεις συνήθως έχουν ορθολογισμό στο σκεπτικό τους αλλά λαθεμένο συμπέρασμα. Το λάθος στο συμπέρασμα δημιουργείται με την –σκόπιμη ή τυχαία – παράλειψη αξιολόγησης της δυνατότητας των δημοψηφισμάτων να δομούν αποφάσεις με απλή, αυξημένη ή πολύ αυξημένη πλειοψηφία, πρακτική που, ως γνωστό, ισχύει στις ψηφοφορίες των βουλευτών για τροποποιήσεις του Συντάγματος ή την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας.
    Το συμπέρασμα είναι ότι με θεσμοθέτηση της κατάλληλης πλειοψηφίας μπορεί να υπερβούμε τον κίνδυνο του δεσποτισμού της πλειοψηφίας και να την «ανάγκη» περιορισμού της λαϊκής ετυμηγορίας.
    Η άποψη ότι «τα ατομικά δικαιώματα και οι ατομικές ελευθερίες δεν υπόκεινται στη λαϊκή ετυμηγορία», είναι τουλάχιστον αντιφατική – αν όχι παράλογη – γιατί στην ουσία υποστηρίζει ότι η ελευθερία των πολιτών προστατεύεται όχι από τους ίδιους τους πολίτες, αλλά «από ένα μεγάλο αδελφό ή έστω από μεγάλους αδελφούς» που έχουν ξεχωριστές ηθικές και πνευματικές δυνάμεις. Είναι όμως αυτό Δημοκρατία ;
    Είναι όμως αυτό το πνεύμα του 114 ;
    Από τα δημοψηφίσματα δεν κινδυνεύουν οι ελευθερίες και τα δικαιώματα των πολιτών. Εκείνα που πράγματι κινδυνεύουν είναι η αυθαιρεσία και η αλαζονεία του κατεστημένου της πάσης μορφής εξουσίας (πολιτικής, κομματικής, οικονομικής, πνευματικής, συντεχνιακής). Ο κάθε πολίτης έχει το δικαίωμα αλλά και την υποχρέωση να δομήσει την δική του άποψη για τα δημοψηφίσματα χωρίς να καταφύγει σε δογματισμούς και πολύπλοκους συλλογισμούς.
    Τα δημοψηφίσματα είναι το θεμέλιο της δημοκρατίας του αρχαιοελληνικού πνεύματος, του οποίου κληρονόμοι είναι οι άνθρωποι όλου του κόσμου και όχι μόνο εμείς οι νεότεροι Έλληνες ή κάποια ομάδα από μας .
    Η εκχώρηση συνεπώς αυτής της κληρονομιάς σε ανθρώπους ακροδεξιών αντιλήψεων δεν είναι μόνο μια άδική και παράλογη πράξη αλλά κατά βάθος είναι μία πράξη ηθικής στήριξης των ακροδεξιών κινημάτων.

  30. Προεδρική Δημοκρατία Says:

    Προτείνω αυτή εδώ η κοινότητα των λίγων προς το παρόν ατόμων, να αρχίσει ενωμένη να ενεργοποιείται στο διαδίκτυο και καλό θα ήταν να αρχίσουμε να ρίχνουμε προτάσεις.

  31. Θεμης Λαζαριδης Says:

    Γιώργος Ν. Οικονόμου

    ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ
    ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΣΜΟΥ
    ΣΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

    Παπαζήσης, 2009, σ. 146.

    Η παγκόσμια οικονομική κρίση το φθινόπωρο του 2008 ανέδειξε και την κρίση του «αντιπροσωπευτικού» πολιτεύματος. Στο παρόν βιβλίο εξετάζεται η κρίση αυτή και καταδεικνύεται γιατί τα κοινοβουλευτικά πολιτεύματα δεν είναι δημοκρατίες αλλά ολιγαρχίες. Σε αντιπαράθεση εξετάζονται οι βασικές αρχές, οι τρόποι λειτουργίας και οι σημασίες του δημοκρατικού πολιτεύματος. Εκτίθενται οι απαρχές της σύγκρουσης κοινοβουλευτισμού και δημοκρατίας, καθώς και οι λόγοι που προκάλεσαν τις ποικίλες συγκαλύψεις και διαστρεβλώσεις της δημοκρατίας στο πέρασμα των αιώνων. Παρατίθενται και ανασκευάζονται βασικά σημεία της αντιδημοκρατικής ιδεολογίας και επιχειρηματολογίας. Επιχειρείται η αναζήτηση του νέου δημοκρατικού ανθρώπου και της απαιτούμενης προς τούτο παιδείας. Τέλος, διερευνώνται οι προϋποθέσεις και οι δυνατότητες για την πραγματοποίηση εκ νέου της δημοκρατίας, δηλαδή της συμμετοχής των ανθρώπων στη λήψη των αποφάσεων, στη θέσπιση των νόμων, στην άσκηση και τον ουσιαστικό έλεγχο της εξουσίας.

  32. Θεμης Λαζαριδης Says:

    Οι τρεις Αρχές της Δημοκρατίας και οι σκόπιμες στρεβλώσεις τους

    Του Δημοσθένη Κυριαζή

    Γενικά
    Στο πολύ βασικό ερώτημα τι είναι το πολίτευμα της Δημοκρατίας, ο κάθε ένας συνήθως απαντά ότι καταλαβαίνει ή ότι τον συμφέρει. Η σύγχυση μεγαλώνει ακόμη περισσότερο γιατί το όνομα Δημοκρατία χρησιμοποιείται για κάθε πολίτευμα· για τις κοινοβουλευτικές, τις σοσιαλιστικές, ή τις εθνοσοσιαλιστικές δημοκρατίες, καθώς και για τα ολοκληρωτικά καθεστώτα των ισόβιων, «φωτισμένων» ηγετών που ασκούν την εξουσία «για το καλό των πολιτών», αλλά χωρίς καμιά συμμετοχή των πολιτών.
    Αυτή την αυθαίρετη και παραπλανητική χρήση του ονόματος Δημοκρατία, δεν την επιτρέψαμε στα ονόματα του ελληνικού άσπρου τυριού «φέτα» και του γαλλικού μπράντι «κονιάκ». Γιατί στη δημοκρατία το επιτρέψαμε ;
    Ψάχνοντας να βρούμε μία απλή και κατανοητή απάντηση σ’ αυτό το θέμα, καταφύγαμε στις αρχές της Δημοκρατίας του αρχαιοελληνικού πνεύματος, γιατί αυτό το πολίτευμα ονομάσθηκε Δημοκρατία.
    Με τις γνώσεις, και τις δυνατότητες ενός απλού πολίτη, καταλήξαμε στα εξής απλά και κατανοητά συμπέρασμα:
    Συμπέρασμα πρώτο. Οι αρχαίοι Έλληνες ανάλογα με το αν την εξουσία την ασκούσε: ένας, λίγοι, ή οι όλοι οι πολίτες, ταξινομούσαν τα πολιτεύματα σε τρεις κατηγορίες· στις Μοναρχίες, στις Ολιγαρχίες και στις Δημοκρατίες. Το κριτήριο ταξινόμησης ήταν απλό, διαφανές και κατανοητό.
    Σήμερα για να χαρακτηρίσει κάποιος το πολίτευμα που έχει μια Χώρα πρέπει να έχει PhD στο συνταγματικό δίκαιο, αλλά και πάλι θα υπάρχουν πολλές αμφισβητήσεις για την ορθότητα του χαρακτηρισμού.
    Συμπέρασμα δεύτερο. Το πολίτευμα της Δημοκρατίας του αρχαιοελληνικού πνεύματος στηρίζεται σε τρεις διακεκριμένες αρχές· τη φιλοσοφική/λογική, τη διαδικαστική και τη λειτουργική/οργανωτική αρχή της Δημοκρατίας. Ας επιχειρήσουμε όμως μια σύντομη επισκόπηση αυτών των αρχών.
    1.Η Φιλοσοφική/λογική αρχή.
    Η αρχή αυτή αποτελεί αποδοχή του αξιώματος ότι όλοι οι άνθρωποι είναι από τη Φύση, από το Θεό ίσοι. Ότι όλοι οι άνθρωποι «γεννώνται ελεύθεροι» και συνεπώς έχουν τη δυνατότητα να λαμβάνουν αποφάσεις για θέματα που τους αφορούν είτε ως άτομα, είτε ως μέλη της κοινωνίας. Νομίζω ότι το αξίωμα αυτό συμπίπτει με το αξίωμα του «αμεταβίβαστου των δικαιωμάτων» του Ζαν Ζακ Ρουσσώ.
    Από την αρχή αυτή συνάγεται ότι η συμμετοχή όλων των πολιτών στην άσκηση της εξουσίας συνιστά φυσική νομοτέλεια και ότι το αντίθετο αποτελεί παράβαση φυσικού νόμου· αποτελεί ύβριν.
    Είναι γεγονός ότι η γενική ισχύ αυτού του το αξιώματος αμφισβητήθηκε από μεγάλους στοχαστές όπως ο Πλάτων. Κατά βάθος όμως οι αμφισβητήσεις αυτές δεν αφορούσαν την ισότητα των ανθρώπων, αλλά την ικανότητα τους να εκτελούν το έργο της άσκηση της εξουσίας. Κάτι που ισχύει για κάθε μορφής έργο· του μουσικού, του ξυλουργού, του γεωργού.
    Η άσκηση της εξουσίας από τους ικανούς και ηθικούς, συνιστά αυτονόητη θεμελιώδη προϋπόθεση. Το θέμα συνεπώς είναι πως διασφαλίζεται αυτή η προϋπόθεση.
    Και για το πρόβλημα αυτό οι αρχαίοι Έλληνες είχαν βρει μια απλή και αποτελεσματική λύση. Πιστεύοντας στο «Αρχή άνδρα δείκνυσι» , διασφάλισαν ίσες ευκαιρίες για όλους τους πολίτες : πλούσιους και φτωχούς, εκπαιδευμένους και αυτοδίδακτους, ικανούς και ανίκανους. Η επιλογή των ικανότερων και ηθικότερων από αυτούς ως αρχόντων, αποτελεί μία λογική και νομοτελειακή επιλογή, που δημιουργούσε η ουσιαστική συμμετοχή όλων των πολιτών στη λήψη των μεγάλων αποφάσεων, στην ουσιαστική άσκηση της εξουσίας.
    Το ποιοι, πως και από ποιους επιλέγονται σήμερα οι «ικανότεροι και ηθικότεροι» για το αξίωμα των αρχόντων, λίγο-πολύ όλοι το γνωρίζουμε.
    2.Η Διαδικαστική αρχή· αρχή της πλειοψηφίας.
    Η λήψη μιας απόφασης με ομοφωνία από ένα σύνολο ανθρώπων έχει, με στατιστική νομοτέλεια, πολύ μικρή πιθανότητα· έχει πρακτικά αδυναμία. Τούτο προφανώς θα έκανε το πολίτευμα της αρχαιοελληνικής δημοκρατίας μια αναποτελεσματική και ανάπηρη εξουσία.
    Οι αρχαίοι Έλληνες βρήκαν για το πρόβλημα αυτό, μια απλή και λειτουργική λύση. Όρισαν αξιωματικά ότι απόφαση του συνόλου είναι η απόφαση των περισσοτέρων μελών του. Η λύση αυτή είναι ευρέως γνωστή ως αρχή της πλειοψηφίας.
    3.Η Λειτουργική/οργανωτική αρχή.
    Οι αποφάσεις που αφορούν μια κοινωνία είναι τόσες πολλές ώστε η περίπτωση της λήψεως τους με τη συμμετοχή όλων των πολιτών οδηγεί με βεβαιότητα σε αδυναμία άσκησης της εξουσίας· οδηγεί σε οχλοκρατία και όχι δημοκρατία. Με μια τέτοια αρχή, θα ήταν εντελώς αδύνατο να λειτουργήσει όχι μια κοινωνία, αλλά ούτε μια ομάδα πέντε ανθρώπων.
    Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν βρει και για αυτό το πρόβλημα την εξής απλή λύση:
    Τις «Μέγιστες» και προφανώς λίγες αποφάσεις τις ελάμβαναν οι πολίτες με δημοψηφίσματα, ενώ τις πολλές και ελάσσονες, οι διαφόρων κατηγοριών «άρχοντες». Για παράδειγμα την απόφαση της κήρυξης πολέμου την ελάμβαναν οι πολίτες, αυτοί δηλαδή που θα πλήρωναν τις συνέπειες του πολέμου, αλλά την πληθώρα των άλλων αποφάσεων που δημιουργούντο από την κήρυξη του πολέμου, τις λάμβαναν αρμόδιοι άρχοντες· οι στρατηγοί, οι αξιωματικοί, οι πολεμιστές.
    Σημαντικό είναι να σημειώσουμε ότι και τότε και σήμερα, στη δόμηση μιας εισήγησης/πρότασης για λήψη μεγάλης απόφασης δεν συμμετέχουν όλοι οι πολίτες αλλά κάποιο ειδήμονες, όπως γίνεται και σήμερα με τα νομοσχέδια της Βουλής. Τούτο προφανώς σημαίνει ότι, οι πολίτες τότε και οι βουλευτές σήμερα, δεν δομούν οι ίδιοι μία απόφαση, αλλά κατά βάθος επιλέγουν και εγκρίνουν την πρόταση κάποιων άλλων που είναι, πρέπει να είναι, ειδήμονες.
    Να πως περιγράφει ο Θουκυδίδης την κατάσταση που τότε ίσχυε στην Αθηναϊκή Δημοκρατία:
    «Γιατί μονάχα εμείς αυτόν που δεν παίρνει καθόλου μέρος σ’ αυτά ( τα θέματα της πολιτείας) τον θεωρούμε όχι φιλήσυχο, αλλά άχρηστο, κι εμείς οι ίδιοι ή κάνουμε ορθές σκέψεις και προτάσεις ή, τουλάχιστον, παίρνουμε σωστές αποφάσεις γι’ αυτές…» (Θουκυδίδης ιστορία 2 Εκδόσεις Κάκτος )

    Η διαχρονική εφαρμογή των τριών αρχών.
    Η λογική αρχή της Δημοκρατίας ουδέποτε αμφισβητήθηκε. Απλά αγνοήθηκε «μετά πολλών επαίνων». Στις μέρες μας μάλιστα η ένταση των επαίνων είναι αντιστρόφως ανάλογη της έκτασης εφαρμογής της . Παραδείγματα δε λέμε, γιατί όλοι γνωρίζουμε αρκετά. Τα ολοκληρωτικά καθεστώτα διακηρύττουν συστηματικά και με ένταση το σεβασμό τους – στα λόγια αλλά όχι και στα έργα – στην αρχή της ισότητας των πολιτών. Μία ισότητα χωρίς ισότητα.
    Η διαδικαστική αρχή της πλειοψηφίας, έτυχε μεγάλου σεβασμού και εφαρμόζεται και σήμερα στη λήψη των αποφάσεων της Βουλής και των κάθε μορφής Συμβουλίων ( Νομαρχιακών, Δημοτικών, και των Διοικητικών Συμβουλίων των επιχειρήσεων, των συνδικαλιστικών ενώσεων, των συλλόγων).
    Η λειτουργική/ οργανωτική τέλος αρχή, εφαρμόζεται συστηματικά σε όλα τα πολιτεύματα. Η Βουλή, αλλά και οι μονάρχες είναι εκ των πραγμάτων υποχρεωμένοι να λαμβάνουν τις «μέγιστες» αποφάσεις, τις αποφάσεις δηλαδή που επάγουν και περιορίζουν την πληθώρα των άλλων αποφάσεων. Αυτή η πληθώρα των αποφάσεων, τότε και τώρα, λαμβάνονταν από τα «όργανα λειτουργίας» του πολιτεύματος.

    Πως διαχρονικά εφαρμόστηκαν οι τρεις αρχές.
    Στη Δημοκρατία του αρχαιοελληνικού πνεύματος – τότε ονομάζονταν απλά δημοκρατία, ενώ σήμερα άμεση δημοκρατία – εφαρμόζονταν και οι τρεις αρχές που προαναφέρθηκαν.
    Στις σημερινές όμως Δημοκρατίες στην ουσία εφαρμόζεται μόνο η αρχή της πλειοψηφίας, ενώ οι άλλες δύο αρχές ή αγνοούνται ή εφαρμόζονται με μεγάλη στρέβλωση. Έτσι σήμερα οι άνθρωποι πιστεύουν ότι δημοκρατία είναι το πολίτευμα που εφαρμόζεται μονό η αρχή της πλειοψηφίας.
    Η στρέβλωση των άλλων δύο αρχών οφείλεται σε δύο αιτίες : Στην καλοπροαίρετη προσπάθεια αντιμετώπισης των προβλημάτων του πολιτεύματος, αλλά και στην κακοπροαίρετη προσπάθεια για προστασία των συμφερόντων του κατεστημένου της εξουσίας.
    Η στρέβλωση των αρχών έγινε ως ακολούθως:
    1.Αγνοήθηκε η λογική αρχή και εφαρμόσθηκε μόνο η διαδικαστική αρχή της πλειοψηφίας. Αυτό στην πράξη έγινε με την εφαρμογή της αρχής της πλειοψηφίας, όχι στο σύνολο των πολιτών, αλλά σε ένα μικρό υποσύνολο αυτών· τους ευγενείς, τους πλούσιους, τους ισχυρούς. Τέτοιες «δημοκρατίες» ήταν αυτές της Σπάρτης, της Καρχιδόνας, της Βενετίας, της Ρώμης.. Τα πολιτεύματα αυτά όμως δεν σφετερίστηκαν το όνομα δημοκρατία· η χρήση του ονόματος δημοκρατία για κάθε πολίτευμα είναι σύγχρονη «εφεύρεση». Στις μέρες μας τα υποσύνολα αυτά είναι οι κάθε μορφής εκλεγμένοι ή «εκλεγμένοι» αντιπρόσωποι μας. Οι ουσιαστικές προϋποθέσεις εκλογής σήμερα των αντιπροσώπων μας, που ασκούν όλη την εξουσία, είναι γνωστές.
    2.Αγνοήθηκε πλήρως και η λογική και η διαδικαστική αρχή της δημοκρατίας, αλλά διατηρήθηκε μόνο το όνομα Δημοκρατία. Στα πολιτεύματα αυτά η άσκηση της εξουσίας γίνεται από «φωτισμένους λαϊκούς ηγέτες» που λαμβάνουν όλες τις μεγάλες αποφάσεις για το συμφέρον των πολιτών. Για λόγους ευνόητους σε κάποια από αυτά τα ολοκληρωτικά καθεστώτα, λαμβάνονται με ελευθέρα ή ελεγχόμενα δημοψηφίσματα ελάσσονες αποφάσεις, ενώ οι μέγιστες λαμβάνονται πάντοτε από τον «φωτισμένο» ηγέτη. Αυτά μάλιστα τα ολοκληρωτικά καθεστώτα, στα οποία δεν εφαρμόζεται καμιά από τις τρεις αρχές της Δημοκρατίας, αυτοονομάστηκαν Άμεσες Δημοκρατίες.
    Αυτό όμως δεν είναι το σημαντικότερο. Το σημαντικότερο είναι πως κάποιοι «ειδήμονες» ισχυρίζονται πως άμεση δημοκρατία είναι ένα πολίτευμα σαν αυτά· σαν το πολίτευμα της Κούβας ή της Λιβύης.
    Οι φίλοι της Ψηφιακής Άμεσης Δημοκρατίας πιστεύουν στον ορθολογισμό, την ηθική και την αποτελεσματικότητα των παραπάνω τριών αρχών. Πιστεύουν ακόμη ότι αυτές οι αρχές σήμερα, χάρη στην ψηφιακή τεχνολογία, μπορούν να εφαρμοστούν όχι μόνο σε μικρά κράτη-πόλεις, αλλά σε κάθε κράτος, ανεξάρτητα από την έκταση και τον πληθυσμό του.

    http://www.dd-democracy.gr
    dddemoc@otenet.gr

  33. Σπύρος Says:

    Μπορεί να εξηγηθεί το γεγονός ότι αν και αύριο κλείνουν 8 μήνες από τη διακήρυξη της ΨΑΔ τα μέλη της δεν ξεπερνούν τα 100;

  34. Δημοσθένης Κυριαζής Says:

    Η διαπίστωση του Πολίτη Σπύρου είναι απόλυτα ακριβής. Οι φίλοι της ΨΑΔ είναι σήμερα μόνο 94 .
    Οι απόψεις κάθε πολίτη για την εξήγηση αυτού του γεγονότος έχουν σημαντικό ενδιαφέρον και προσωπικά θα τις άκουγα με πολύ προσοχή .
    Κατά τη δική μου άποψη, η εξήγηση αυτού του γεγονότος ισχυρά συσχετίζεται με το ότι οι φίλοι της ΨΑΔ :
    (1)Είναι ένα κίνημα ιδεών, που δεν δημιουργεί στα μέλη του προσωπικές προσδοκίες και φιλοδοξίες. Ότι δεν είναι πολιτικό κόμμα, ή μια οργάνωση με στόχο να μετασχηματιστεί σε πολιτικό κόμμα με κάποιο νέο Ηγέτη – Σωτήρα.
    (2)Επιχειρούν όχι την ανατροπή «κατεστημένης τάξεως», αλλά μιας «κατεστημένης αντίληψης» που υπάρχει στους ανθρώπους εδώ και χιλιάδες χρόνια και η οποία προφανώς ενισχύεται και συντηρείται από το κατεστημένο της εξουσίας για ευνόητους λόγους.
    (3)Επιχειρούν να μετασχηματίσουν τους σημερινούς «ιδιώτες» ( με την αρχαιοελληνική έννοια του όρου) και οπαδούς, σε πολίτες. Επιχειρούν δηλαδή κάτι που ούτε χειροπιαστό είναι, ούτε γίνεται από τη μία μέρα στην άλλη.
    (4)Νομοτελειακά, η εξέλιξη τέτοιων προσπαθειών στην αρχή έχει αργούς ρυθμούς, αλλά κάποτε οι ρυθμοί γίνονται χιονοστιβάδα, αν φυσικά η προσπάθεια έχει ορθολογισμό και ηθική.
    Με αυτές τις σκέψεις νομίζω πως το σημαντικό ερώτημα είναι αν οι ιδέες της ΨΑΔ έχουν , ορθολογισμό, ηθική και εφικτότητα. Οι μικροί ρυθμοί αύξησης των φίλων αυτών των ιδεών, είναι ένα αναμενόμενο γεγονός. Είναι αρκετό η φωτιά να μη σβήσει

    ΥΓ.
    Παλιά αυτούς που επιχειρούσαν να ανατρέψουν κατεστημένες αντιλήψεις η Ιερά Εξέταση τους έστελνε στην πυρά. Σήμερα χρησιμοποιούνται πιο αποτελεσματικές μέθοδοι. Οι ίδιες οι ιδέες, εμφανίζονται σαν ουτοπικές , γραφικές και μεθοδικά αγνοούνται.

  35. Μαρία Χατζηιωάννου Says:

    δεν έχω καταλάβει καλά: Η ΨΑΔ είναι Σύνδεσμος και έχει μέλη. Τα μέλη θα ψηφίζουν στα θέματα που θα καθορίζονται από τον Σύνδεσμο; και η ψηφοφορία θα είναι μόνο για τον Σύνδεσμο; ή σύμφωνα με την πλειοψηφία των μελών, ο Σύνδεσμος θα ζητάει από την εκάστοτε κυβέρνηση δημοψήφισμα για πολιτικό θέμα;

  36. Δημοσθένης Κυριαζής Says:

    Αγαπητή Μαρία Χατζηιωάννου
    Η ΨΑΔ είναι ένας συνδεσμος πολιτών, που λειτουργεί σε ψηφιακό τόπο και χρόνο, με μοναδικό στόχο να πείσει όσο γίνεται περισσότερους ότι η διεύρυνση των σημερινών δημοκρατιών προς τις αρχές της άμεσης δημοκρατίας είναι σκόπιμη και αναγκαία και επι πλέον σήμερα – χαρη στην τεχνολογία – εφικτή. Αν αυτό γίνει τοτε όλα τα υπόλοιπα θα πραγματοποιηθούν, ίσως και με πλειοδοσία αυτών που διεκδικούν την εξουσιοδότηση των πολιτών για να ασκήσουν την εξουσία. Οι λόγοι ευνόητοι.
    Το να πιστευουμε οτι 117 πολίτες της ΨΑΔ μπορούν να πιέσουν την σημερινή εξουσία για να γίνει ένα δημοψήφισμα, είναι μια ευγενική, αλλα αφελής προσδοκία. Αν όμως οι ιδέες της ΨΑΔ φυτρώσουν, τότε όλα θα γίνουν, και μάλιστα με νομοτελειακή βεβαιότητα.

Τα σχόλια είναι κλειστά.


Αρέσει σε %d bloggers: