Να αλλάξει ο τρόπος διορισμού διευθυντών δημοσίων οργανισμών

Ένα βασικό αίτιο για την αναποτελεσματικότητα του κράτους είναι ότι στις καίριες θέσεις του δημόσιου τομέα τοποθετούνται άτομα με μόνο κριτήριο την κομματική τους ταυτότητα ή την στενή τους σχέση με τον εκάστοτε υπουργό που τους διορίζει (κοινώς «κολλητοί» και «κουμπάροι»). Έχουμε δει πολλά παραδείγματα στα 5 χρόνια διακυβέρνησης από τη Νέα Δημοκρατία: ο Αγάπιος Σημαιοφορίδης, «ανίδεος» διευθυντής ασφαλιστικού ταμείου, ο κ. Κ. Μαργαρίτης ανίδεος αναπληρωτής διοικητής νοσοκομείου, ο πρόεδρος του ΕΟΦ κ. Β. Κοντοζαμάνης ο οποίος ουδεμία σχέση έχει με φάρμακα, και πολλοί άλλοι. Τελευταίο κρούσμα ο (ανακληθείς) διορισμός του Άρη Σπίνου από τον κ. Αβραμόπουλο ως αντιπρόεδρος νοσοκομείου που έκανε το γύρο των μπλογκ. Τέτοιες θέσεις θεωρούνται μέσο αποκατάστασης κομματικών στελεχών ή εξαργύρωσης κομματικών γραμματείων, με καταστροφικά αποτελέσματα για τη χώρα.

Αν φυσικά είχαμε ευσυνείδητους κυβερνώντες με βούληση να παράξουν έργο, αυτό δεν θα συνέβαινε. Όμως, επειδή δεν πρέπει ένα κράτος να βασίζεται στην καλή βούληση των κυβερνώντων, θα έπρεπε να γίνουν και θεσμικές αλλαγές που να προωθούν αξιοκρατικούς διορισμούς. Μια ιδέα είναι να χρειάζεται έγκριση των διορισμών από τη Βουλή, μετά από λεπτομερή δημόσια «ακρόαση» των υποψηφίων από επιτροπή της Βουλής (όπως γίνεται στις ΗΠΑ). Ακόμα και με το παρόν σύστημα της άκριτης έγκρισης της κυβερνητικής πολιτικής από την κυβερνητική πλειοψηφία στη Βουλή, η δημοσιότητα της διαδικασίας μπορεί να απέτρεπε τον διορισμό ατόμων εξώφθαλμα ακατάλληλων για τη θέση για την οποία προορίζονται.

Σε πρόσφατη συνέντευξή του ο Γ. Παπανδρέου είπε:

«Δικός μου στόχος είναι να επιβάλλω κανόνες αξιοκρατικής στελέχωσης σε όλη την ιεραρχία της δημόσιας διοίκησης. Τέλος η λογική των «κουμπάρων και κολλητών. … Θα καλέσω τα καλύτερα μυαλά της χώρας και των Ελλήνων του εξωτερικού για να συμμετάσχουν στο μεγάλο πρόγραμμα ανασυγκρότησης του κράτους. Τους πιο αξιόλογους ανθρώπους. Θα τους ζητήσω να συνεισφέρουν το ταλέντο και την εμπειρία τους στην υπηρεσία μιας μεγάλης προσπάθειας για την πατρίδα μας.»

Τέτοιες «δεσμεύσεις» δεν με πείθουν. Πρώτον, ο ίδιος άνθρωπος δεσμεύτηκε για 5% στην Παιδεία και 2% στην έρευνα. Επειδή δεν νομίζω ότι κάτι τέτοιο είναι άμεσα υλοποιήσιμο, η δήλωση αυτή πλήττει την αξιοπιστία του κ. Παπανδρέου στα δικά μου μάτια. Δεύτερον, ο ΓΑΠ μέχρι τώρα δεν έχει κάνει στην πράξη κάποιο άνοιγμα προς τους Έλληνες του εξωτερικού. Τι μας λέει ότι θα κάνει όταν θα είναι πλέον στην εξουσία; Ο οικονομολόγος του Brown Ηρακλής Πολεμαρχάκης ήταν για κάποιο διάστημα σύμβουλός του και εικαζόταν ότι θα ήταν υποψήφιος στο Επικρατείας στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές. Όμως αυτό δεν συνέβη, για λόγους που δεν γνωρίζω, και η συνεργασία τους διεκόπη.

Επειδή από υποσχέσεις έχουμε πήξει, θα είναι καλό ο κ. Παπανδρέου να κάνει πιο σαφείς αυτές τις εξαγγελίες. Να πει ακριβώς ποιοι είναι αυτοί οι «κανόνες» που θα θεσπίσει και με ποιο ακριβώς τρόπο θα αξιοποιήσει το δυναμικό της διασποράς.

22 Σχόλια to “Να αλλάξει ο τρόπος διορισμού διευθυντών δημοσίων οργανισμών”

  1. ΔΑΡΝΑΞ Says:

    Αγαπητέ Θέμη
    Κυκλοφόρησε πρόσφατα το βιβλίο «Η Νεοελληνική Φαυλοκρατία», πολύ πιο πριν το βιβλίο του Π. Κονδύλη «Η παρακμή του Αστικού Πολιτισμού». Δύο μόνο (από τις πολλές) μελέτες που έχουν γίνει για την κατάντια του ελληνικού κράτους και των δημόσιων οργανισμών.
    Και μία απλή διαπίστωση. Στα ελληνικά νοσοκομεία επί ΠΑΣΟΚ, από τους 132 διοικητές των νοσοκομείων οι 127 ήταν ΠΑΣΟΚ ενώ επί Ν.Δ. οι 129 και μάλιστα χωρίς να έχει προηγηθεί έστω και προσχηματική προκήρυξη των θέσεων όπως έγινε, τουλάχιστον, επί ΠΑΣΟΚ. Ο κάθε κομματάρχης θεωρεί το κράτος τσιφλίκι και προίκα του. Η εξουσία γίνεται αυτοσκοπός ή μέσο μόνο για την εξυπηρέτηση προσωπικών συμφερόντων και αύξησης της κομματοκρατίας και ταυτόχρονα ο ελληνικός λαός καταδέχεται να ψευτοβολεύεται με το ρουσφέτι και έτσι, αυτό τον τρόπο, τροφοδοτεί με σφαίρες το όπλο του κομματάρχη για να τον εκτελεί καθημερινά.
    Στο χωριό μου, κυκλοφορούσε ένα ανέκδοτο για το ρουσφέτι στο ελληνικό κράτος. Ένας απλός υπάλληλος στους ελληνικούς σιδηροδρόμους όταν ο κομματάρχης του εκλέχθηκε βουλευτής ζήτησε σαν ρουσφέτι να τον κάνει γιατρό. Που ήταν το δύσκολο ; Έγινε γιατρός και κάποια μέρα του έτυχε ένα περιστατικό με κάποιον που είχε διάρροια. Παίρνει λοιπόν ο δικός μας το φανάρι που είχε στα τρένα και άρχισε να το κουνά πέρα δώθε μπροστά στον κώλο του ασθενούς. Ο ασθενής δεν άντεξε και τον ρώτησε τι κάνει με το φανάρι. Ο σιδηροδρομικός «γιατρός» απάντησε: Εγώ μ’ αυτό το φανάρι σταματούσα τα τρένα, μία διάρροια δεν θα μπορέσω να σταματήσω ;
    Τι να λέμε μετά για ελλείμματα των νοσοκομείων, για άστοχες τοποθετήσεις των ασφαλιστικών ταμείων και για κακοδιαχείριση των δημόσιων οικονομικών ! Έτσι όπως κατάντησαν το κράτος, με μονιμα αναμένα από πίσω τα κόκινα φανάρια, μάλλον με μπουρδέλο μοιάζει.

    Θέμη, να συμφωνήσω μαζί σου και να προσθέσω κάτι σε σχέση με τις ενδεχομένως αγαθές προθέσεις του Γ. Παπανδρέου: Αν οι κομματάρχες του ΠΑΣΟΚ είχαν αποφασίσει να γίνουν έντιμοι και να παραιτηθούν από την νομή της εξουσίας τότε θα έκαναν αρχηγό τον Γ. Παπανδρέου ; Αν δεν λειτουργούσε ως σωσίβιο ο Κ. Σημίτης θα τον έκαναν αρχηγό ; Αν οι στοχεύσεις του Γ. Παπανδρέου ήταν καθαρές και προς όφελος του λαού, τότε γιατί συγκαλεί μυστικά δείπνα με φανταχτερούς εκπροσώπους του κεφαλαίου ;
    Για όσους έχουν στοιχειώδεις γνώσεις από διοίκηση ή από λογική ας διαβάσουν λίγο προσεκτικά τις τελευταίες 6 θέσεις – στόχους του Γ. Παπανδρέου. Οι θέσεις αυτές δεν έχουν νόημα γιατί ότι κι αν συμβεί δεν μπορεί να διαψευστούν ή έστω να αξιολογηθούν αν πέτυχαν ή απέτυχαν. Επομένως δεν έχουν τίποτα καινούργιο να πουν. Γιατί όταν λες ότι θα κάνω το κράτος καλύτερο, λες κάτι ; Δεν λες απολύτως τίποτα.
    Ο πατέρας του μπόρεσε να πιάσει τον σφυγμό του κόσμου και είχε την δυνατότητα να γυρίσει τον τροχό της ιστορίας. Πράγματι με την συσωρευμένη οργή και αγανάκτηση του λαού μπόρεσε και τον γύρισε… όμως το έκανε όσο «γουστάριζε για πάρτυ του». Από κει και πέρα έγραψε εκεί που δεν πιάνει μπογιά, τον ελληνικό λαό, το κόμμα και τα στελέχη του και, το χειρότεροα από όλα, την ίδια την δημοκρατία.
    Ο Γ. Παπανδρέου ΔΕΝ μπορεί. Αν μπορούσε θα ήταν από χρόνια πρωθυπουργός. Αν δεν ήταν γιός του μπαμπά του, όπως και ο Καραμανλής ανηψιός του μεγάλου, τότε πολύ φοβάμαι ότι δεν θα τους ήξερε κανείς στην σύγχρονη ελλάδα. Εγώ προσωπικά, τον μεν οικολόγο Παπανδρέου δεν θα τον έπαιρνα ούτε για κηπουρό στον κήπο μου, ενώ τον Κωστάκη ούτε για φυλαρούχα στην ποδοσφαιρική ομάδα της γειτονιάς μου.
    Και έπειτα ρε Θέμη τι καίριες θέσεις του δημοσίου κτλ ψάχνεις ; Ή μήπως δεν είναι καίρια η θέση του πρωθυπουργού και του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης ;
    Δύσκολα τα πράγματα Θέμη…..

  2. pro Says:

    Η επιλογή των Διευθυντών Δημοσίων Οργανισμών (ΔΔΟ) από τη Βουλή δεν εξασφαλίζει σε καμία περίπτωση την αξιοκρατία στην επιλογή τους αφού στην Ελλάδα οι βουλευτές δεν έχουν ελευθερία να ψηφίζουν εκτός κομματικής γραμμής. Συνεπώς το κόμμα θα συνέχιζε απερίσπαστο τους διορισμούς των κομματικών του στελεχών. Κατά τη γνώμη μου οποιαδήποτε λύση προτείνεται για να αντιμετωπιστεί ο κομματισμός στις προσλήψεις ΔΔΟ δεν πρέπει να παραβιάζει μια απαραίτητη προϋπόθεση: καμία κυβέρνηση δεν επιτρέπεται να διορίζει από μόνη της τον οποιοδήποτε σε οποιαδήποτε δημόσια θέση (από απλό δημόσιο υπάλληλο μέχρι Γενικό Διευθυντή). Οι λύσεις που θα μπορούσαν να εφαρμοσθούν είναι ενδεχομένως αρκετές. Ας μου επιτραπεί να παραθέσω δύο απ’ αυτές:
    α) Διακομματική επιτροπή της Βουλής, στην οποία όμως η κυβέρνηση δεν θα έχει την απόλυτη πλειοψηφία, θα αξιολογεί τις υποψηφιότητες και θα προκρίνει την καταλληλότερη. Σε αντίθετη περίπτωση η διαδικασία θα είναι προσχηματική αφού το κυβερνών κόμμα θα μπορεί να επιλέγει τους δικούς του υποψήφιους, δηλ ότι γίνεται και σήμερα. Θυμίζω ότι το μέτρο έχει εφαρμοσθεί στο παρελθόν για ορισμένους προέδρους Ανεξαρτήτων Αρχών με επιτυχία.
    β) Ανεξάρτητη Αρχή που θα δημιουργηθεί γι’ αυτό το σκοπό και θα στελεχώνεται από ειδικούς και αυξημένου κύρους επιστήμονες (καθηγητές πανεπιστημίου κατά προτίμηση) θα πραγματοποιεί την αξιολόγηση και επιλογή των πλέον κατάλληλων από τους υποψηφίους. Η πρόταση αυτή πλεονεκτεί της πρώτης στο γεγονός ότι η αξιολόγηση εκτός από αντικειμενική θα είναι και αποτελεσματικότερη αφού θα γίνεται από εξειδικευμένα και με τις αντίστοιχες σπουδές άτομα.
    Ενδεχομένως θα μπορούσε να εφαρμοστεί και κάποιος συνδυασμός των α και β. Θα μπορούσε πχ η Ανεξάρτητη Αρχή να αξιολογεί και να προτείνει και διακομματική επιτροπή της Βουλής να κάνει την τελική επιλογή.
    Σε κάθε περίπτωση μία κυβέρνηση που θα τολμούσε να αντικειμενικοποιήσει τον τρόπο διορισμού των ΔΔΟ θα ωφελούνταν πρώτα η ίδια αφού αφενός θα αυξανόταν η αποτελεσματικότητα του κυβερνητικού έργου, αφετέρου η ευθύνη για τις πράξεις αυτών δεν θα την βάραιναν εξολοκλήρου.

  3. ΔΑΡΝΑΞ Says:

    Καλές οι προτάσεις σου Pro (όπως πάντα), καλό το τελικό συμπέρασμα αλλά μία μικρή επισήμανση: Η ωφέλεια της κυβέρνησης και της χώρας γενικότερα, στην περίπτωση αυτή θα ήταν μακροπρόθεσμη ενώ αντίθετα η ζημιά της άμμεση γιατί χάνει από το κακώς νοούμενο πολιτικό κόστος. Στην χώρα μας η νομοθετική εξουσία έχει μπει στα χωράφια των άλλων εξουσιών -δικαστική και ειδικά στην εκτελεστική – από τότε που έγινε ελληνικό κράτος και οποιοσδήποτε περιορισμός αυτής της ασυδοσίας σημαίνει εκχώρηση εξουσίας από το κυβερνών κόμμα ή παραίτηση οικοιοθελώς από υπερβάλλουσα εξουσία που κατέχει παρανόμως. Γιατί να το κάνει ;
    Δυστυχώς στην αυγή του 21ου αιώνα, οι κομματάρχες αποφασίζουν ακόμα για την ελληνική δημόσια διοίκηση, τι να κάνει, πως να το κάνει, με ποιούς να το κάνει και το χειρότερο ποιό είναι το by pass για την παράκαμψη του νόμου που οι ίδιοι έχουν θεσπίσει και αν δεν μπορούν ούτε έτσι τότε «επηρεάζουν» και την δικαιοσύνη για να κλείσει ο κύκλος της φαυλότητας.
    Μάλλον η φράση μπουρδέλο που είχα πει για το ελληνικό κράτος «το περιποιεί τιμή» γιατί από όσο ξέρω στα μπουρδέλα υπάρχει αξιοκρατία. Δεν είναι δυνατόν οι νέες και όμορφες πουτάνες να παίρνουν τα ίδια με τις γριές και άσχημες ;

  4. pro Says:

    @Δάρναξ
    Ας μη γελιόμαστε, οι κυβερνώντες (όλων των κομματικών αποχρώσεων) γνωρίζουν πολύ καλά τι πρέπει να κάνουν για να φέρουν την αξιοκρατία στο δημόσιο. Δεν περιμένουν να διαβάσουν τα blogs για να το μάθουν. Το πρόβλημα είναι ότι δεν θέλουν την αξιοκρατία αλλά να εξασφαλίσουν θέσεις για τα στελέχη τους και κάποιους λίγους ψηφοφόρους τους. Για να αλλάξει αυτό το σάπιο καθεστώς της κομματικοκρατίας δύο τρόποι υπάρχουν κατ’ εμέ. Ο πρώτος είναι να αναλάβει τα ηνία της χώρας κάποια στιγμή ένας έντιμος και αποφασισμένος να αντιμετωπίσει, με οποιοδήποτε πολιτικό κόστος, τα φαινόμενα αυτά πολιτικός. Ο δεύτερος είναι να καταλάβουν συνολικά οι πολιτικοί μας ότι μια μεγάλη και κρίσιμη για την εκλογή τους μάζα ψηφοφόρων δεν ανέχεται άλλο την συντήρηση της ευνοιοκρατίας και του κομματισμού. Προσωπικά μου φαίνονται και τα δύο ανέφικτα στο άμεσο μέλλον.

  5. ΔΑΡΝΑΞ Says:

    Θαρρώ πως υπάρχει και τρίτος τρόπος. Να μην μπορούν, παρότι καλοί εκλογαμάγειρες, να «δέσουν την σούπα» και έτσι να αναγκαστούν να βάλουν «νερό στο κρασί» τους. Αν έτσι συμβεί τότε υπάρχει κάποια ελπίδα, φυσικά με πολύ κόπο, να μπει η δημόσια διοίκηση σε μια πορεία εξυγχρονισμού. Ας μην ξεχνάμε και το γεγονός ότι ένα τέτοιο φαύλο σύστημα δεν εξυπηρετεί ούτε και τους «έχοντες» γιατί είναι αντιπαραγωγικό και γι αυτούς. Το λέει, νομίζω ο Μουζέλης ή ο Κονδύλης ότι στην Ελλάδα επιβλήθηκε ένα τέτοιο σύστημα που ο βουλευτής αντι για υπηρέτης της αστικής τάξης, όπως σε όλες τις χώρες της Ευρώπης, έγινε δυνάστης της. Και τούτο διότι στην ελλάδα πρώτα φτιάχθηκε η πολιτική εξουσία και μετά, πολύ αργότερα, φτιάχθηκε η αστική τάξη.
    Η ύαινα δεν αφήνει το θήραμα αν αυτό δεν έχει την δύναμη να παλέψει και να ξεφύγει από τα δόντια της…Η αλήθεια είναι ότι τα πρώτα συμπτώματα ότι τα δόντια της ύαινας άρχισαν να κουνιούνται και υπάρχει ελπίδα να πέσουν, είναι ορατός και μάλιστα στο άμεσο μέλλον. Όσο κι αν ο θεσμός της κομματικοκρατίας είναι συνυφασμένος με την ιστορία μας, με λίγα λόγια είναι η ίδια η ιστορία μας, μερικά πράγματα θα συμβούν έτσι κι αλλιώς. Ακόμα γιατί, εγώ και εσύ και άλλοι πέντε δέκα, γράφουμε αυτά που γράφουμε.

  6. Παράγκας Says:

    εν τω μεταξύ στην Αντιπαραγωγική Κουκίδα της Υφηλίου…
    http://www.skai.gr/master_story.php?id=113624

  7. Ioannis Brilakis Says:

    Πάντως ο τρόπος διορισμού των ευρωβουλετών του ΣΥΡΙΖΑ άλλαξε από διορισμό σε εκλογές… Τουλάχιστον λοιπόν ένα κόμμα λειτουργεί δημοκρατικά στο θέμα αυτό.

  8. Defkalion Says:

    ΄΄Δημοκρατικο κομμα΄΄ ο ΣΥΡΙΖΑ…. το ακουσαμε και αυτο! Ο πολιτικος καθοδηγητης των καθε λογης τραμπουκων με την απολυτα επιλεκτικη νομιμοφροσυνη. Αυτοι που κραυγαζουν ΄΄αυτος ο νομος θα καταργηθει στην πραξη΄΄… Αυτοι που σε καθε συνελευση φοιτητων, επιμελητηριων ή σωματιων λειτουργουν ως εξης. Πεφτει το συνθημα οτι πχ το Γεωτεχνικο Επιμελητηριο εχει γενικη συνελευση αντιπροσωπων στο ταδε ξενοδοχειο. Μιση ωρα πριν ληξει η συνεδρια και αφου εχουν φυγει οι περισσοτεροι εκ των συνεδρων σκανε μυτη καμια 30ρια ΚνιτοΣυριζαιοι (οσοι χρειαζονται για να πλειοψηφισουν) καιι κατεβαζουν κατι απιθανα ψηφισματα τα οποια απαιτουν με τραμπουκικο τροπο να ψηφιστουν αρον αρον. Ετσι περνανε ως ΄΄δημοκρατικες΄΄ συλλογικες αποφασεις τις θεσεις τους, αυτοι που στις πραγματικες εκλογες των αντιστοιχων οργανων πατωνουν εκλογικα σε ποσοστα κατω του 5-10%

  9. Defkalion Says:

    Νομιζω οτι ειδικα για τις διευθυντικες θεσεις δημοσιων οργανισμων θα πρεπει να δινεται η δυνατοτητα και σε ιδιωτες manager να παιρνουν τις θεσεις αυτες και των οποιων η αμοιβη θα συσχετιζεται με την αποδοτικοτητα τους με βαση τους στοχους που θα εχουν τεθει. Και μονο η φημη που θα κινδυνευει να χασει ο ιδιωτης εαν αποτυχει, είναι αρκετο κινητρο για να εργαστει αποδοτικα…

  10. ΔΑΡΝΑΞ Says:

    Defkalion
    άσχετα από τις αγαθές, υποθέτω, προθέσεις σου για το θέμα των ιδιωτών μάνατζερς, θαρρώ πως είσαι ασχετος σε θέματα αποδοτικότητας και στόχων στους δημόσιους οργανισμούς. Μήπως μπορείς να μου πεις πως θα μετρήσουμε την αποδοτικότητα στους δημόσιους οργανισμούς; Και αν το καταφέρουμε και αυτό έρχεται σε σύγκρουση με την ισότητα και την δικαιοσύνη, τότε τι γίνεται; Νομίζεις ότι οι ορθές αποφάσεις στους δημόσιους οργανισμούς είναι θέμα γνώσης και όχι πολιτικών παρεμβάσεων, δύναμης και εξουσίας και πάσης φύσης συμφερόντων;

  11. Defkalion Says:

    ΄΄Νομίζεις ότι οι ορθές αποφάσεις στους δημόσιους οργανισμούς είναι θέμα γνώσης και όχι πολιτικών παρεμβάσεων, δύναμης και εξουσίας και πάσης φύσης συμφερόντων;΄΄

    Ακριβως επειδη πιστευω οτι ισχυει το δευτερο ακριβως για αυτο θεωρω ότι ιδιωτες manager θα ειναι λιγοτερο ευαλωτοι στις ΄΄παρεμβασεις΄΄ γιατι πολύ απλα έχουν την δυνατοτητα να δουλεψουν στην ελευθερη αγορα και δεν ειναι απολυτα εξαρτημενοι απο το δημοσιο και κατ΄επεκταση απο τον οποιο πολιτικο προϊσταμενο ή τις πιεσεις συναδελφων.
    Η αποδοτικοτητα -παρα τις δεδομενες αδυναμιες του δημοσιου τομεα- μπορει εστω και σε μικρο βαθμο να μετρηθει με διαφορες μεθοδους. π.χ. ανταγωνισμος υπηρεσιων και κουπονια εξυπηρετησης. Αντι λχ να υπαρχει μια πολεοδομια με αποκλειστικοτητα ανα περιοχη θα μπορουν να υπαρχει η δυνατοτητα η πολεοδομια Ρεθυμνου να εξυπηρετει υποθεσεις στην περιοχη Χανιων. Ο πολιτης/πελατης θα καταθετει ενα κουπονι α ποσου (το κρατος θα δινει εναν αριθμο κουπονιων σε καθε πολιτη) στην υπηρεσια που θα τον εξυπηρετησει. Η αμοιβη των υπαλληλων θα ειναι το αθρισμα ενος σταθερου μισθου (π.χ το 1/2 του μισθου που περνουν τωρα) συν το ποσοστο τους απο τα κουπονια που μαζεψε η υπηρεσια. Αλλα βεβαια ξερω… αυτα δεν γινονται στην Ελλαδα…

    Δεν θα σχολιασω τα περι ασχετοσυνης γιατι μαλλον ζητας προσωπικη αντιπαραθεση

  12. ΔΑΡΝΑΞ Says:

    Αγαπητέ Δευκαλίωνα
    Το ερώτημα παραμένει με την ίδια σχεδόν μορφή. Σε ένα δημόσιο οργανισμό η εξουσία-δύναμη μπορεί είναι στα χέρια του ιδιώτη μάνατζερ; Αν ναι, τότε γιατί αυτό δεν συμβαίνει στα δημόσια νοσοκομεία όπου πολλοί από τους διοικητές είναι πρώην στελέχη του ιδιωτικού τομέα;
    Ο ιδιώτης μάνατζερ Πανεπιστημιακού νοσοκομείου νομίζεις ότι μπορεί να διοικήσει (αποδοτικά) τους διευθυντές κλινικών – καθηγητές της Ιατρικής σχολής. Τι απέγινε με τους τρεις (3) καθηγητές της ιατρικής που έλειπαν αδικαιολόγητα όλοι από το νοσοκομείο Αλεξανδρούπολης και χάθηκε το πόδι του 18χρονου;
    Αναφέρομαι σκόπιμα στα δημόσια νοσοκομεία γιατί αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα και για τους δικούς μου και για τους δικούς σου ισχυρισμούς.
    Όσον αφορά τα επιχειρήματά σου:
    Είναι σχεδόν αδύνατο να μετρήσεις την αποδοτικότητα στο νοσοκομείο. Παράδειγμα: Αν το νοσοκομείο της Ρόδου το καλοκαίρι ακριβώς ικανοποιεί τις απαιτήσεις του κόσμου και έστω ότι έχει και 5-6 ράντσα – πληρότητα 100%- ενώ τον χειμώνα έχει πληρότητα μόνο 20% για ευνόητους λόγους, τότε πόση είναι η αποδοτικότητα; Τι μπορεί να κάνει ο ιδιώτης μάνατζερ σ’ αυτή την κατάσταση; Αν στο νοσοκομείο της Λήμνου δεν συμφέρει να υπάρχει αξονικός τομογράφος γιατί η αποδοτικότητα είναι μικρή – μεγάλος κόστος και λίγα περιστατικά – τι θα έκανε ο ιδιώτης μάνατζερ; Πάντως ο ιδιώτης επιχειρηματίας στον νοσηλευτικό τομέα δεν τον ενδιαφέρει αν πεθαίνει ο κόσμος αλλά μόνο αν βγάζει κέρδη. Όπου δεν τον συμφέρει από την άποψη της αποδοτικότητας, δεν επενδύει. Θα κάνει το ίδιο και ο ιδιώτης μάνατζερ στο δημόσιο νοσοκομείο;
    Στον χώρο της υγείας υπάρχει και ο ιδιώτης και ο ανταγωνισμός που λές. Για δες την λογική του κουπονιού, που εφαρμόζεται στις ΗΠΑ. Πρώτα από όλα πεθαίνουν στην ψάθα..Έπειτα και όταν ο πολίτης αντιμετωπίζεται σαν πελάτης, επειδή κρατά ένα κουπόνι στο χέρι, τότε έχει κι αυτός μία δύναμη, την αγοραστική αξία του κουπονιού, που είναι το κύριο χαρακτηριστικό του πελάτη. Αν όμως το κράτος αντιμετωπίζει τον πολίτη σαν πελάτη, τότε αυτοί που έχουν μεγαλύτερη αγοραστική δύναμη δεν έχουν τις ίδιες δυνατότητες στην παροχή των υπηρεσιών. Αυτό καταργεί την ισότητα και την δικαιοσύνη. Οι δύο αυτές αρχές, κατά την δική μου άποψη είναι πάνω από την έννοια της αποδοτικότητας.
    Δες το με ένα πιο απλό παράδειγμα: Σε κάποιο ορεινό χωριό στο Ρέθυμνο, με 7-8 παιδιά και χωρίς δημοτικό σχολείο, αν εξετάσουμε την μεταφορά τους στο πιο κοντινό χωριό που έχει σχολείο με όρους αποδοτικότητας θα δούμε ότι το λεωφορείο δεν συμφέρει να πάει π.χ. με λιγότερους από 20 μαθητές. Τι γίνεται τότε; Θα πληρώσει το κράτος μία μη αποδοτική λειτουργία προκειμένου και αυτά τα παιδιά να έχουν δικαίωμα στο σχολείο ή θα τα αφήσει αμόρφωτα;
    Στο παράδειγμά σου για την πολεοδομία. Δεν θα πω τίποτα παρά μόνο δες τι έγινε με τα ιδιωτικά ΚΤΕΟ. Υπάρχουν περιπτώσεις που ιδιωτικές επιχειρήσεις με μεγάλο στόλο οχημάτων παίρνουν σφραγίδα ελέγχου χωρίς να έχει πάει ούτε ένα αυτοκίνητό τους στο ΚΤΕΟ. Η πολεοδομία δεν είναι μόνο για να εκδίδει οικοδομικές άδειες. Ποιός θα κάνει έλεγχο αυθαιρέτων; Ποιός θα κάνει περιβαλλοντικούς ελέγχους; Μήπως θα δοθούν και οι Εφορίες στον ιδιωτικό τομέα; Μήπως θα δοθεί η δυνατότητα στις εφορίες να ανταγωνίζονται μεταξύ τους για το ποιός θα κάνει μεγαλύτερες εισπράξεις; (αυτό το τελευταίο δεν είναι και άσχημη ιδέα, να δοθεί π.χ. η δυνατότητα ελέγχου μιας επιχείρησης από 10 εφορίες….( χα! χα! – κλάμα οι νεοφιλεύθεροι… της ελευθερίας δράσης και του ανταγωνισμού ! )
    Επειδή το περίφημο New Public Management δεν είναι πανάκεια ούτε στις αναπτυγμένες χώρες, απλώς έλυσε κάποια λίγα και συγκεκριμένα προβλήματα και άσχετα τι πιστεύουν οι Ανδριανόπουλος και ο Ανδρουλάκης, μάλλον το πρόβλημα της δημόσιας διοίκησης δεν θα το λύσουν οι ιδιώτες μάνατζερς αλλά εμείς όλοι αφού πρώτα κουραστούμε και ματώσουμε και μπορέσουμε να επιβάλλουμε ως πολίτες μία δημόσια διοίκηση με αξιοκρατία που σέβεται τον εαυτό της, να αναγκάσουμε το πολιτικό σύστημα να σταματήσει να «χώνεται εκεί που δεν το σπέρνουν»
    Να πω ακόμα ότι δεν ζητώ προσωπική αντιπαράθεση, γιατί δεν σε γνωρίζω προσωπικά, αλλά αντιπαράθεση ναί. Έτσι θα κριθούν οι θέσεις όλων μας για το θέμα. Με όσα έγραψες διορθώνω πως δεν είσαι άσχετος, όμως δεν νομίζω ότι είσαι και πολύ σχετικός….Περιμένω αντιπαράθεση.

  13. Γιαννης Γιαννακακος Says:

    αγαπητε Δαρναξ,

    αν πιστεύεις οτι ο ιδιοκτήτης ιδιωτικού νοσοκομείου δεν ενδιαφέρεται για τη ζωή των ασθενών του αλλα μονο για τα λεφτά τους, τότε θα έπρεπε ο λεβέντης να είχε γίνει….νεκροθάφτης και όχι κλινικάρχης!
    Δεν αρνούμαι οτι το κέρδος ειναι το κίνητρό του.Αλλά αυτό προκύπτει μόνο οταν οι άρρωστοι γιατρεύονται,η επιχείρηση βγάζει καλό όνομα, αυξάνεται η πελατεία και κατά συνέπεια τα κέρδη.
    Η άποψη που διατυπώνεις περι αδιαφορίας για τη ζωή των ασθενών, μάλλον εχει εφαρμογή στο δημόσιο νοσοκομείο που πρυτανεύουν η μονιμότητα και η ατιμωρησία.Αλλωστε αυτό ενισχύεται επιτυχως με το παράδειγμα -που ο ίδιος φέρνεις !!-της Αλεξανδρούπολης όπου οι κρατικοδίαιτοι γιατροί την κοπάνησαν και και το παλληκαράκι χάθηκε…

    Μήπως διακρίνω τρικυμία ή έστω θαλασσοταραχή εν κρανίω????

  14. ΔΑΡΝΑΞ Says:

    Αγαπητέ Γιαννακάκο
    Αν πρόσεχες λίγο παραπάνω αυτά που γράφω δεν θα απομόνωνες την μία πρόταση από την αμέσως επόμενη. Γράφω επί λέξει:
    «Πάντως ο ιδιώτης επιχειρηματίας στον νοσηλευτικό τομέα δεν τον ενδιαφέρει αν πεθαίνει ο κόσμος αλλά μόνο αν βγάζει κέρδη. Όπου δεν τον συμφέρει από την άποψη της αποδοτικότητας, δεν επενδύει.» Αυτό δεν σημαίνει ότι ο ιδιώτης αδιαφορεί για αυτούς που νοσηλεύονται στην κλινική του αλλά ακριβώς αυτό που γράφω – ο κόσμος – δηλαδή μια γενική έκφραση που υποδηλώνει το σύνολο των πολιτών. Με άλλα λόγια αυτό σημαίνει ότι αν κάποιος είναι ανασφάλιστος ή δεν έχει χρήματα και χρειάζεται θεραπεία, τότε τον κ. Αποστολόπουλο δεν τον ενδιαφέρει αν αυτός ο άνθρωπος θα πεθάνει. Δεν είναι ο κάθε κ. Αποστολόπουλος ευαγές ίδρυμα για να περιθάλψει τους απόρους αρρώστους. Η δουλειά του είναι να κάνει μία επιχείρηση στο χώρο της υγείας που θα βγάζει κέρδη. Αυτά που γράφεις προφανώς είναι σωστά, είναι στοιχειώδεις γνώσεις του μάνατζμεντ, και δεν τα αμφισβητώ. Αναφέρομαι όχι στους ασθενείς αλλά γενικά στον κόσμο. Και αυτό φαίνεται και από την δεύτερη πρόταση που αναφέρεται ότι με όρους έλλειψης αποδοτικότητας ο ιδιώτης δεν επενδύει. Και αυτό, επίσης, είναι στοιχειώδες στο μάνατζμεντ και δεν νομίζω ότι διαφωνείς.

    Κάτι ακόμα που πιθανόν να έχεις δίκιο. Αυτό για την θαλασσοταραχή. Νομίζεις ότι το τοπίο στην δημόσια διοίκηση είναι τόσο απλό που θα μπορούσε κάποιος να το περιγράψει με μία εξίσωση, ή με 2-3 μεταβλητές ή με 3-4 περιορισμούς ; Νομίζεις ότι η δημόσια διοίκηση είναι ένας θεσμός ουδέτερος και άσχετος με τον συγκεκριμένο τόπο και χρόνο;
    (Το τελευταίο να το κάνω πιο απλό, εννοώ π.χ. ότι αν υπάρχουν οι ίδιοι νόμοι στην Σουηδία και στην Ελλάδα, οι δύο δημόσιες διοικήσεις δεν θα είναι το ίδιο αποδοτικές και αποτελεσματικές και επίσης για τον χρόνο, η Ελλάδα του Κωλέττη και των άλλων σαλτιμπάγκων και φαύλων κομματαρχών, δεν είναι ίδια με την Ελλάδα των τελευταίων 20 χρόνων, και ούτε θα είναι ίδια με την Ελλάδα του αύριο, όποιος κι αν κυβερνά)
    Επειδή λοιπόν αγαπητέ μου ένα τοπίο, σύνθετο, πολύπλοκο, θολό και ομιχλώδες σαν την δημόσια διοίκηση δεν περιγράφεται με μία μόνο μεταβλητή – π.χ. την μονιμότητα – μην είσαι σίγουρος ότι ξεκάθαρες τοποθετήσεις δεν είναι υπερβολικά απλοϊκές, τόσο που στην ουσία δεν λεν απολύτως τίποτα. Στα πολύπλοκα συστήματα οι λύσεις πρέπει να είναι πολύπλοκες ή αν το πω με μαθηματικούς όρους, όταν οι άγνωστοι είναι ένας χ αριθμός, τότε και οι εξισώσεις πρέπει να είναι τουλάχιστον τόσες, όσοι και οι άγνωστοι. Και δεν αναφερόμαστε μόνο σε αγνώστους που είναι ανεξάρτητες μεταβλητές αλλά και σε αγνώστους που είναι συναρτήσεις άλλων μεταβλητών – κάτι χειρότερο από ένα Γόρδιο δεσμό. Και επειδή πολιτικές επιρροές, δυνάμεις και εξουσίες, φαυλότητα, αδιαφορία (όπως γράφεις – θα πρόσθετα κυνισμός καμιά φορά), έλλειψη αξιοκρατίας, έλλειψη υποκίνησης και πολλά άλλα (σχεδόν άπειρα) υπάρχουν και συμβαίνουν και δεν περιγράφονται με απλό τρόπο, είναι φυσικό το πρόβλημα να μην έχει εύκολη και απλή λύση. Και όποιος βλέπει τα πράγματα μόνο από την μια πλευρά ή τα βλέπει σαν άσπρα μαύρα, και χάνει όλες τις άλλες αποχρώσεις, αυτός δεν θα λύσει ποτέ το πρόβλημα γιατί δεν το έχει καταλάβει. Εγώ ξέρω πως αν δεν θολώσει το νερό δεν πρόκειται να καθαρίσει και εν πάσει περιπτώσει προτιμώ μία ικανοποιητική λύση για τώρα και μία πιο ικανοποιητική για αύριο από το να ακούω Δον Κιχώτες να κυνηγούνε ανεμόμυλους και να μιλάνε για επανίδρυση του κράτους. Τι το πέρασαν το κράτος, αυτοκίνητο να το πάνε στο συνεργείο και να το κάνουν γενικό σέρβις ή να βάλουν ανταλλακτικά και να το ξανακάνουν καινούργιο; Μετά σου λέει ο κ. Αλογοσκούφης ότι οι διοικητές των ταμείων είναι ανίδεοι… Ερώτηση: Εγώ τους τοποθέτησα διοικητές;
    Προτιμώ να με χαρακτηρίζεις με τρικυμία εν κρανίω παρά να προτείνω λύσεις που κάθε σοβαρός διευθυντής δημόσιας υπηρεσίας ή ιδιωτικής επιχείρησης θα μειδιούσε αν τις άκουγε…
    Αν θα έπρεπε να το γενικεύσω το θέμα, θα σου έλεγα πως το πρόβλημα της δημόσιας διοίκησης είναι το ίδιο το πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας, με τις κρατικοδίαιτες επιχειρήσεις, την διαφθορά στην δημόσια διοίκηση, τον λαό που παρακαλεί για ένα ρουσφέτι, τους επιχειρηματίες που διαφθείρουν εφοριακούς και μη, τους κληρικούς με τα κατορθώματά τους, τα δικαστικά παρακυκλώματα, τα φακελάκια και τις μίζες, την πολεοδομική αναρχία και φαυλότητα. Υπάρχει ένας απόλυτος ισομορφισμός όλων των κοινωνικών χώρων που είναι τόσο πιο φανερός όσο πιο «ανοικτά» είναι τα κοινωνικά συστήματα και περισσεύει η φαυλότητα όπου τα συστήματα μένουν «κλειστά». Ακριβώς για αυτό, ξεχωρίζουν οι λίγες καλές προσπάθειες από όπου κι αν προέρχονται. Και ευτυχώς για μας, υπάρχουν τέτοιες σε όλους τους χώρους και στην δημόσια διοίκηση.

    Όμως δεν έχω πάρει ως τώρα καμία απάντηση για τα ερωτήματα που έθεσα. Αν θες προσπάθησε να τα απαντήσεις όλα, με την δική σου λογική επιχειρηματολογία και δες αν θα πέσεις ή όχι σε αντιφάσεις και αδιέξοδα. Έχω υπομονή να περιμένω και παρά την θαλασσοταραχή, θαρρώ πως έχω βλέμμα που μπορεί να κοιτάζει πάνω και μέσα από την ομίχλη της δημόσιας διοίκησης. Και το κυριότερο έχω βαθιά πεποίθηση πως πρώτος υπεύθυνος είναι αυτός που έχει την μεγαλύτερη εξουσία, που μπορεί να θεσμίζει και να καθορίζει την ροή των πραγμάτων. Και ο πρώτος υπεύθυνος, σε μικρό ή μεγάλο βαθμό, είναι όλες οι κυβερνήσεις από την ίδρυση του ελληνικού κράτους.

  15. Defkalion Says:

    ΄΄Το ερώτημα παραμένει με την ίδια σχεδόν μορφή. Σε ένα δημόσιο οργανισμό η εξουσία-δύναμη μπορεί είναι στα χέρια του ιδιώτη μάνατζερ; Αν ναι, τότε γιατί αυτό δεν συμβαίνει στα δημόσια νοσοκομεία όπου πολλοί από τους διοικητές είναι πρώην στελέχη του ιδιωτικού τομέα;΄΄

    Γιατι πολυ απλα δεν υπάρχουν κινητρα και αντικινητρα

    ΄΄Ο ιδιώτης μάνατζερ Πανεπιστημιακού νοσοκομείου νομίζεις ότι μπορεί να διοικήσει (αποδοτικά) τους διευθυντές κλινικών – καθηγητές της Ιατρικής σχολής.΄΄

    Εξαρταται απο ποση εξουσια του δινεις. Δωστου την εξουσια να απωλειει και τα λεμε…

    ΄΄Όσον αφορά τα επιχειρήματά σου:
    Είναι σχεδόν αδύνατο να μετρήσεις την αποδοτικότητα στο νοσοκομείο. Παράδειγμα: Αν το νοσοκομείο της Ρόδου το καλοκαίρι ακριβώς ικανοποιεί τις απαιτήσεις του κόσμου και έστω ότι έχει και 5-6 ράντσα – πληρότητα 100%- ενώ τον χειμώνα έχει πληρότητα μόνο 20% για ευνόητους λόγους, τότε πόση είναι η αποδοτικότητα; Τι μπορεί να κάνει ο ιδιώτης μάνατζερ σ’ αυτή την κατάσταση; Αν στο νοσοκομείο της Λήμνου δεν συμφέρει να υπάρχει αξονικός τομογράφος γιατί η αποδοτικότητα είναι μικρή – μεγάλος κόστος και λίγα περιστατικά – τι θα έκανε ο ιδιώτης μάνατζερ;΄΄

    Ο μανατζερ δεν σημαινει οτι πρεπει να αξιολογειται με βαση το κερδος μονο αλλα με βαση την κατασταση που υπηρχε πριν αναλαβει καθως και με την ικανοποιηση των πελατων/πολιτων. π.χ. Η αξιολογηση απο τους ιδιους τους ασθενεις θα μπορουσε να συμπεριληφθει στην αξιολογηση στα νοσοκομεια

    ΄΄Πάντως ο ιδιώτης επιχειρηματίας στον νοσηλευτικό τομέα δεν τον ενδιαφέρει αν πεθαίνει ο κόσμος αλλά μόνο αν βγάζει κέρδη.΄΄

    Αντι απαντησης
    http://liberalcreta.pblogs.gr/2009/02/mia-mikrh-proswpikh-istoria-mallon-dyo-mikres-proswpikes-istorie.html

    ΄΄Όπου δεν τον συμφέρει από την άποψη της αποδοτικότητας, δεν επενδύει. Θα κάνει το ίδιο και ο ιδιώτης μάνατζερ στο δημόσιο νοσοκομείο;΄΄

    Επαναλαμβανω οτι στην αξιολογηση θα μπορουσε να συμπεριληφθει και η γνωμη των ασθενων

    ΄΄Αν όμως το κράτος αντιμετωπίζει τον πολίτη σαν πελάτη, τότε αυτοί που έχουν μεγαλύτερη αγοραστική δύναμη δεν έχουν τις ίδιες δυνατότητες στην παροχή των υπηρεσιών. Αυτό καταργεί την ισότητα και την δικαιοσύνη. Οι δύο αυτές αρχές, κατά την δική μου άποψη είναι πάνω από την έννοια της αποδοτικότητας.΄΄

    Μα εχεις την ψευδαισθηση ότι δεν ισχυει και τωρα αυτο; Δηλαδη τωρα δεν εχουν καλυτερη υγεια και παιδεια οι εχοντες χρηματα παρα το ΕΣΥ παρα την ΄΄κρατικη παιδεια΄΄; Και ποτε θα υπάρχει περισσοτερη ισοτητα και δικαιοσυνη εαν δωσεις την ελευθερια στον πολιτη να επιλέγει ή όταν του επιβαλεις πατερναλιστικες πολιτικες;

    ΄΄Δες το με ένα πιο απλό παράδειγμα: Σε κάποιο ορεινό χωριό στο Ρέθυμνο, με 7-8 παιδιά και χωρίς δημοτικό σχολείο, αν εξετάσουμε την μεταφορά τους στο πιο κοντινό χωριό που έχει σχολείο με όρους αποδοτικότητας θα δούμε ότι το λεωφορείο δεν συμφέρει να πάει π.χ. με λιγότερους από 20 μαθητές. Τι γίνεται τότε; Θα πληρώσει το κράτος μία μη αποδοτική λειτουργία προκειμένου και αυτά τα παιδιά να έχουν δικαίωμα στο σχολείο ή θα τα αφήσει αμόρφωτα;΄΄

    Σε ειδικες μειονεκτικες περιοχες το κρατος θα μπορουσε να χρηματοδοτει περισσότερο τους κατοικους, αν και την εποχη του Internet όπου θα μπορουσαν να γινονται τηλεδιδασκαλειες θεωρω ότι το συγκεκριμενο προβλημα μπορει να λυθει πολυ φθηνοτερα

    ΄΄Στο παράδειγμά σου για την πολεοδομία. Δεν θα πω τίποτα παρά μόνο δες τι έγινε με τα ιδιωτικά ΚΤΕΟ. Υπάρχουν περιπτώσεις που ιδιωτικές επιχειρήσεις με μεγάλο στόλο οχημάτων παίρνουν σφραγίδα ελέγχου χωρίς να έχει πάει ούτε ένα αυτοκίνητό τους στο ΚΤΕΟ.΄΄

    Εγω παλι βρηκα την υγεια μου με τα Ιδ ΚΤΕΟ, ραντεβου, καθολου ουρα και σε μιση ωρα ετοιμος.

    ΄΄Η πολεοδομία δεν είναι μόνο για να εκδίδει οικοδομικές άδειες. Ποιός θα κάνει έλεγχο αυθαιρέτων;΄΄

    Ελεγχος αυθαιρετων απο την πολεοδομια..χαχα καλο, ζωντας σε μια πολυ όπου πανω απο το 50% των κτισματων ειναι τελειως αυθαιρετα δεν με πειθεις…

    ΄΄Επειδή το περίφημο New Public Management δεν είναι πανάκεια ούτε στις αναπτυγμένες χώρες, απλώς έλυσε κάποια λίγα και συγκεκριμένα προβλήματα και άσχετα τι πιστεύουν οι Ανδριανόπουλος και ο Ανδρουλάκης, μάλλον το πρόβλημα της δημόσιας διοίκησης δεν θα το λύσουν οι ιδιώτες μάνατζερς αλλά εμείς όλοι αφού πρώτα κουραστούμε και ματώσουμε και μπορέσουμε να επιβάλλουμε ως πολίτες μία δημόσια διοίκηση με αξιοκρατία που σέβεται τον εαυτό της, να αναγκάσουμε το πολιτικό σύστημα να σταματήσει να “χώνεται εκεί που δεν το σπέρνουν”΄΄

    Προτεινε μας και το τροπο

    ΄΄Και το κυριότερο έχω βαθιά πεποίθηση πως πρώτος υπεύθυνος είναι αυτός που έχει την μεγαλύτερη εξουσία, που μπορεί να θεσμίζει και να καθορίζει την ροή των πραγμάτων. Και ο πρώτος υπεύθυνος, σε μικρό ή μεγάλο βαθμό, είναι όλες οι κυβερνήσεις από την ίδρυση του ελληνικού κράτους.΄΄

    Δηλαδη οι πολιτες δεν φταινε; Όταν πχ στο Ρεθυμνο πολιτικος που εκλεγεται για 50 χρονια καταδικαζεται για υποθαλψη χασισεμπορων, -και σε πληροφορω δεν ειναι ο μονος- , κατι που γνωριζαν και οι πετρες ότι εκανε, ποιος φταιει, ο πολιτικος ή οι πολιτες που τον ψηφιζαν;

  16. Θεμης Λαζαριδης Says:

    Στις ειδήσεις του ΣΚΑIάκουσα ότι αντιπρόεδρος του ΕΟΦ είναι κάποια Παταργιά-Αγγέλου, σύζυγος του αδελφού του Γιάννη Αγγέλου, διευθυντή του γραφείου του πρωθυπουργού. Ο αδελφός της, Παναγιώτης Παταργιάς, τοποθετήθηκε διευθύνων σύμβουλος του Οργανισμού Σχολικών Κτιρίων.

    Σχετικά:
    http://diktyon.wordpress.com/2008/10/30/εάν-είναι-αλήθεια-όλα-αυτά-τότε-λυπόμα/
    http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=12305&subid=2&pubid=324024

  17. pro Says:

    Διαβάζοντας τα όσα καταγγέλονται στο παραπάνω link του κ Λαζαρίδη και ενθυμούμενοι όλα όσα έχουν προηγηθεί με κουμπάρους, ομόλογα,Ζαχόπουλο, Βατοπέδι και τόσα άλλα που αυτή τη στιγμή απλώς μου διαφεύγουν έχει κανείς την παραμικρή αμφιβολία ότι κυβερνούμαστε από μια συμμορία απατεώνων με αρχισυμορίτη τον Κ Καραμανλή το νεότερο;

  18. ΔΑΡΝΑΞ Says:

    Δευκαλίωνα (και Γιαννακάκο)
    Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να συζητά κανείς. Μπορεί να συμφωνεί διαφωνώντας ή και να διαφωνεί συμφωνώντας. Από όσα γράφεις δεν είναι κάτι που μπορεί κανείς να διαφωνήσει εύκολα μαζί σου. Το ζήτημα είναι ότι αν αυτά που λες είναι ένα μέρος της αλήθειας. Αν μεν το θέτεις έτσι, πάει καλά, αν όμως πιστεύεις ότι αυτό είναι όλη η αλήθεια τότε διαφωνώ γιατί το συμπέρασμα είναι λανθασμένο. Διακρίνω μία υπεραπλούστευση στην εξαγωγή συμπερασμάτων. Π.χ. δεν έθεσα εγώ το θέμα του ιδιώτη μάνατζερ και όταν τοποθετήθηκα ισχυρίσθηκα ότι δεν θα μπορέσει να κάνει πολλά και σημαντικά πράγματα έτσι όπως είναι ΣΥΝΟΛΙΚΑ το σύστημα της δημόσιας διοίκησης. Μου γράφεις «πολύ απλά δεν υπάρχουν κίνητρα». Συμφωνώ, για να είναι «πολύ απλά» σημαίνει ότι είναι μόνο αυτό η αιτία. Αμέσως παρακάτω εσύ ο ίδιος το συμπληρώνεις «Εξαρταται απο ποση εξουσια του δινεις. Δωστου την εξουσια να απωλειει και τα λεμε…» Επομένως απαιτείται να έχει και εξουσία και όχι όπως τα στελέχη της δημόσιας διοίκησης σήμερα, που πάνε σε ατομικό πόλεμο με τόξα και βέλη. Αμέσως παρακάτω γράφεις για την αξιολόγηση και από τους πολίτες. Νομίζω ότι είναι το κλειδί της υπόθεσης. Συμφωνώ απόλυτα. Όμως αυτό δείχνει ότι τα πράγματα δεν είναι και τόσο απλά όσο γράφεις στην αρχή της τοποθέτησής σου. Το θέμα της αξιολόγησης, και όχι μόνο αυτό, για να επιβληθεί θα πρέπει να συνδεθεί με σύστημα αμοιβών και ποινών για όσους το εφαρμόσουν αλλιώς θα μείνει στα χαρτιά. Το θέμα της μεταρρύθμισης στη δημόσια διοίκηση είναι ολόκληρη επιστήμη και απαιτεί γνώση, είναι κοινωνική αλλαγή και απαιτεί θέληση και δύναμη από όσους έχουν συμφέρον να το προωθήσουν και σ’ αυτούς δεν θα έβαζα όλους τους γιατρούς, όλους τους εφοριακούς ή τους δημόσιους υπαλλήλους γενικά, ούτε θα έβαζα την κάθε κυβέρνηση.
    Έτσι δεν έχω καμία ψευδαίσθηση για την ισότητα στην πρόσβαση και την εξυπηρέτηση από τις δημόσιες υπηρεσίες, ούτε για την δικαιοσύνη, ούτε για την αποδοτικότητα, ούτε για την αποτελεσματικότητα. Απλώς είπα ότι η ισότητα πρόσβασης δεν είναι προτεραιότητα της ιδιωτικής επιχείρησης, την MERCEDES δεν την ενδιαφέρει ως πελάτης ο άνεργος χωρίς εισοδήματα, ενώ το δημόσιο κατασκευάζει το ΜΕΤΡΟ για όλους, είτε το χρησιμοποιούν είτε όχι. Αντίθετα η αποδοτικότητα είναι πρώτη προτεραιότητα για τον ιδιώτη ενώ δεν είναι για το δημόσιο.
    Απαντάς για τα ΚΤΕΟ, την Πολεοδομία κτλ ότι δεν σε πείθω. Να σε πείσω προς τι ; δηλαδή δεν πρέπει να κάνει έλεγχο αυθαιρέτων; Δηλαδή δεν πρέπει οι εφοριακοί να κάνουν έλεγχο φοροδιαφυγής ; δηλαδή δεν πρέπει η δικαιοσύνη να αποδίδει ισότιμα την δικαιοσύνη και στο απλό πολίτη και στον χασισέμπορο από το Ρέθυμνο; Μερικά πράγματα θα τα κάνει το κράτος ότι κι αν συμβεί. Αν τα κάνει καλά είναι το θέμα που ακριβώς συζητάμε.
    Νομίζω ότι αυτά που προτείνεις είναι, και κατά την άποψή μου, πράγματι σωστά, όμως δεν είναι όλα όσα πρέπει να γίνουν. Το ερώτημά σου να σου προτείνω τρόπο δεν δίνει καμία σημασία σε ότι γράφω παραπάνω ότι πρέπει να κουραστούμε και να ματώσουμε. Δεν δίνει σημασία σε αυτό που ονομάζω πολύπλοκο σύστημα και επομένως δεν μπορεί να υπάρχει απλή λύση. Υπακούει στην λογική του άσπρου μαύρου και δεν βλέπει όλες τις πτυχές του προβλήματος. Εκτός κι αν προκαλείς για μια απλή απάντηση, που ξέρεις εκ των προτέρων, ότι δεν μπορεί να υπάρξει. Δεν θα μπορούσα να πάρω εκείνη την θέση που θυμίζει την απλοϊκή τοποθέτηση πολλών νεοελλήνων που λένε «κάνε με για μια μέρα πρωθυπουργό και να δεις τι θα κάνω εγώ». Δική μου απάντηση είναι πως όλοι αυτοί δεν πρόκειται να κάνουν ούτε μία τρύπα στο νερό.
    Τέλος στον επίλογό σου ρωτάς για την περίπτωση του Ρεθυμνιώτη πολιτικού, αν φταίνε και οι πολίτες που τον ψηφίζουν. Είπα εγώ ότι δεν φταίνε ; Εγώ δεν είπα ότι οι πολιτικοί είναι ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ υπεύθυνοι αλλά ΠΡΩΤΟΙ υπεύθυνοι. Στην ελληνική γλώσσα αυτό θα πει ότι υπάρχουν πολλοί υπεύθυνοι αλλά πρώτα από όλους τοποθετώ αυτούς που έχουν την δύναμη και εξουσία στα χέρια τους. Δηλαδή φταίει το ίδιο ο κακομοίρης Ρεθυμνιώτης πολίτης που δεν έχει στον ήλιο μοίρα και ψάχνει για ένα ρουσφέτι – ας πούμε ένα διορισμό – όταν ξέρει καλά ότι έτσι λειτουργεί το σύστημα, με αυτόν που έχει επιβάλλει και καθοδηγεί αυτό το σύστημα;
    Νομίζω ότι ακόμη και μια σειρά σωστές παρατηρήσεις και θέσεις είναι απαραίτητο να ιεραρχηθούν, αλλιώς δεν θα έχουν το ζητούμενο αποτέλεσμα. Κλίνοντας θα ήθελα να πω πως πιστεύω ότι η λειτουργία των θεσμών σε μια χώρα – π.χ. το θέμα που συζητάμε για τον τρόπο διορισμού των διευθυντών οργανισμών – είναι η ίδια η ιστορία της χώρας. Αυτό που οι δυτικές κοινωνίες κατάφεραν σε μακρά χρονική περίοδο, από τότε που εξάλειψαν την φεουδαρχία, δεν είναι δυνατόν να το καταφέρουμε εμείς σε πολύ λιγότερα χρόνια. Κάτι έγραψα για την επανίδρυση του κράτους…δεν νομίζω να διαφωνούμε σ’ αυτό. Και επιμένω σ’ αυτό που είπες αξιολόγηση. Η λέξη και η έννοια έχει την ίδια ρίζα με τις έννοιες της αξιοκρατίας, της αξιοσύνης, της αξίας και της υπεραξίας (εδώ έχουμε να κάνουμε με το Κεφάλαιο και τον Μαρξ που κοντεύουμε να ξεχάσουμε – πολύ κακώς κατά την γνώμη μου). Όμως η έννοια όσο απλή κι αν φαίνεται είναι ιδιαίτερα δύσκολη. Και ξανάρχομαι στον ιδιώτη μάνατζερ που όταν θέλει να αξιολογήσει την πορεία της επιχείρησής του, δεν έχει παρά να δει δύο μόνο καταστάσεις, τα αποτελέσματα χρήσης και τον ισολογισμό και θα βγάλει αμέσως ασφαλές συμπέρασμα. Όταν θέλει να αξιολογήσει τον τμηματάρχη στις πωλήσεις ή στην παραγωγή κοιτά τα αποτελέσματα και ξέρει ποιος αξίζει και πόσο. Στο δημόσιο όμως ;
    Θέμη μου φαίνεται ότι άνοιξες πολύ δυνατό θέμα…

  19. ELISABETTA Says:

    Δουλευω στον Δημοσιο Τομεα. Ειμαι Πολιτικος Μηχανικος. Εχω γνωρισει απο τα μεσα του συστηματος το προβλημα που συζητουμε. Δεν διαβασα ολες τις αποψεις που εκτεθηκαν αλλα νομιζω οτι η λυση που προτεινε ο Δευκαλιωνας θα ηταν αποτελεσματικη. Δηλαδη διευθυντες εκτος Δημοσιου, επιλεγμενοι και εκπαιδευμενοι και μη εξαρτωμενοι απο την πολιτικη ηγεσια.
    Εναλλακτικα θα μπορουσε να μην ηταν εταιρεια ιδιωτικη που να προμηθευει μανατζερ στο Δημοσιο, αλλα να ειναι οργανισμος -εταιρεια εντεταγμενη στο Πανεπιστημιο , σε σχολη σχετικα με την Δημοσια Διοικηση. Ο Οργανισμος αυτος θα μπορουσε να επιλεγει τα πλεον δημιουργικα και παραγωγικα μυαλα , με αυστηρα τεστ, οπως κανουν οι αμερικανικες εταιρειες συμβουλων, και να τα εκπαιδευει πανω στην Διοικηση .
    Ετσι π.χ. σε μια Υπηρεσια σχετικη με το Περιβαλλον θα μπορουσαν να εχουν επιλεξει τα καλυτερα μυαλα απο τις σχετικες με το περιβαλλον πολυτεχνικες ή πανεπιστημιακες σχολες και μετα απο εκπαιδευση σε σχεση με διοικηση να τους στειλουν να μεταρυθμισουν το Δημοσιο, να κανουν επανασταση στο Δημοσιο.

  20. ΔΑΡΝΑΞ Says:

    ELISABETTA
    ίσως ήταν φρόνιμο να διαβάσεις, αν όχι όλες, κάποιες από τις απόψεις. Το ότι έχεις γνωρίσει το σύστημα από μέσα δεν σημαίνει και πολλά πράγματα. Κάποιος πολίτης που συναλλάσσεται με το δημόσιο μπορεί να σου πει ότι έχει γνωρίσει το σύστημα απ’ έξω, έτσι όπως συμπεριφέρεται στον απλό πολίτη, είναι τρόπος αυτός για να βγάλουμε συμπέρασμα;
    Ένα τόσο πολύπλοκο σύστημα, δεν αντιμετωπίζεται με μονοσήμαντες λύσεις. Η πολυπλοκότητα αντιμετωπίζεται με την πολυπλοκότητα (θεώρημα του Asby). Οι λύσεις που προτείνεις μου φαίνονται παιδικές, ουτοπικές σκέψεις. Πάω κατ’ ευθείαν στην πρόταση – στόχο – που διατυπώνεις ότι έτσι θα «μεταρρυθμίσουν το Δημόσιο, να κάνουν επανάσταση στο Δημόσιο». Εύκολο να το λές, δύσκολο να το πετύχεις. Δηλαδή, συγκεκριμένα, θα κάνουν τι; Ας πούμε για το περιβάλλον που λες, θα αλλάξουν τον Ν 1650/86 και τις υπουργικές αποφάσεις που ακολούθησαν; Εμένα ο νόμος μου φαίνεται σωστός και έπειτα νομίζεις ότι αυτό είναι αρμοδιότητα των «δημιουργικών και παραγωγικών μυαλών» και όχι της Βουλής των Ελληνων; Ή μήπως να εφαρμόσουμε τον νόμο; Δεν χρειάζεται να είναι ο διευθυντής όπως τον περιγράφεις για να μπορέσει να σκεφθεί ότι αρκεί μία ομάδα συναδέλφων σου μηχανικών να βγει και να καταγράψει τα αυθαίρετα και να αποφασίσει να εφαρμόσει τον νόμο, δηλαδή να τα γκρεμίσει. Αυτό μπορεί να το σκεφθεί οποιοσδήποτε. Μπορεί να το κάνει;
    Οι επαναστάσεις δεν γίνονται μόνο με την γνώση που έχουν τα μεμονωμένα και έξυπνα μυαλά αλλά από την συσσωρευμένη κοινωνική γνώση και ΒΟΥΛΗΣΗ. Δεν λέω να μην σκέφτεται κανείς σαν μηχανικός αλλά να μην σκέφτεται μηχανικά. Έχει διαφορά, το κοινωνικό γίγνεσθαι δεν εκφράζεται από μονοσήμαντες και εντελώς καθορισμένες συναρτήσεις, δεν είναι τόσο απλό. Το ξαναείπαμε….»για να γυρίσει ο ήλιος, θέλει δουλειά πολλή»

  21. Παράγκας Says:

    http://www.naftemporiki.gr/election/story.asp?id=1719162

    «Η μόνη αλήθεια… ο λογαριασμός»

    «Το 2004 μιλούσαμε για διαφθορά και διαφάνεια στον γκρίζο δημόσιο βίο της χώρας. Και το 2009 για τα ίδια λέμε σαν τους γέροντες στο μάπετ σόου. Και πολύ φοβάμαι ότι και το 2029 για τα ίδια θα συζητάμε. Θα αντιστρέφονται οι ρόλοι, θα αλλάζουν οι ερμηνευτές -ελπίζω- θα φρεσκάρεται το σκηνικό, αλλά η ουσία ίδια.»……)

  22. Θεμης Λαζαριδης Says:

    http://www.pasok.gr/portal/resource/contentObject/id/a3f43b43-46fa-4df2-b930-a29089b87659

    «Όλες οι θέσεις πολιτικής ευθύνης, ακόμα και στο ανώτερο επίπεδο από τους Γενικούς Γραμματείς, τα Διοικητικά Συμβούλια των ΔΕΚΟ μέχρι και το Περιφερειακό Δημόσιο Νοσοκομείο, όλες αυτές οι θέσεις θα δημοσιοποιηθούν, ώστε να έχει τη δυνατότητα ο κάθε ενδιαφερόμενος πολίτης να υποβάλλει την υποψηφιότητά του και να κριθεί με κριτήρια αξιοκρατικά για τη θέση, την οποία θα θελήσει να αναλάβει. Η διαδικασία αυτή βεβαίως θα ολοκληρωθεί σε σύντομο χρονικό διάστημα, γιατί βεβαίως οι ανάγκες πιέζουν. Η δημοσίευση θα γίνει άμεσα στο διαδίκτυο.»

    Πολύ θετικό. Για να δούμε.

    Σχετικό:

    http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_02/10/2009_331576

Τα σχόλια είναι κλειστά.


Αρέσει σε %d bloggers: