Βιβλιοπαρουσίαση: «Αχάριστος φωνή» του Διονύση Γουσέτη

Πρόσφατα κυκλοφόρησε στα βιβλιοπωλεία από τις εκδόσεις τυπωθήτω το βιβλίο του Διονύση Γουσέτη με τίτλο «Αχάριστος φωνή» και υπότιτλο «Ρατσισμός και εθνικισμός στην Ελλάδα του 21ου αιώνα». Πρόκειται για επιλογή άρθρων των τελευταίων 12 χρόνων στην εφημερίδα «Αυγή». Η παρουσίαση του βιβλίου θα γίνει την ΤΡΙΤΗ 9 ΔΕΚΕΜΒΡΪΟΥ, ώρα 12.30΄ στο βιβλιοπωλείο «Ιανός», Σταδίου 24.

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου:

Ποιά είναι η σχέση του εθνικισμού με τον ανορθολογισμό και τις φαντασιακές στρεβλώσεις της ελληνικής κοινωνίας; Τι σχέση μπορεί να έχει η ασυδοσία των χουλιγκάνων στα γήπεδα, των αυτοκινήτων στα πεζοδρόμια, των σκουπιδιών στην παραλία, με το εθνικό γιουχάισμα των Αμερικανών, με τη δημοτικότητα του Μιλόσεβτιζ και του Κάρατζιτς, με το ξεσήκωμα για την απελευθέρωση του Οτσαλάν;

Υπάρχουν ανθρώπινα δικαιώματα για όλους στην Ελλάδα; Έχουν όλοι οι πολίτες το δικαίωμα στον εθνικό αυτοπροσδιορισμό; Γιατί ο ελληνικός εθνικισμός τους το στερεί; Γιατί η μακεδονική γλώσσα, μητρική γλώσσα χιλιάδων συμπολιτών μας, θεωρείται από το επίσημο κράτος ανύπαρκτη και γιατί δεν διδάσκεται στα σχολεία των περιοχών όπου μιλιέται;

Ο εκσυγχρονισμός είναι αναγκαιότητα ή κόλπο των «Νεοταξιτών»; Μπορεί κάποια συγκεκριμένα πράγματα να βιώνονται σε άλλες χώρες αλλιώς, χωρίς να έχει γκρεμιστεί το καταπέτασμα του ναού, αλλά αντίθετα να διευκολύνουν τη ζωή; Ποιά και πώς;

Ποιαν αλληλοτροφοδοτούμενη σχέση έχει ο εθνικισμός με την κυρίαρχη Εκκλησία της χώρας μας; Πώς ο εθνικισμός ζημιώνει το έθνος που υποτίθεται ότι υπερασπίζεται; Πώς εξηγείται ο λυσσαλέος αντισημιτισμός σε μια κοινωνία όπου, δυστυχώς, έχουν απομείνει ελάχιστοι Εβραίοι σε σχέση με το παρελθόν; Ποιες διακρίσεις γίνονται κατά των τσιγγάνων, των μειονοτήτων, των μεταναστών;

Τα κείμενα αυτής της συλλογής, γραμμένα στο διάστημα μεταξύ 1997 και 2006, παρέχουν συγκεκριμένες απαντήσεις, μέσα από συγκεκριμένες πραγματικές περιπτώσεις. Άρα το βιβλίο είναι κομμάτι καυτής επικαιρότητας και πιθανόν θα παραμείνει σε αυτήν, όσο δεν κάνουμε βήματα για την ουσιαστική σύγκλιση με τους εταίρους μας. Ο δε τίτλος του, η επικούρεια φράση Αχάριστος Φωνή, υποδηλώνει μια ενδεχομένως πολιτική θέση: πως το αίτημα της προόδου προϋποθέτει να ακούμε όσα δεν είναι ευχάριστα στα αυτιά μας…

Και κάποια αδημοσίευτα λόγια του συγγραφέα για το βιβλίο:

Ο όρος «αχάριστος φωνή» απαντάται στο φιλόσοφο Επίκουρο. Δεν έχει, άρα, τη σημερινή σημασία του «αγνώμονα», αλλά την αρχαία σημασία του «μη ευχάριστου». Αχάριστος φωνή λοιπόν σημαίνει τη φωνή που δεν ακούγεται ευχάριστα στ’ αυτί μας.

Η φωνή του βιβλίου αυτού είναι «αχάριστος» επειδή τα κείμενά του δεν βάλλουν αποκλειστικά κατά των κρατούντων. Μια τέτοια φωνή θα ήταν εύκολη και μάλλον ευχάριστη, αφού απαλλάσσει όλους και όλες από κάθε ευθύνη. Για όλα φταίνε οι κακοί, πωρωμένοι, ανίκανοι κρατούντες και ποτέ εμείς, ο «λαός», που ενίοτε αποκαλείται «απλός λαός» ή και «λαουτζίκος». Είναι η συνήθης φωνή των πολιτικών κάθε απόχρωσης.

Εμείς, ο «απλός λαός», έχουμε μάθει, να προσβλέπουμε παθητικά στους κρατούντες για τη λύση όλων των προβλημάτων μας. Αρνούμαστε όμως να κοιτάξουμε για λύσεις εντός μας, μέσα στην κοινωνία μας. Να ψάξουμε μήπως δεν είμαστε ο λαός «ο πάντα ευκολόπιστος και πάντα προδομένος», να ψάξουμε μήπως φταίμε κι εμείς σε κάτι, μήπως τελικά έχουμε τους κρατούντες που μας αξίζουν, επειδή αυτοί είναι η εικόνα και η ομοίωσή μας. «Τέρατα υπάρχουν, αλλά είναι πολύ λίγα για ν’ αποτελούν πραγματικό κίνδυνο. Πιο επικίνδυνοι είναι οι απλοί άνθρωποι», είπε ο Πρίμο Λέβι.

Αυτό το ψάξιμο επιχειρεί η «αχάριστος φωνή». Το επιχειρεί σε δυο μεγάλους τομείς: το ρατσισμό και τον εθνικισμό, ο οποίος σε τελευταία ανάλυση είναι και αυτός μια μορφή ρατσισμού. Αναζητά το ρατσισμό και τον εθνικισμό, όχι μόνο στις πιο σημαντικές πολιτικές και κοινωνικές εκδηλώσεις μας, αλλά και στις πιο ασήμαντες και τετριμμένες καθημερινότητες. Αναζητά τον εθνικισμό (και τον τοπικισμό) που κρύβεται στο ποδόσφαιρο, στον δήθεν αντιιμπεριαλισμό όταν είμαστε η πιο ξενότροπη χώρα, στο εκ του ασφαλούς γιουχάισμα των Αμερικανών, στην αναγόρευση των Μιλόσεβιτς και Κάρατζιτς σε εθνικούς μας ήρωες, στην υποκριτική λατρεία προς την ορθοδοξία όταν για παράδειγμα είμαστε οι πρώτοι στον κόσμο σε εκτρώσεις, στον εκφυλισμό της ίδιας της ορθοδοξίας σε εθνικιστική ελληνορθοδοξία, στην εχθρότητα και τη φοβία απέναντι σε όλες τις χώρες με τις οποίες έχουμε κοινά σύνορα.

Αντίστοιχα, ο ρατσισμός δεν απαντάται μόνο στην πρωτοφανή μισαλλοδοξία απέναντι στις μειονότητες που είναι ο πολιτισμικός μας πλούτος, ούτε στο μίσος και τη δυσανεξία προς τους μετανάστες. Κρύβεται και σε καθημερινές διακρίσεις . H ρύπανση και η κατάληψη των πεζοδρομίων από μοτοσικλέτες, τα σκουπίδια στις παραλίες και στους δρόμους, η ηχορρύπανση, αποτελούν διακρίσεις και περιφρόνηση -μια ιδιότυπη μορφή ρατσισμού- απέναντι στο συνάνθρωπό μας. Η απαξίωση κάθε χώρου και κάθε πράγματος που είναι κοινόχρηστο, το ίδιο. Χωρίς αυτή την απαξίωση και περιφρόνηση, δεν θα ήσαν δυνατά διάφορα σκάνδαλα σε βάρος του κοινόχρηστου χώρου μας, ξεκινώντας από το Πόρτο Καράς στη Χαλκιδική και τελειώνοντας στο μοναστήρι Βατοπεδίου στην Ξάνθη. Ο ρατσισμός τέμνεται με τη διαφθορά.

Όλα αυτά αποτελούν ίσως το μεγαλύτερο μέρος αυτού που λέγεται «ελληνική ιδιοπροσωπία». Και χρειάζεται μιαν ερμηνεία. Αυτή την ερμηνεία επιχειρεί να ανιχνεύσει το επίμετρο του βιβλίου, που έχει τίτλο «Η κατακερματισμένη κοινωνία». Ο όρος, δανεισμένος από τον φιλόσοφο Ernest Gellner, περιγράφει μια κοινωνία που αποτελείται από επί μέρους ομαδοποιημένα συμφέροντα, χωρίς συνοχή. Μια ομαδοποίηση είναι η οικογένεια: μέσα στα πλαίσια της οικογένειας γίνονται συγκινητικές θυσίες, ακόμα και μέχρι του να δίνει κανείς τη ζωή του. Απέναντι στον πόνο των διπλανών οικογενειών όμως, υπάρχει μια εντυπωσιακή για τα ευρωπαϊκά δεδομένα αδιαφορία. Αντίστοιχη ομαδοποίηση θα βρει κανείς στις συντεχνίες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το κτίριο της «Ρικομέξ» που κατέρρευσε στο σεισμό και 39 εργαζόμενοι έχασαν τη ζωή τους. Οικογένειες των θυμάτων κατέθεσαν αγωγή με την οποία ζήτησαν αποζημίωση ύψους ενάμισι εκατομμυρίου ευρώ η κάθε μία. Τότε, οι υπόλοιποι εργαζόμενοι της Ρικομέξ κατέδειξαν μιαν εντυπωσιακή απουσία ταξικής αλληλεγγύης. Τοποθετήθηκαν κυνικά εναντίον των οικογενειών των νεκρών συναδέλφων τους, υποστηρίζοντας ότι, αν η εταιρεία καταβάλει τις αποζημιώσεις, τότε οι ίδιοι κινδυνεύουν να μείνουν άνεργοι αφού η επιχείρηση θα υποχρεωθεί να κηρύξει πτώχευση. Οι οικογένειες των θυμάτων μπορεί να ανήκουν στην εργατική τάξη, αλλά όχι (πια) στην ίδια συντεχνία. Αντίστοιχη τέτοια ομαδοποίηση συμφερόντων βρίσκει κανείς στον τοπικισμό. Πρόσφατο παράδειγμα ο καυγάς των δικηγόρων Χανίων και Ηρακλείου για την έδρα του Εφετείου. Οι ομαδοποιήσεις παίρνουν διάφορες μορφές, ακόμα και ιδεοληπτικές, όπως μασόνοι, ελληνορθόδοξοι, οπαδοί ποδοσφαιρικής ομάδας, κλπ.

Τέτοια πραγματικά περιστατικά έχουν επιλεγεί και παρουσιάζονται μέσα στις σελίδες της «αχαρίστου φωνής». Η έρευνά της δεν ανατρέχει σε ιστορικά στοιχεία. Αρκείται σε γεγονότα της δεκαετίας 1997-2006. Τα κείμενα γράφτηκαν όταν τα γεγονότα ήσαν «ζεστά» σε μορφή επιφυλλίδας στην εφημερίδα «Αυγή». Θα ήσαν ξεπερασμένα και άχρηστα σήμερα, αν η ελληνική κοινωνία πορευόταν προς τα μπροστά, αν δηλαδή είχε ξεπεράσει ορισμένα επαρχιώτικα κομπλεξικά ανακλαστικά της. Αλίμονο, η κοινωνία μας παραμένει απελπιστικά στάσιμη, μέσα στο τέλμα της. Και δυστυχώς τα κείμενα διατηρούν την αξία τους, σαν να γράφονται σήμερα.

Πιστεύω ότι όσο συνεχίζουμε να προσέχουμε μόνο τα στερεότυπα των λαϊκιστών πολιτικών που θέλουν ν’ ακούγονται ευχάριστα στ’ αυτί μας, τόσο θα βαλτώνουμε στην καθυστέρηση και στην αμάθεια, ψελλίζοντας τα λόγια του Διονύση Σαββόπουλου: «Αφού δεν είχε νέα ευχάριστα να πει, καλύτερα να μη μας πει κανένα». Μόνος τρόπος για να ξεφύγουμε από τον επαρχιωτισμό μας, για να ανασκουμπωθούμε και να κάνουμε το άλμα που οι Ευρωπαίοι εταίροι μας έκαναν πριν κάποιους αιώνες, είναι να ακούμε αχάριστες φωνές προς κάθε κατεύθυνση. Αυτό μπορεί ο αναγνώστης να το θεωρήσει και ως πολιτική πρόταση.

11 Σχόλια to “Βιβλιοπαρουσίαση: «Αχάριστος φωνή» του Διονύση Γουσέτη”

  1. Θεμης Λαζαριδης Says:

    Ο Διονύσης Γουσέτης είναι από τους αγαπημένους μου αρθρογράφους. Καθαρή, πρωτότυπη σκέψη, έξω από τις αγκυλώσεις της πλειονότητας της σημερινής αριστεράς.

    Να και η ομιλία του στο συνέδριο της ΦΙΣ:

    http://www.greekliberals.net/civilaction/content/view/489/160/

  2. George1 Says:

    Καλά όλα αυτά,αλλά το γεγονός ότι βασίζεται σε κείμενα της αυγής,κατ’εμέ αφαιρεί μεγάλο βαθμός αξιοπιστίας…Άλλωστε το κόμα στο οποίο ανήκει η αυγή,έχει διαπράξει αρκετές φορές όσα κατηγορεί ο συγγραφέας….

  3. Νίκος Says:

    Η Αυγή είναι μια πολύ καλή εφημερίδα πλουραλιστική και ο Γουσέτης συχνά αποδοκιμάστηκε με άλλα άρθρα στην ίδια εφημερίδα. Τα κείμενά του είναι δηκτικότατα και ασκούν κριτική πολλές φορές και στον ΣΥΡΙΖΑ ή στον ΣΥΝ. Ο Γουσέτης δεν χαρίζεται σε κανέναν.

  4. George1 Says:

    Η Αυγή είναι απλά ένα τυπικό κομματικό έντυπο.Τον Γουσέτη δεν τον ξέρω καλά, αλλά αν είναι όντως έτσι όπως τα λες,ότι δε χαρίζεται πουθενά, τότε θα έχει μεγάλο ενδιαφέρον το βιβλίο του.Απο αυτά που διάβασα εδώ είναι πολύ ενδιαφέρουσα φωνή και ίσως να υπάρξουν και αντιδράσεις από το καθεστώς…

  5. Δεν Εχω Προσόντα Says:

    Σε ένα άλλο επίπεδο αλλά σύμφυτο με τα ανωτέρω για τις αγκυλώσεις της Ελληνικής νοοτροπίας έχει μιλήσει θαυμάσια ο Ράμφος. (Η μοναξιά του ενός).

  6. Βασιλική Κούλα Says:

    Διαβάζοντας ορισμένα χωρία μόνο, μου έδωσε την εντύπωση ότι σε ορισμένα θέματα υπερβάλλει. Θεωρώ ότι πρέπει να διαβαστεί με κριτικό πνεύμα. Ούτε να το απορρίψουμε, αλλά ούτε να δεχθούμε τις «αλήθειές»του χωρίς περαιτέρω εξερεύνηση. Ο φόβος μήπως θεωρηθούμε ρατσιστές συχνά μας απομακρύνει και από την ιστορική αλήθεια.

  7. ikonikos Says:

    Διάλογος Γουσέτη – Φωτόπουλου για το ρόλο της Διεθνούς Αμνηστίας και την ταύτιση αντισιωνισμού με αντισημιτισμό:

    http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grdialogs/amnesty_dialogue.htm

  8. Θεμης Λαζαριδης Says:

    Νέα ημερομηνία για την βιβλιοπαρουσίαση (που είχε αναβληθεί λόγω των γεγονότων) είναι η 24/2 (ίδια ώρα).

  9. pro Says:

    Δεν ντρέπομαι να ομολογήσω ότι δεν γνώριζα τον Δ. Γουσέτη.Άκουσα προ ολίγων λεπτών το απόσπασμα απο το link στο πρώτο σχόλιο του κ Λαζαρίδη στην παρούσα σελίδα.Ομολογώ ότι με εξέπληξε η ειλικρίνεια και η ανοιχτόμυαλη προσέγγιση πολλών ζητημάτων από μέρους του συγγραφέα-αρθρογράφου.Η φωνή του βέβαια ουδεμία σχέση έχει με τον λαϊκίστικο λόγο των σημερινών ταγών της Αριστεράς.Είναι κρίμα που η Αριστερά σήμερα δεν εκπροσωπείται, ούτε παραδειγματίζεται από ανθρώπους όπως ο Δ Γουσέτης.Θα είχε πολλά να προσφέρει στο δημόσιο λογο. Προτείνω ανεπιφύλακτα σε όσους μπουν στη σελίδα να ακούσουν την ομιλία του στο παραπάνω link.

  10. Θεμης Λαζαριδης Says:

    http://syn-achaias.pblogs.gr/2009/03/apohairetismos-toy-dionysh-goyseth.html

    «Από το ερχόμενο Σάββατο δεν θα βρίσκετε στην «Αυγή» τη στήλη «Άνθρωποι και Δικαιώματα», ούτε την «αχάριστο φωνή». »

    Κρίμα.

  11. Διονύσης Γουσέτης ένας ακόμα άξιος συνήγορος του μεταναστευτικού νομοσχεδίου!Θαυμάστε! « Με Σύμμαχο Εσένα Says:

    […] https://axiologisibouleytwn.wordpress.com/2008/10/29/gousetis/ […]

Τα σχόλια είναι κλειστά.


Αρέσει σε %d bloggers: