Τι σημαίνει «αριστερή» πολιτική;

Πολλοί μιλάνε αυτήν την εποχή για ανάγκη «αριστερής στροφής» στο ΠΑΣΟΚ. Ο ίδιος ο Βενιζέλος έχει δηλώσει ότι θέλει ένα ΠΑΣΟΚ όσο πιό «αριστερό» γίνεται. Όμως πρόσφατα ακούσαμε τον Στέφανο Τζουμάκα να τον αποκαλεί «δεξιό». Ποιό από τα δύο είναι σωστό; Για έναν επιστήμονα (όπως εγώ) βασική προϋπόθεση του λόγου (και του διαλόγου) είναι η σαφής σημασία των λέξεων. Μπορούμε να ορίσουμε τις λέξεις «αριστερό» και «δεξιό» με σαφήνεια και να αναπτύξουμε ορθολογικά κριτήρια με τα οποία να μπορούμε να αποφασίζουμε αν μιά πολιτική είναι αριστερή ή δεξιά;

Το λεξικό Μπαμπινιώτη μας πληροφορεί ότι οι λέξεις δεξιά και αριστερά προέρχονται από τη Γαλλική Επανάσταση, όταν οι μοναρχικοί κατέλαβαν στην Συντακτική Συνέλευση (1789) το δεξιό μέρος της αίθουσας και οι δημοκράτες το αριστερό. Αυτό δείχνει ότι οι λέξεις αυτές παίρνουν διαφορετικό περιεχόμενο ανάλογα με την εποχή.

Το παραπάνω λεξικό ορίζει ως «δεξιό» «αυτόν που εμφορείται από τις θεωρούμενες ως συντηρητικές πολιτικές αρχές και κατά συνέπεια τηρεί επιφυλακτική στάση ως προς τις θεωρούμενες ως προοδευτικές πολιτικές ιδέες, τις καινοτομίες, τα ριζοσπαστικα μέτρα κτλ». Ορίζει ως «αριστερό» αυτόν που υποστηρίζει ή αναφέρεται σε σοσιαλιστικές ή κομμουνιστικές ιδέες.

Αυτό μας αναγκάζει να ψάξουμε τις λέξεις σοσιαλισμός και κομμουνισμός:

Σοσιαλισμός: Η θεωρία και το σύστημα κοινωνικής και οικονομικής οργάνωσης στο οποίο τα μέσα παραγωγής και κατανομής των αγαθών κατέχονται και ελέγχονται από κοινωνικές ομάδες, κοινότητες, ή από το κράτος και όχι από ιδιώτες, οπότε η ατομική ιδιοκτησία και η κατανομή του εισοδήματος υπόκεινται κυρ. στον κοινωνικό έλεγχο, κατ’ αντιδιαστολή προς τον καπιταλισμό και τον φιλελευθερισμό.

Κομμουνισμός: το οικονομικοκοινωνικό σύστημα που βασίζεται στην κοινοκτημοσύνη των μέσων παραγωγής και στην ολοκληρωτική κατάργηση των κοινωνικών τάξεων και διακρίσεων, στοχεύει στην κατανομή των καταναλωτικών αγαθών ανάλογα με τις ανάγκες του καθενός και στην προσφορά εργασίας ανάλογα με τις ικανότητες του καθενός.

Οι παραπάνω ορισμοί μου αριστερού, του δεξιού, και του σοσιαλισμού μου φαίνονται ανεπαρκείς. Πρώτον, ο ορισμός του δεξιού δεν είναι το αντίθετο του ορισμού του αριστερού. Δηλαδή, με βάση τον ορισμό του «αριστερού», ο δεξιός θα έπρεπε να ορίζεται ως ο οπαδός του φιλελευθερισμού και της ατομικής ιδιοκτησίας. Δεύτερον, ο σύγχρονος καπιταλισμός χαρακτηρίζεται από μεγάλες εταιρείες που έχουν χιλιάδες μετόχους. Δηλαδή, οι εταιρείες αυτές είναι ιδιοκτησία «κοινωνικών ομάδων». Μήπως έχουμε σοσιαλισμό και δεν το ξέρουμε; Τρίτον, μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ η κομμουνιστική ιδεολογία διέρχεται μεγάλη κρίση. Στις περισσότερες χώρες δεν υπάρχουν πλέον «κομμουνιστικά» κόμματα, οπότε ο ορισμός του «αριστερού» με βάση τον κομμουνισμό γίνεται αναχρονιστικός (σε μας βέβαια υπάρχουν ακόμα αυτά τα κόμματα). Τέταρτον, η ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής από το κράτος έχει αποδειχθεί γενικά αντιπαραγωγική και έχει εγκαταλειφθεί. Και πάλι αναχρονισμός. Πέμπτον, ο ορισμός του δεξιού ως συντηρητικού είναι προβληματική. Πολλές φορές οι δεξιοί επιδιώκουν μεγάλες, ριζοσπαστικές αλλαγές (π.χ. ο Σαρκοζύ). Υπάρχουν επιπλέον οι λέξεις «κεντροδεξιά» και «κεντροαριστερά». Πώς ακριβώς πρέπει να τις ορίσουμε;

Ένας περιστασιακός ορισμός του «αριστερού» θα ήταν με αναφορά στις θέσεις των κομμάτων που παραδοσιακά χαρακτηρίζονται αριστερά, δηλαδή σε μας το ΚΚΕ και ο ΣΥΝ. Δηλαδή, αριστερή στροφή για το ΠΑΣΟΚ θα ήταν να προσεγγίσει τις θέσεις αυτών των κομμάτων. Όμως αυτός ο ορισμός δεν με ικανοποιεί γιατί είναι κάπως κυκλικός. Μου θυμίζει αυτό που είπε κάποιος, «Χημεία είναι αυτό που κάνουν οι Χημικοί». Εξάλλου, οι θέσεις της ΟΑΚΚΕ είναι διαμετρικά αντίθετες με αυτές του ΚΚΕ και του ΣΥΝ. Πώς θα αποφασίσουμε ποιός είναι πραγματικά αριστερός; Με βάση την εκλογική τους δύναμη;

Ένα άλλο ζήτημα είναι το εξής: το κομμουνιστικό μανιφέστο δίνει άλλον ορισμό του σοσιαλισμού: «στον καθένα ανάλογα με την εργασία του». Επειδή η «εργασία» σήμερα παίρνει πολλές διαφορετικές μορφές, θα το γενίκευα ως εξής: «στον καθένα ανάλογα με την προσφορά του στην κοινωνία». Δηλαδή, η προσφορά στην κοινωνία δεν είναι απαραίτητα ανάλογη των ωρών εργασίας. Εξαρτάται από την παραγωγικότητα, την ευφυία, την καινοτομία, κτλ. Εννοείται φυσικά ότι υπάρχει και κοινωνική αλληλεγγύη: άτομα που δεν έχουν τη δυνατότητα να αυτοσυντηρηθούν, βοηθούνται από την πολιτεία. Αν ορίσουμε το σοσιαλισμό με τον παραπάνω τρόπο, τότε ταυτίζεται (κατά τη γνώμη μου) με την κοινωνική δικαιοσύνη. Επίσης, ο ορισμός αυτός είναι πολύ ευρύς, π.χ. δεν αποκλείει την ατομική ιδιοκτησία, και δεν έρχεται σε αντίθεση με τον (οικονομικό) φιλελευθερισμό. Βασικό συστατικό της κοινωνικής δικαιοσύνης και του σοσιαλισμού είναι η ισότητα ευκαιριών.

Για τις λέξεις «αριστερό» και «δεξιό» όσον αφορά την οικονομική πολιτική προτείνω τον εξής ορισμό:

Αριστερό είναι αυτό που ευνοεί τις οικονομικά ασθενέστερες τάξεις και προάγει την ισότητα των ευκαιριών. Δεξιό είναι αυτό που προασπίζει τα συμφέροντα των προνομιούχων τάξεων και ενισχύει τις οικονομικές ανισότητες.

Με βάση τον παραπάνω ορισμό, η κατάργηση του φόρου κληρονομιάς και η παράλληλη αύξηση του ΦΠΑ και των έμμεσων φόρων είναι δεξιό μέτρο. Η αύξηση των φορολογικών συντελεστών των υψηλών εισοδημάτων είναι αριστερό μέτρο. Ακραία αριστερή πολιτική είναι η οικονομική εξίσωση των πάντων. Ακραία δεξιά πολιτική είναι η πλήρης απουσία κοινωνικής πρόνοιας και η πλήρης αδιαφορία του κράτους για την ισότητα των ευκαιριών. Η ακραία δεξιά πολιτική μπορεί να ονομαστεί ελευθεριακότητα (libertarianism) ή νεοφιλελευθερισμός (στις μέρες μας η λέξη «νεοφιλελεύθερος» είναι η πιό συχνά κακοποιημένη).

Με βάση τους παραπάνω ορισμούς, ο σοσιαλισμός (κοινωνική δικαιοσύνη) δεν ταυτίζεται με την άκρα αριστερά γιατί η απόλυτη εξίσωση απλούστατα δεν είναι δίκαιη. Κατά τη γνώμη μου, αυτός θα πρέπει να είναι ο ιδεολογικός στόχος της κεντροαριστεράς. Η δίκαιη κοινωνία. Το σύνθημα επομένως του ΠΑΣΟΚ ήταν σωστό, όμως δεν εξήγησαν επαρκώς τι σημαίνει «δίκαιη κοινωνία». Μιά φιλελεύθερη οικονομία με αρκετή όμως κρατική παρέμβαση που να εγγυάται την ισότητα των ευκαιριών και να περιορίζει τις μεγάλες οικονομικές ανισότητες προσεγγίζει αρκετά αυτό το ιδανικό της δίκαιης κοινωνίας. Η κεντροδεξιά διαφοροποιείται από την αριστερά με βάση τη λιγότερη αναδιανομή εισοδήματος και τη μικρότερη κρατική παρέμβαση. Όμως κεντροδεξιά και κεντροαριστερά δεν είναι απαραίτητο να απέχουν πάρα πολύ.

Με βάση τους παραπάνω ορισμούς μπορούμε να εξετάσουμε ορισμένα τρέχοντα ζητήματα και να αποφασίσουμε ποιά πολιτική είναι πιό αριστερή, ή πιό σοσιαλιστική/κοινωνικά δίκαιη. Ας πάρουμε το άρθρο 16 του Συντάγματος και την «δημόσια και δωρεάν παιδεία». Δωρεάν παιδεία σημαίνει τζάμπα για όλους, έχοντες και μη έχοντες. Φανταστείτε δύο πιθανές αλλαγές:

α) κατάργηση της δωρεάν παιδείας και κάθε εκπαιδευτικής δαπάνης του κράτους. Δηλαδή, όλη η εκπαίδευση γίνεται ιδιωτική και όλοι πληρώνουν από την τσέπη τους. Αυτή είναι φυσικά μιά ακραία δεξιά πολιτική γιατί ενισχύει τις οικονομικές ανισότητες. Είναι και μιά κοινωνικά άδικη πολιτική γιατί στερεί την ισότητα ευκαιριών. Κανείς στην Ελλάδα δεν προτείνει κάτι τέτοιο.

β) κατάργηση της δωρεάν παιδείας ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΧΟΝΤΕΣ (όπως έχει προτείνει π.χ. ο κ. Σγουρίδης του ΠΑΣΟΚ, πρόταση με την οποία συμφωνώ). Αυτή είναι μιά αριστερή πολιτική γιατί μετατοπίζει τα οικονομικά βάρη προς τους οικονομικά ισχυρούς. Το αν είναι κοινωνικά δίκαιη είναι συζητήσιμο. Κάποιος μπορεί να επιχειρηματολογήσει ότι είναι άδικο για τους έχοντες να πληρώνουν από τη μιά αυξημένους φόρους και επιπλέον να πληρώνουν και δίδακτρα. Αυτή είναι παρεμπιπτόντως η γνώμη του Δημήτρη Τσάτσου, ενός των 7 πανεπιστημιακών που υποστηρίζουν τον Βενιζέλο. Δηλαδή, ο κ. Τσάτσος είναι πιό δεξιός από μένα και τον κ. Σγουρίδη.

Ένα ανάλογο παράδειγμα είναι τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Πριν από καιρό κατέθεσα το επιχείρημα ότι η συνύπαρξη ιδιωτικών και δημόσιων πανεπιστημίων είναι προς όφελος των οικονομικά ασθενέστερων: αν οι έχοντες προσφύγουν στα ιδιωτικά πανεπιστήμια πληρώνοντας δίδακτρα, αυτό θα απελευθερώσει κρατικούς πόρους που θα μπορούν αν διατεθούν για τη βελτίωση της ποιότητας της εκπαίδευσης στα δημόσια πανεπιστήμια. Αυτοί που κερδίζουν είναι οι οικονομικά ασθενέστεροι, αυτοί που χάνουν είναι οι προνομιούχοι. Επομένως, η άρση της απαγόρευσης ιδιωτικών πανεπιστημίων με διατήρηση και βελτίωση των δημοσίων πανεπιστημίων είναι μιά ΑΡΙΣΤΕΡΗ πολιτική. Θα μου πείτε, γιατί τότε δεν την υποστηρίζουν τα «αριστερά» κόμματα; Νομίζω για τρείς λόγους: α) δεν σκέφτονται ορθολογικά, β) κυριαρχούνται από ή έχουν καλές σχέσεις με τις συντεχνίες του δημοσίου που θεωρούν ότι απειλούνται από αυτές τις αλλαγές, και γ) δεν έχουν εμπιστοσύνη ότι η πολιτεία θα τηρήσει τις δεσμεύσεις της όσον αφορά την υποστήριξη των ασθενέστερων. Οπότε προτιμούν τη συνταγματική κατοχύρωση της δωρεάν παιδείας και του κρατικού μονοπωλίου από μιά κατάσταση όπου όλα θα εξαρτώνται από τις διαθέσεις της εκάστοτε κυβέρνησης.

Ένα ακόμα παράδειγμα είναι τα συγγράμματα: η δική μου πρόταση ήταν να καταργηθεί η δωρεάν διανομή συγγραμμάτων και όλοι οι εξοικονομούμενοι πόροι να διατεθούν σε υποτροφίες προς τους οικονομικά ασθενέστερους. Αυτή είναι πιό αριστερή πολιτική από το «τζάμπα για όλους».

Με βάση τα παραπάνω, συμπεραίνω (νομίζω ορθολογικά) ότι οι πολιτικές θέσεις του ΓΑΠ είναι πιό αριστερές από αυτές του Βενιζέλου. Δεν θα χαρακτήριζα βέβαια τον Βενιζέλο «δεξιό», αλλά σίγουρα πιό δεξιό από τον ΓΑΠ. Και σίγουρα συντηρητικό εφόσον οι περισσότερες θέσεις του τείνουν στη διατήρηση του status quo. Επομένως, η εκλογή του Βενιζέλου στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ κάθε άλλο παρά «αριστερή στροφή» θα συνιστούσε.

ΥΓ. Οι παραπάνω ορισμοί αφορούν αποκλειστικά την οικονομική πολιτική. Αυτή είναι μόνο μία διάσταση της πολιτικής. Υπάρχουν φυσικά και άλλες, όπως η στάση σε κοινωνικά ζητήματα (ναρκωτικά, γάμος ομοφυλοφίλων, κτλ), η στάση σε εθνικά ή θρησκευτικά ζητήματα, κτλ. Είναι γνωστό π.χ. ότι η «ακροδεξιά» στην Ελλάδα ορίζεται κυρίως με βάση αυτές τις άλλες διαστάσεις και όχι τόσο την οικονομική πολιτική.

48 Σχόλια to “Τι σημαίνει «αριστερή» πολιτική;”

  1. Αντωνης Πολιτακης Says:

    Καταπληκτικό πόστ
    Μιά άλλη θεωρία είναι να ορίσεις σε αριστερούς και δεξιούς βάση των οικονομικών τους απόψεων, ελεύθερη οικονομίας δεξιός, κρατικά ελεγχόμενη αριστερός. Βάση αυτού του άξονα το ΛΑΟΣ είναι αριστερότερο του ΠΑΣΟΚ. Όμως για να ολοκληρωθεί ο άξονας έχουμε και ένα Ψ’Ψ για τον ορισμό των ατομικών δικαιωμάτων, βάση αυτού του άξονα το ΚΚΕ είναι κάργα νότιο(θα μπορούσε να είναι και δεξιό) ενώ ο ΣΥΝ και η ΦΙΣ Βόρειο(θα μπορούσε να έιναι και αριστερό).

    Μια καταπληκτική παρουσίαση έχει δώσει ο Ντόβας βασισμένο στις θέσεις της ΦΙΣ

    υ.γ. Δύσκολο να ορίσεις έννοιες στην πολιτική καθώς παίζει προπαγάνδα. ¨έβλεπα π.χ. ένα Ντιμπέιτ με κρήτες πολιτικούς σε τοπικό κανάλι και κάνει ο του ΠΑΣΟΚ(κεκεκερογλού) «εμείς η Δημοκρατική παράταξη», και του απαντάει ο της ΝΔ(Μπαντουβάς) να αφήσετε παρακαλώ την προπαγάνδα όλοι είμαστε δημοκράτες. Τελικά ποιος είναι δημοκράτης?

  2. SOFISTIS Says:

    Κατ΄αρχάς χωρίς ήθος δεν υπάρχει αριστερά. Δες: http://www.sofistis.wordpress.com

  3. Σπύρος Ντόβας Says:

    Ο ορισμός:

    «Αριστερό είναι αυτό που ευνοεί τις οικονομικά ασθενέστερες τάξεις και προάγει την ισότητα των ευκαιριών. Δεξιό είναι αυτό που προασπίζει τα συμφέροντα των προνομιούχων τάξεων και ενισχύει τις οικονομικές ανισότητες.»

    νομίζω είναι προβληματικός καθώς υπονοεί ότι δεν μπορούν να υπάρξουν πολιτικές οι οποίες ταυτόχρονο ευνοούν τις οικονομικά ασθενέστερες τάξεις ενώ ταυτόχρονα ενισχύουν τις οικονομικές ανισότητες.

    Η οικονομία δεν είναι zero sum game.

    Ας υποθέσουμε ότι εγώ έχω εισόδημα (ή καλύτερα αγοραστική δύναμη) 103 και εσείς 102. Μια πολιτική που οδηγεί εσάς στο 110 και εμένα στο 130 τι είναι? Αριστερή ή δεξία? Θα προτιμούσαμε μια πολιτική που μας οδηγεί και τους δύο στο 105?

    Κάπου διάβασα ότι η Διαμαντοπούλου είπε: «Εκτός (ή πριν?) από την αναδιανομή του πλούτου, θα έπρεπε να μας απασχολεί η παραγωγή του». Δεν θα μπορούσα να συμφωνώ περισσότερο.

  4. Σιωπηλή πλειοψηφία Says:

    Καιρός είναι να ξεκαθαρίζουμε που και που τα πράγματα, όπως λέξεις και φράσεις συνήθως πομπώδεις με γενικό και αόριστο περιεχόμενο, όταν υπάρχει κι αυτό, μια και συχνά πυκνά «χάνουμε το δάσος».
    Από την ανάλυση του ποστ προκύπτει ότι οι πολιτικές είναι συγκεχυμένες και δεν «εφαρμόζουν» στο πολιτική γραμμή – αριστερά δεξιά. Πολύ πιο ρεαλιστική είναι η προσέγγιση της φις με το ρόμβο (από το παραπάνω link), όπου φαίνονται πραγματικά οι «αποστάσεις» των κομμάτων.

    Ένας από τους λόγους είναι η διαφορά λόγων και πράξεων ή καλύτερα προθέσεων και αποτελεσμάτων. Μια συνήθης αριστερή θέση είναι η αναδιανομή από τους κατέχοντες στους μη κατέχοντες, το αποτέλεσμα όπως έχει δείξει η ιστορία είναι ότι βγήκαν όλοι χαμένοι. Οι πρώτοι που χάνουν είναι οι αδύναμοι γιατί πάντα δημιουργείται μια τάξη ολίγων που έχει τα μέσα να περνάει καλύτερα και σε αυτήν την τάξη έχουν πρόσβαση αυτοί που έχουν τα μέσα. Η όσμωση που υπάρχει μεταξύ των δύο τάξεων είναι πολύ μικρή και δεν επηρεάζει το τελικό αποτέλεσμα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, στην Ελλάδα, σήμερα, η κατάργηση του φόρου κληρονομιάς. Θεωρητικά ευνοούνται όλοι και ιδιαιτέρως αυτοί που έχουν τα πολλά, αλλά στην πράξη ευνοούνται οι ασθενέστερες τάξεις γιατί οι πλούσιοι είχαν (και έχουν) τη δυνατότητα να έχουν τις περιουσίες τους σε επιχειρήσεις όπου η φορολόγηση μεταβίβασης ακινήτων είναι ελάχιστη.

    Το πρόβλημα κάθε κοσμοθεωρίας είναι ανθρωπολογικό αφού όλα γίνονται από τους ανθρώπους για τους ανθρώπους. Ο άνθρωπος είχε και έχει ελαττώματα και αδυναμίες και μέχρι αυτά να εξαλειφθούν ή να καταπιεστούν οφείλουμε να υιοθετούμε τη θεωρία που με ρεαλιστικά δεδομένα θα μας δώσει τα σχετικά καλύτερα αποτελέσματα. Αν οι άνθρωποι ήταν τέλειοι, τότε όλες οι πολιτικές θεωρίες θα ήταν τέλειες και φυσικά δεν θα υπήρχαν! γιατί δεν θα υπήρχε η συγκεκριμένη ανάγκη.

    Κατά τα λοιπά, αριστερές, δεξιές στροφές ή «πολιτικο-ιδεολογικά σλάλομ» είναι λέξεις και φράσεις κενού περιεχομένου για να μην πω τίποτα χειρότερο. Θέλουμε συγκεκριμένες θέσεις για συγκεκριμένα αποτελέσματα (και κατά το δυνατόν μετρήσιμα αποτελέσματα).

  5. marianna Says:

    Διάβασα με πολύ ενδιαφέρον το συγκεκριμένο post. Προβληματίζομαι μόνο στον διαχωρισμό ανάμεσα στους «έχοντες» και «μη έχοντες» και να εξηγήσω γιατί: Μεγάλωσα σε ένα ακριβό προάστιο της Αττικής σε μια μικρομεσαία οικογένεια και τελείωσα το δημόσιο σχολείο και δημόσιο ΑΕΙ της Αθήνας (δεν υπήρχε η δυνατότητα να πάω στην επαρχία, πόσο μάλλον στο εξωτερικό). Εργάζομαι και εγώ και ο σύζυγος σαν υπάλληλοι μισθωτοί στον ιδιωτικο τομέα – μετά από 19 χρόνια είμαι «στέλεχος» και αμοιβόμαστε και οι δύο καλά. Τόσο καλά που με έκπληξη διάβασα ότι σύμφωνα με το ετήσιο οικογενειακό εισόδημα που δηλώνουμε στην εφορία,ανήκουμε στο 3% των πλουσιοτέρων Ελλήνων!! Τονίζω εδώ ότι δεν έχουμε καμία άλλη πηγή εισοδήματος πέρα από τους 2 μισθούς μας. Εφόσον λοιπόν είμαστε πλούσιοι (ή «έχοντες» για το ελληνικό κράτος), γιατί μένουμε σε ένα διαμέρισμα ηλικίας 35 ετών (το πατρικό μου, γονική παροχή) και δεν έχουμε αγοράσει πολυτελή μεζονέτα όπως αυτές που έχουν γεμίσει πλέον τη γειτονιά μου; Ή έστω ένα μικρό εξοχικό; Γιατί τα 3 παιδιά μας πηγαίνουν στο δημόσιο σχολείο; (ούτε περνά από το μυαλό μας η ιδιωτική εκπαίδευση…τον ιδιωτικό παιδικό σταθμό τον πληρώναμε με δυσκολία) Γιατί δεν είμαστε σε θέση να αποταμιεύσουμε τίποτα; Αν εγώ είμαι πλούσια, τότε όλοι αυτοί που οδηγούν πολυτελή αυτοκίνητα, μένουν σε σπίτια πανάκριβα και στέλνουν τα παιδιά τους σε ιδιωτικά σχολεία τι είναι; Φτωχοί;
    Δεν είναι φτωχοί κύριε Λαζαρίδη, απλά φοροδιαφεύγουν. Οι προτάσεις σας έχουν λογική και αποτελούν μια σοβαρή άποψη αλλά σε ένα κράτος όπου ο ορισμός «έχοντες» είναι δίκαιος και πραγματικός και δεν αφορά μόνο τους ταλαίπωρους μισθωτούς που δεν μπορούν να κρύψουν τα εισοδήματά τους (προσφιλές σπορ χιλιάδων Ελλήνων…).
    Μέχρι να υπάρξει λοιπόν φορολογική δικαιοσύνη στην Ελλάδα, δεν μπορώ να ενστερνιστώ την άποψή σας. Μιλάμε για τους ορισμούς αριστερά-δεξιά, όμως ποιό από τα δύο κόμματα εξουσίας έκανε κάτι αποτελεσματικό για την φοροδιαφυγή;
    Κανένα, γιατί τότε θα έθιγαν μια πολύ μεγάλη μερίδα του λαού και δεν θα επανεκλέγονταν…

  6. johnvellis Says:

    Για το ΠΑΣΟΚ σημαίνει να πάρει πίσω τους ψηφοφόρους που φύγαν σε ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ…

  7. Joe Says:

    Πολύ ενδιαφέρον post διότι πρέπει επιτέλους να αρχίσουμε την συζήτηση για το τι εννοεί ο καθένας με τον όρο αριστερά και δεξιά.Γνωρίζω ότι οι όροι αριστερά και δεξιά προέρχονται από την Γαλλική Επανάσταση και είχαν αρχικά το νόημα που αναφέρει και ο Θέμης.Πολλοί πιάνονται από αυτό και θεωρούν πως δεξιός είναι πάντα αυτός που δεν θέλει να αλλάξει τίποτε και αριστερός είναι αυτός που επιδιώκει αλλαγές.Κάτι τέτοιο είναι κατ’εμέ και ιστορικά ανακριβές και ολίγον αφελής ως συλλογισμός.Κάθε πλευρά έχει ορισμένες αρχές και αξίες τις οποίες προσπαθεί να τις μετουσιώσει σε πολιτικές.
    Πυρήνας της ιδεολογίας της δεξιάς είναι ο αγώνας για ατομική διάκριση και καταξίωση.Προκειμένου να επιτευχθεί αυτό είναι αναγκαίο οι πολίτες να δρουν μέσα σε ένα περιβάλλον ελευθερίας.Ακόμη, η καταξίωση και η αναγνώριση διασφαλίζει περαιτέρω την ελευθερία του ατόμου καθώς αυτή δεν βασίζεται πλέον στην »ανοχή» των πολιτών αλλά στο συμφέρον τους.
    Είναι δηλαδή κυκλική η σχέση μεταξύ ατομικής διάκρισης και ελευθερίας και για αυτό πιστέυω ότι η δεξιά και ο φιλελευθερισμός είναι έννοιες αλληλένδετες.
    Από την άλλη η αριστερά έχει ως θεμελιώδη αξία την διαρκή επιδίωξη της ισότητας.Η επιδίωξη της ισότητας σε κάποιες περιπτώσεις οδηγεί παράλληλα και στον αγώνα για μεγαλύτερη ελευθερία.Ενδεικτικά αναφέρω ότι στην Γαλλική Εθνοσυνέλευση κεντροαριστερά κάθονταν αυτοί οι οποίοι ήθελαν να δοθεί δικαίωμα ψήφου μόνο σε αυτούς που είχαν κάποια περιουσία ενώ ακροαριστερά κάθονταν όσοι ήθελαν να δοθεί σε όλους ανεξαιρέτως δικαίωμα ψήφου.Από την άλλη, ο στόχος για περισσότερη ισότητα οδήγησε σε ακραία φαινόμενα κολλεκτιβοποιήσης όπως αυτά που συνέβησαν π.χ στην Καμπότζη του Πολ Ποτ.
    Στο πεδίο τώρα της εφαρμοσμένης πολιτικής, κάθε πολιτικός φορέας και κάθε χώρα επιλέγει μίγματα πολιτικής τα οποία εμπεριέχουν και δεξιά και αριστερά στοιχεία.Στον εικοστό αιώνα οι διαφορές μεταξύ δεξιάς και αριστεράς αναδείχθηκαν μέσα από την διαμάχη ανάμεσα στις δύο υπερδυνάμεις(ΗΠΑ, ΕΣΣΔ) ενώ η πτώση της Σοβιετικής Ένωση αποτέλεσε ίσως την πιο ξεκάθαρη νίκη της δεξιάς και συγκεκριμένα της φιλελεύθερης δεξιάς.Αυτό μάλιστα είχε ως αποτέλεσμα τα διάφορα αριστερά κόμματα ανά τον κόσμο να επαναπροσδιορίσουν τον ιδεολογικό τους προσανατολισμό και να μετατοπιστούν δεξιότερα(Πλην του τελευταίου σταλινικόυ κάστρου του ΚΚΕ στην Ελλάδα).
    Ακόμη, η τεράστια επιτυχία που είχαν οι πολιτικές του Ρόναλντ Ρήγκαν και της Μάργκαρετ Θάτσερ οδήγησαν του Σοσιαλδημοκράτες(κάποιους τουλάχιστον) στην υιοθέτηση απόψεων όπως η ισότηα των ευκαιριών έναντι της ισότητας του αποτελέσματος.Σήμερα, η ισότητα του ευκαιριών είναι μία θέση που στηρίζουν τόσο η δεξιά όσο και οι σοσιαλδημοκράτες.Η διαφορά είναι πως για τους δεξιούς η ισότητα ευκαιριών είναι εργαλείο προκειμένου να καταστεί εφικτή η προσπάθεια για ατομική διάκριση και καταξίωση, ενώ για τους σοσιαλδημοκράτες είναι αυτοσκοπός.(ακόμη τουλάχιστον)

  8. Αποστολές Καρότου και Μαστιγίου… Μέρος 1ο, Κωδικός: Μπένυ « Καρότο και Μαστίγιο Says:

    […] σαλάτα, το καλτσόβρακο με νέες δημιουργίες, ο Θέμης άρτι αφιχθείς από την υπερδύναμη, ο σεβαστός […]

  9. jpapa2007 Says:

    Δηλ. κ. Λαζαρίδη αυτά που δίνει ο γονιός στα παιδιά του πρέπει να φορολογούνται; Με ποια λογική; Ο γονιός που τα έφτιαξε αυτά δεν φορολογήθηκε; Δεν πάλεψε;
    Όσον αφορά τις ταμπέλες αριστερά ή δεξιά είναι αναχρονιστικές. Δεν σημαίνει ούτε τον εκσυχρονισμό ούτε την συντήρηση. Δηλαδή ο Αλαβάνος είναι προοδευτικός; Εδώ γελάμε! Υπάρχουν απόψεις και μόνο απόψεις. Τα άλλα είναι για να δημιουργούμε εντυπώσεις.

  10. Ασμοδαίος Says:

    Κατά την άποψή μου, υπάρχουν δύο τρόποι για να ορίσουμε την «αριστερά» και τη «δεξιά» στο πολιτικό σκηνικό. Ο πρώτος είναι να ορίσουμε κάποια κόμματα ως αριστερά και κάποια ως δεξιά να τα αναφέρουμε πάντα ως τέτοια. Δε συμφωνώ με αυτόν τον τρόπο, όπως και ο κ. Λαζαρίδης. Ο δεύτερος είναι ένας ορισμός της αριστεράς και της δεξιάς επί τη βάση κάποιων αρχών, κάποιας θεωρίας ή φιλοσοφίας και στη συνέχεια παρατηρώντας ποια κόμματα ακολουθούν αυτές τις αρχές. Πιστέυω ότι, προκειμένου να περισώσουμε την ουσία της έννοιας, όπως αυτή πρωτοεμφανίστηκε, ως αριστερός πρέπει να οριστεί ο υπέρμαχος του Διαφωτισμού, του τριπτύχου της Γαλλικής Επανάστασης και δεξιός ο αντίπαλός των αξιών της νεωτερικότητας. Π.χ. στην πρόσφατη απόφαση του κ. Sarkozy για τους ελέγχους DNA στους μετανάστες κλπ, υπολανθάνει μία αντίληψη της υπηκοότητας βασισμένης στο jus sanguinis, επομένως πρόκειται για καραδεξιά απόφαση.

    Τώρα ειδικά σε σχέση με το σχόλιο του Joe:

    Πυρήνας της ιδεολογίας της δεξιάς είναι ο αγώνας για ατομική διάκριση και καταξίωση

    Η κοινωνική διάκριση και ιεραρχίκή διαστρωμάτωση δεν είναι παράγωγο κάποιας «δεξιάς» ιδεολογίας. Αποτελεί χαρακτηριστικό των ανθρώπινων κοινωνιών εδώ και χιλιάδες χρόνια, όπως έχει δείξει ο Alan Fiske, και είναι ηλίθιο να λες ότι αυτό το βρήκε η δεξιά. Το ζήτημα είναι ότι αυτή η ιεραρχία μπορεί να γίνεται με βάση τη δύναμη (προϊστορικές κοινωνίες), την ανδρεία στη μάχη (Όμηρος), τη συμμετοχή στα κοινά (Κλασική Αθήνα) ή αποκλειστικά το χρήμα, κατά την πρόταση του Joe. Αυτό που δε μας λέει, όμως, είναι το *γιατί* θα πρέπει να στηρίξουμε ένα μοντέλο κοινωνικής οργάνωσης σαν κι αυτό που προτείνει.

    Η δε προσπάθεια του Joe να οικειοποιηθεί το φιλελευθερισμό χάριν του conservative liberalism, που πρεσβεύει, και να αποβάλει κάθε έννοια ισότητας από το φιλελευθερισμό, υπονοώντας ότι η επιδίωξη της ισότητας οδηγεί στα γκουλάγκ και στον ολοκληρωτισμό, συγκαλύπτει το γεγονός της ύπαρξης ενός ισχυρού φιλοσοφικού ρεύματος, των egalitarian liberals, που υποστηρίζει ότι η ελευθερία και η ισότητα είναι αλληλένδετες, όψεις του ίδιου νομίσματος. (Ασχολίαστη η ταύτιση αριστεράς-ΕΣΣΔ.)

  11. Θεμης Λαζαριδης Says:

    Ωραία συζήτηση. Μακάρι να ήταν πάντα το ιστολόγιο σε αυτό το επίπεδο.

    Σπύρο Ντόβα: πολύ σωστά, και γω το λέω, πρωταρχικός στόχος πρέπει να το είναι το μεγάλωμα της πίττας. Αλλά και το μοίρασμα της πίττας δεν μπορεί να αγνοηθεί. Η εξισορρόπηση αυτών των δύο θα μπορούσε να είναι το βασικό σημείο διαφωνίας μεταξύ κεντροδεξιάς και κεντροαριστεράς.

    jpapa: θυμάμαι ότι από τότε που ήμουν μαθητής στο Λύκειο η κληρονομιά ήταν αυτό με ενοχλούσε περισσότερο στον καπιταλισμό. Δεν με ενοχλούν άνθρωποι όπως ο Bill Gates, που ξεκίνησε από το τίποτα και έφτιαξε μιά αυτοκρατορία. Θα μπορούσε κανείς να επιχειρηματολογήσει ότι ο πλούτος του Bill Gates είναι ανάλογος της προσφοράς του στην κοινωνία και άρα συμβατός με τον σοσιαλισμό και την κοινωνική δικαιοσύνη (σκέψου τι αύξηση της παραγωγικότητας ανά την υφήλιο επέτρεψαν τα προϊόντα της εταιρείας του). Όμως τα εγγόνια του π.χ. που θα κληρονομήσουν μεγάλο μέρος της περιουσίας του, τι θα έχουν προσφέρει; Η κληρονόμηση μεγάλων περουσιών οδηγεί σε παγίωση ταξικών διαχωρισμών που είναι εντελώς αδικαιολόγητοι. Η ακραία αντίδραση θα ήταν να περιέρχεται η περιουσία κάποιου μετά το θάνατό του στο κράτος. Όμως αυτό αφαιρεί δραματικά το κίνητρο για αποταμίευση και έρχεται σε αντίθεση με το έμφυτο ενδιαφέρον μας για τα παιδιά μας. Επομένως, η χρυσή τομή είναι να φορολογείται βαριά η κληρονομιά. Ο συντελεστής μπορεί να ξεκινάει από 5% για τις μικρές περιουσίες και να αυξάνει π.χ. στο 60% σε μεγάλες περιουσίες. Για μένα, η πλήρης κατάργηση του φόρου κληρονομιάς είναι μιά καραδεξιά πολιτική που αποσκοπεί στην εξυπηρέτηση φίλων του κυβερνώντος κόμματος που ενδεχομένως το έχουν βοηθήσει και οικονομικά (αυτό γίνεται και εδώ με τους Ρεπουμπλικάνους. Ο Μπους μιλώντας σε πολυεκατομμυριούχους τους είπε «εσείς είστε η βάση μου». Και παρόλα αυτά επανεξελέγη! Τι να πει κανείς …)

  12. S G Says:

    συμφωνο με τον Σπυρο. Ολοι θελουν ανοδο των εισοδηματων για ολον τον κοσμο, φτωχους και πλουσιους.

    Απλα παραδοσιακα η αριστερα θελει να το κανει με την βια αναδιανεμοντας το εισοδημα των με να το δωσει σοτυς δε, ενω η δεξια θεωρει συνηθως οτι οταν ανεβαινει το εισοδημα των μεν θα ανεβει και των δε.

  13. Joe Says:

    @Aσμοδαίος
    Ενώ ξεκινάς καλά λέγοντας ότι θα πρέπει να εντοπίσουμε τις διαφορές στις δύο ιδεολογίες με βάση τις διαφορετικές αξίες που πρεσβεύουν, στην συνέχεια λες ότι η βασική συνιστώσα της ιδεολογικής ταυτότητας της δεξιάς είναι η απόρριψη της νεωτερικότητας.Μα έχει το ίδιο περιεχόμενο η νεωτερικότητα στην Ε.Ε και στην Μποτσουάνα π.χ Ή μήπως υπάρχει καμία σχέση ανάμεσα στην νεωτερικότητα του 18ου αίωνα και στην νεωτερικότητα σήμερα.
    Από την άλλη, αποδίδεις στην αριστερά όλες τις αξίες του διαφωτισμού δηλαδή ,μεταξύ άλλων, και την πίστη στον ορθό λόγο.Ωστόσο , αν δεν κάνω λάθος, φορέας των ιδεών του διαφωτισμού είναι η αστική τάξη.
    Ποιος ήταν ο μεγαλύτερος πολέμιος της αστικής τάξη και των ιδεών του φιλελευθερισμού που εν γένει πρέσβευε αυτή(και όχι βεβαίως της αριστεράς);Ο Καρλ Μαρξ!Και εδώ έρχεται το εύλογο ερώτημα;Η ήταν αριστερός ο Μαρξ ή η αστική τάξη;Το ερώτημα είναι ρητορικο και η απάντηση ευνόητη.
    Υπάρχουν δηλαδή δύο θέματα στην ανάλυση σου:από τη μία αποδίδεις στην αριστερά όλες σχεδόν τις αξίες του δυτικού πολιτισμού ,πολλές από τις οποίες αποδεδειγμένα απορρίπτει μετά βδελυγμίας, και από την άλλη απογυμνώνεις την δεξιά από κάθε σταθερό ιδεολογικό περιεχόμενο.Αν δε, θεωρήσουμε ,όπως υποννοείς, την δεξιά απλά και μόνον ως την αντίδραση στις ιδέες της αριστεράς τότε ,και με δεδομένο ότι στην αριστερά αποδίδεται ο ορθός λόγος, θα μπορούσε κάνείς να πει οι δεξιοί είναι σκοταδιστές!Έλεος!!
    Υπάρχει πάντως μία γενικότερη τάση ,κυρίως στου κύκλους της αριστεροκρατούμενης στην Ελλάδα διανόησης, η ιδεολογική διαμάχη μεταξύ της αριστεράς και της δεξιάς να υποβαθμίζεται εντέχνως σε μία μάχη μεταξύ των δυνάμεων του καλού και του κακού.Το κατά πόσον αυτό είναι συμβατό με τις αρχές και τις αξίες του δυτικού πολιτισμού αυτο επαφίεται στην κρίση του καθενός.
    Σε ότι αφορά τον αγώνα για διάκριση, δεν είπα ποτέ ότι αυτός θα πρέπει σήμερα να περιορίζεται στον οικονομικό τομέα.Επίσης, δεν διαφωνώ ότι αυτός αποτελεί και έμφυτη τάση του κάθε ανθρώπου.Παράλληλα όμως,συνιστά και την βασική επιδίωξη της φιλοσοφίας της δεξιάς διότι μόνον μέσα από αυτη την διαδικασία μπορεί κάποιος να κερδίσει την απαιτούμενη αυτοεκτίμηση και αξιοπρέπεια που αποτελούν sine qua non για την ολοκλήρωση του ατόμου.
    Τέλος για τον φιλελευθερισμό, εγώ εξήγησα γιατί θεωρώ πως είναι δομικά διασυνδεδεμένος με την δεξιά.Ο Rawls και οι λοιποί δεν μας εξηγούν γιατί η ελευθερία θα πρέπει να λειτουργεί a la carte μόνο για τα αμιγώς κοινωνικά ζητήματα και όχι για την οικονομία
    ΥΓ @Ασμοδαίος είπες:
    (Ασχολίαστη η ταύτιση αριστεράς-ΕΣΣΔ.)

    Πρόσεχε αυτά που λες γιατί καραδοκεί η Αλέκα.

  14. johnvellis Says:

    Νομίζω ότι σήμερα έτσι όπως έχει γίνει η κατάσταση στον κόσμο το αριστερός και δεξιός έχει μπλεχτεί τόσο. Ώστε να μένουμε περισσότερο στα πρόσωπα που χαρακτηρίζονται με την μία ή την άλλη πλευρά και όχι με την ίδια την πολιτική.
    Οι νεοφιλελεύθεροι πολλές φορές χαρακτηρίζονται ως αριστεροί από τους δεξιούς και συντηρητικούς.
    Αλλού χαρακτηρίζονται ως σκληρή δεξιά από την αριστερά και την σοσιαλδημοκρατία.
    Αλλού αριστερά χαρακτηρίζεται ότι έχει σχέση με τον πρώην κομμουνισμό. Αλλού ότι δεν έχει σχέση με τον πρώην κομμουνισμό.
    Αλλού δεξιός αυτός που δεν κάνει κρατικίστικη πολιτική. Αλλού όμως η δεξιά κάνει κρατικίστικη πολιτική, χειρότερου βαθμού από τους σοσιαλιστές…Δεν ξέρω.
    Πλέον προσπαθώ να ομαδοποιώ πολιτικά τους ανθρώπους περισσότερο από τις ενέργειες τους στην καθημερινή ζωή και όχι τόσο στο τι δηλώνει ο καθένας ότι είναι.

  15. Θεμης Λαζαριδης Says:

    Ξέχασα να πω ότι υπάρχουν κάποιες αξίες που είναι υπερ-ιδεολογικές: εντιμότητα, ορθολογισμός, πατριωτισμός. Δυστυχώς, και σε αυτά υστερεί πάρα πολύ το πολιτικό μας σύστημα.

    Κοιτάξτε τον ορισμό της «λαϊκής δεξιάς» από τον Ανδρεουλάκο:

    http://www.indy.gr/other-press/apo3c7orei-o-andreoylakos-menoyn-oi-akrodeksioi-sti-nd

    «Όλα αυτά τα χρόνια έμεινα αταλάντευτα σταθερός στις αρχές και αξίες της από εμένα αποκληθείσης λαϊκής Δεξιάς. Η εμμονή στο δημόσιο συμφέρον, η λαϊκότητα και όχι ο λαϊκισμός, η εμμονή στη νομιμότητα, γιατί ο νόμος, όταν εφαρμόζεται, είναι ο μεγάλος παιδαγωγός των πολιτών, η πατρίδα πρώτα και μετά οτιδήποτε άλλο, η εργατικότητα, το ήθος, το πνεύμα της οικονομίας και της προκοπής, αυτό που λέει ο λαός ‘νοικοκυροσύνη’ και τέλος η πίστη στο Χριστό και την Ορθοδοξία ήταν προ οφθαλμών κατά την 30ετή πολιτική μου δραστηριότητα»

    Όλα αυτά που αναφέρει (πέρα από το ερώτημα της υποκρισίας) είναι υπερ-ιδεολογικές ποιότητες.

  16. Ασμοδαίος Says:

    @Joe: Αρχικά, θα μου επιτρέψεις να διορθώσω μία παρανόησή που, όπως προκύπτει από τα γραφόμενά σου, έχει συμβεί. Όταν αποδίδω κάποιο κατηγόρημα στην αριστερά δεν αναφέρομαι στα «κόμματα της αριστεράς», αλλά στην έννοια την οποία προσπαθώ να ορίσω.

    Οι αξίες του Διαφωτισμού είναι συγκεκριμένες και στη Μποτσουάνα του σήμερα και στη Δύση του 18ου αιώνα: (ξανά) ελευθερία, ισότητα, αδελφοσύνη και κληρονομιά του Διαφωτισμού η προτροπή του Καντ: Sapere aude, την προσπάθεια να απομαγεύσουμε τον κόσμο με τη χρήση του λογικού.

    Αναφορικά με το Μαρξ και τους αστούς: ο Μαρξ ποτέ δε διαφώνησε με τις προκείμενες της σκέψης των φιλελεύθερων ιδεολόγων, τις θεωρητικές απαρχές τους, την ορθολογιστική θεώρηση του κόσμου. Υπό αυτήν την έννοια, στο επίπεδο αυτό του φαντασιακού, καθόλου δεν υπάρχει διαφωνία μεταξύ Μ και Φ.

    Επαναλαμβάνοντας ότι δεν κατηγορώ τους υποστηρικτές των κομμάτων που είναι ονομάζονται δεξιά ως αντίπαλους του Διαφωτισμού, επιμένω ότι μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τη διάκριση αυτή και θα επιχειρήσω ένα πρόχειρο σχεδίασμα εκπροσώπων: στη αριστερά κατατάσσω το φιλελευθερισμό, το σοσιαλισμό, τον αναρχισμό και τις θεωρίες που τους ασκούν κριτική στην ίδια βάση ενώ στη δεξιά το συντηρητισμό.

    Τέλος για τον φιλελευθερισμό, εγώ εξήγησα γιατί θεωρώ πως είναι δομικά διασυνδεδεμένος με την δεξιά.

    Ναι, αλλά αυτό είχε βασιστεί στο ότι η δεξιά υποστηρίζει την διάκριση μεταξύ των ανθρώπων, πράγμα λανθασμένο, όπως είπαμε.

    Ο Rawls και οι λοιποί δεν μας εξηγούν γιατί η ελευθερία θα πρέπει να λειτουργεί a la carte μόνο για τα αμιγώς κοινωνικά ζητήματα και όχι για την οικονομία.

    Μια χαρά τα έχουν εξηγήσει. Προσπαθώντας να το εξηγήσω και εγώ, ας σημειώσω ότι, υποτάσσουν τις αποφάσεις για την οικονομία σε πολιτικές αντιλήψεις. Συγκεκριμένα, υποστηρίζοντας ότι κάθε άτομο αξίζει ίσου σεβασμού από το κράτος και ίσης πρόσβασης σε πόρους προκειμένου ακριβώς να αυτοπραγματωθεί, ακριβώς όπως ανέφερες προηγουμένως, με όποιον τρόπο επιθυμεί ο καθένας.

    Για το υστερόγραφο, ισχύουν τα όσα ανέφερα στην πρώτη παράγραφο.

    @Θέμης Λαζαρίδης: Η «πίστη στο Χριστό και την Ορθοδοξία» είναι υπερ-ιδεολογική ποιότητα;!;

  17. antvas Says:

    εγω με βαση μια διαχρονικοτητα θα χαρακτηριζα ως δεξιο αυτόν που θέλει να διατηρήσει τα προνόμια που έχει δηλαδή χρημα, επιχείρηση, δύναμη και αριστερό αυτόν που θέλει να έχει πρόσβαση στα χωράφια του δεξιού.
    ακρα αριστερά είναι η πλήρης ανατροπή του σκηνικού και άκρα δεξιά η πλήρης εκμετάλλευση και υποταγή του ασθενέστερου.

    μια άλλη διαπίστωση είναι οτι εν είναι δυνατόν να είμαστε όλοι ίδιοι. Αρα τα περι ισότητας και κοινοκτημοσύνης δεν ισχύουν.
    τι μπορούμε να κανουμε λοιπόν είναι το επόμενο ερώτημα.
    1. να έχουμε, απο ένα σύστημα που πληρώνουμε όλοι, τις ίδιες ευκαιρίες να αποκτήσουμε χρήμα και δύναμη. Η μόνη διαφοροποίηση που θα πρέπει να είναι ανεκτή είναι ότι οι πλούσιοι μπορούν να φθάσουν πιο εύκολα στον στόχο τους.
    2. όλοι έναντι των νόμων να είμαστε ίσοι.
    3. να βρεθεί ένας συντελεστής που να μικραίνει την ψαλίδα μεταξύ των δύο ομάδων. να δώσω ένα παράγειγμα
    100 / 10 = 10
    500 / 30 = 16,6
    δηλαδή ο οικονομικά ασθενέστερος δίνει το 10% του εισοδήματός του ( 10 απόλυτη τιμή) και ο οικονομικά ισχυρότερος δίνει το 6% ( 30 απόλυτη τιμή ). όταν τα ποσά αυτά επενδυθούν αντίστροφα μπορούμε να έχουμε για πορεία όπου θα ενισχύονται ο ασθενέστροι αλλά οι κετέχοντες πάλι θα υπερτερούν σε απόλυτους αριθμούς.
    υπάρχει όμως προοπτική και αυτό είναι το ζητούμενο. σημασία έχει να μπορείς να δεις φως στο τούνελ. αξίζει να κουραστείς για ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά σου.
    δυστυχώς αυτό σήμερα γίνεται όλο και πιο δύσκολο μια και οι ανιστότητες φαίνεται πως μεγαλώνουν.

  18. Θεμης Λαζαριδης Says:

    @Ασμοδαίος

    Νομίζω ότι η θρησκευτική πίστη πρέπει να μένει εκτός πολιτικής. Είναι προσωπικό ζήτημα του καθενός.

    Βέβαια η σχέση κράτους-εκκλησίας είναι ένα πολιτικό θέμα που δεν μπορεί κανείς να αποφύγει. Π.χ. ο διαχωρισμός κράτους-εκκλησίας είναι σαφώς ένα ιδεολογικό ζήτημα. Όχι όμως η πίστη.

  19. underinformation Says:

    Οι έννοιες αριστερά και δεξιά έχουν χάσει πλέον την εννοιολογική τους σημασία εξου και δεν γνωρίζει η δεξιά τι ποιεί η αριστερά.
    Στις σημερινές συνθήκες όμως εξακολουθεί να υπάρχει το ζήτημα ελέγχου των μέσων παραγωγής που αποτελούν το καθοριστικό σημείο για την διανομή του προιόντος μιας χώρας-και οχι μόνον.
    Η κατοχή των υπο ευρεία εννοια μέσων παραγωγης επιτρέπει την συσσώρευση πλούτου στα χέρια ολίγων.
    Αυτό συνεπάγεται τον έλεγχο της πολιτικης διοίκησης μιας χώρας/χωρών και αυτό έχει πλέον καταστεί μόνιμη πληγή.
    Οι εκάστοτε κυβερνήσεις ανάλογα την συγκυρία και προκειμένου να μην δημιουργηθούν ανεξέλεγκτες καταστάσεις ανοίγουν την οικονομική βαλβίδα οπότε ωφελούνται-οικονομικά-περισσότεροι και αποφεύγουν ενδοκοινωνικές ρήξεις.
    Η ουσία όμως του ζητήματος είναι άραγε μόνον οικονομίστικη?
    Δηλαδή όποτε ωφελούνται περισσότεροι είναι αριστερή πολιτική?
    Η χρειάζεται και κάτι άλλο που στις καπιταλιστικά δομημένες κοινωνίες λείπει?
    Χρειαζεται ,κατα την άποψη μου-και η εκτίμηση της ανθρώπινης προσωπικότητας,χρειάζεται να είναι ο άνθρωπος στο κέντρο των εξελίξεων και οχι μόνον οι αριθμοί.
    Είτε αυτοί είναι καπιταλιστικοί είτε είναι σοσιαλιστικοί.
    Σε διεθνές επίπεδο βλέπουμε μια ληστρική επιδρομή των πολυεθνικών εταιριων σε όλες τις χώρες με στόχο την κυριαρχία σε μεγαλύτερο κομμάτι του πλανήτη.
    Βλέπουμε την κλοπή των πλουτοπαραγωγικών πόρων και των πρώτων υλών των χωρών της Αφρικανικής ηπείρου η οποία σήμερα βρίσκεται υπό την κατοχή του ΟΗΕ-οσο και να φαίνεται περίεργο-όπου γίνεται το μεγάλο φαγοπότι.
    Λογικό λοιπόν είναι να θεωρούμε αριστερό ότι ωφελεί-οχι μόνον οικονομικά-μιά χώρα-τους πολίτες της ,εννοώ-και δεξιό οτι την βλάπτει.
    Αυτό βέβαια αποτελεί μιά σχηματοποιημένη εικόνα παρελθούσης χρήσεως με ότι αυτό συνεπάγεται σε πολιτικό επίπεδο.
    Πάντοτε η δυάδα είναι αυτή που συγκρούεται και δημιουργεί σε ένα ανώτερο επίπεδο την μονάδα(τριάδα) που με την σειρά της συγκρούεται με την νεότερη-χρονικά-μονάδα(και γίνεται δυάδα)κοκ.

  20. anemologios Says:

    Ενδιαφερουσα προσεγγιση απο το κ.Λαζαρίδη και αρκουντως ανατρεπτικη αρα αριστερη. Ομως εχει καποιους περιορισμους γιατι παραγνωριζει βαικα στοιχεια της ανθρωπινης δραστηριοτητας .Δηλαδη η γνωση και η επιστημη ειναι αριστεροστροφη η δεξιοστροφη? Μηπως επειδη κατοχυρωνει τη αληθεια θα μπορουσαμε να τη χρησιμοποιησομε για σταθερα του κεντρου?.Γιατι δεν θα πρεπει να θεωρουμε , οτι νεωτερικοτερο και αληθινο και καλο.καθοσον το δεδομενο εχει και εξ ορισμου καποια ορθοτητα.Απο τη αλλη μερια ο κυβερνοχωρος εχει πολλα αριστερα χαρακτηριστικα και θα χαρακτηριζα τον χακερ πληρως αριστερο και τον κρακερ αριστερο τρομοκρατη
    Θα ελεγα επισης οτι οι φιλελευθερες ιδεες στη κοινωνια και στην οικονομια ειναι στο κεντρο με ακκρα δεξια τον αυταρχισμο και ακρα αριστερα την αναρχια
    Και εδω ερχομαστε στη συγγριση Βενιζελου -ΓΑΠ που χωρις να αναιρω τη πολιτικη τους ταξινομηση ,θα ελεγα οτι ο δευτερος λογω της αυταρχικης διοικησης και της κληρονομικης αντιληψης πανω στο κομμα του, εχει αρκετα δεξια χαρακτηριστικα
    Ενας απλος διαχωρισμος θα ηταν δεξιο η συντηρητικοτητα και το κατεστημενο και αριστερο η νεωτερικοτητα και η αλλαγη.Πχ το ΚΚΕ ειναι συντηρητικο και στηριζομενο σε παλαιες δομες και αποψεις κομμα αρα δεξιο και μαλιστα το παληο ΚΚΣΕ που ηταν αντιθετο σε καθε αλλαγη και με στοιχεια αυταρχισμου ακροδεξιο,οπως δηλαδη χαρακτηριζομε και το εθνικοσοσιαλιστικο κομμα της Γερμανιας του Χιτλερ
    Ισως καλυτερα θα περιεγραφε τη κατασταση ενας κυκλος οπου πχ ειναι τοποθετημενα τα Ελληνικα κοινοβουλευτικα κομματα απο δεξια προς τα αριστερα:ΝΔ-ΠαΣΟΚ-ΣΥΝ-ΚΚΕ-ΛΑΟΣ και ας θυμηθουμε τη ρηση του Χ.Φλωρακη αριστερα της αριστερας ειναι η δεξια Αν ορισομε συμβατικα οτι ο ΣΥΝ εκπληρωνει πολλα απο τα στοιχεια της αριστερας τοτε πραγματι το ΚΚΕ ειναι δεξιοτερα .Στο κυκλο το ΛΑΟΣ ειναι δεξιοτερα της ΝΔ και αριστεροτερα του ΚΚΕ και ειναι αληθεια οτι σε πολλες περπτωσεις εχει πιο νεωτερικες αποψεις

    ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
    http://www.evenizelosdialogues.gr/photos/Dyo_lekseis.pdf

    http://anemologios.blogspot.com/2007_01_01_archive.html

  21. Θεμης Λαζαριδης Says:

    Καλά τώρα έχω χάσει τον προσανατολισμό μου.

    Μιά εύκολη απάντηση: η γνώση και η επιστήμη είναι καθαρά υπερ-ιδεολογικές έννοιες.

    Σχετικό ερώτημα: είναι η αξιοκρατία υπερ-ιδεολογική έννοια ή έχει ιδεολογικό χρώμα; Δείτε συζήτηση εδώ:

    http://greekuniversityreform.wordpress.com/2007/09/08/Αξιοκρατία-ανάλυση-μιας-έννοιας/

    Ευχαριστώ για το λινκ στο βιβλίο του Βενιζέλου. Το είχα ακουστά και είναι ακριβώς πάνω στο θέμα του ποστ. Θα το μελετήσω και θα επανέλθω.

  22. kostas Says:

    »κατάργηση της δωρεάν παιδείας ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΧΟΝΤΕΣ (όπως έχει προτείνει π.χ. ο κ. Σγουρίδης του ΠΑΣΟΚ, πρόταση με την οποία συμφωνώ). Αυτή είναι μιά αριστερή πολιτική γιατί μετατοπίζει τα οικονομικά βάρη προς τους οικονομικά ισχυρούς.»

    Εδώ παρουσιάζεται ένα πρόβλημα. Αν πεις στα υψηλά εισοδηματικά στρώματα ότι θα πληρώνουν δίδακτρα για τα παιδιά τους, τότε τους δίνεις κίνητρο για να φοροδιαφεύγουν περισσότερο! Θα αναλογιστούν σε αυτήν την περίπτωση ότι ποιος ο λόγος να πληρώνουν φόρους αν δεν επωφελούνται και αυτοί; Ακόμη, οι νέοι φοιτητές δεν έχουν δικά τους εισοδήματα. Τι γίνεται στην περίπτωση που εύποροι γονείς αρνούνται να καταβάλουν τα δίδακτρα; Για μένα η λύση είναι η πάταξη της φοροδιαφυγής και η θέσπιση ενός νέου, πιο προοδευτικού φορολογικού συστήματος.

  23. knighttemplargr Says:

    Kostas, κάνεις ένα μεγάλο λάθος. Έχουν κάθε λόγο να πληρώνουν, αφού τη δυνατότητα να βγάζουν πλούτο, την αποκτούν εδώ. Το κράτος τους παρέχει ασφάλεια, δικαιοσύνη κλπ κλπ. Δε στέκει το επιχείρημα λοιπόν, ποιός ο λόγος να πληρώνουν κι αυτοί. Ο οποισδήποτε μένει σε μια χώρα, ακόμα κι αν δε κάνει χρήση καμίας υπηρεσίας, εντούτοις και πάλι χαίρει της προστασίας της, και ασκεί το δικαίωμα του για παραγωγή πλούτου μέσα στα σύνορά της.

    Η γνώμη μου είναι, πως πρέπει να φτιάξουν τη δημόσια παιδεία, την οποία ΕΠΙΤΗΔΕΣ καταστρέφουν, για να έχουν επιχειρήματα μετά να επιτρέψουν και ιδιωτική. Δυνατότητες υπάρχουν. Θέληση δεν υπάρχει.

    Όσο για το συγκεκριμένο ποστ, είναι πάρα πολύ ποιοτικό και μπράβο. Όμως εμένα, ως σκεπτόμενο άτομο, δε με καλύπτει. Κι αυτό γιατί εγώ δε πιστεύω στις ιδεολογίες, και δε πιστεύω πως κανένας πολιτικός τις παίρνει στα σοβαρά έτσι κι αλλιώς.. Αυτά είναι για λαϊκή κατανάλωση…

    Δεν υπάρχουν ιδεολογίες, μόνο συμφέροντα, στη πράξη. Ο κάθε πολιτικός, στηρίζει εκείνους που τον εξέλεξαν. Και ποιοί είναι αυτοί; Σίγουρα όχι ο λαός. Ο λαός ψηφίζει τυφλά, όποιον του πλασάρουν τα ΜΜΕ. Και τα ΜΜΕ, ελέγχονται απο τους έχοντες. Άρα τα δικά τους συμφέροντα θα υποστηρίξουν… Όλα τα υπόλοιπα είναι παραμύθια.

    Κανένας τίμιος πολιτικός δε γίνεται να πάει μπροστά, γιατί δεν το επιτρέπουν. Αφήστε δε που η οικογενειοκρατία, είναι για να γελάς… Μιλάμε μέχρι και τη γυναίκα του Νταλάρα θέλανε να μας φορτώσουν… Έλεος δηλαδή.

    Για αυτό ωραία τα «αριστερά-δεξιά», αλλά για το καφενείο…

  24. Θεμης Λαζαριδης Says:

    Έριξα μιά ματιά στο βιβλίο του Βενιζέλου και επιβεβαίωσε τη γνώμη που έχω για αυτόν. Πολύ μπλα-μπλα και ουσία λίγη.

  25. margarita Says:

    και που να τον έβλεπες και σήμερα.Και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ.
    Πιστεύετε στο διαχωρισμό κράτους εκκλησίας?
    Πιστεύω στους διακριτούς ρόλους
    Επρεπε να επέμβει η εκκλησία στο βιβλιο ιστορίας?
    Οχι δεν έπρεπε ,μόνο οι ιστοιρικοί πρέπει αλλά αφού επενεβησαν και άλλοι φορείς της κοινωνίας δικαίωμα της και της εκκλησίας να το κάνει.
    Δεν είναι συντηρητικό το πως είχατε δημιουργήσει τοσους συμβασιούχους?
    Ναι αλλά αν δείτε απ το 2004 τις θέσεις μου διαφωνώ με αυτό που έγινε με τους συμβασιούχους.
    Τι να πω η γυναίκα?

  26. Hannibal Ante Portas Says:

    Αριστερά, δεξιά δυο διακρίσεις που περιλαμβάνουν ετερόκλητες πολιτικές αρνητικά ή θετικά φορτισμένες ανάλογα με την κοινωνικοϊστορική συγκυρία κατα την οποία χρησιμοποιήθηκαν π.χ. -χούντα, ΕΣΣΔ-. Σήμερα οι περισσότεροι απο αυτούς που τις συμμερίζονται το κάνουν για να προκαταβάλλουν συμπεριφορές και στάσεις απέναντι στους άλλους.
    Τελικά «μανιχαϊστική» διαίρεση που αποπειράται να απλοποιήσει την πολυπλοκότητα του κόσμου και του πολιτικού στοχασμού προς όφελος της προσήλωσης σε γραμμές και κόμματα .

    Για να σας μπερδέψω ακόμα περισσότερο: http://blog.theorein.org/?p=144

  27. papaioannou Says:

    Για μένα το ΠΑΣΟΚ πρέπει να: Σκέφτεται, να βρίσκεται, να δρα Αριστερά, και να στοχεύει Αριστερότερα στα όρια του εφικτού.

    O Σύντροφος Σκανδαλίδης και το ρεύμα του αυτονόητου.

  28. kostas Says:

    Και το καλύτερο είναι ότι δεν θα απέσυρε το βιβλίο αλλά θα έδινε και ένα δεύτερο βιβλίο στα παιδιά με την αντίθετη άποψη!!!

  29. papaioannou Says:

    @Θεμης Λαζαριδης

    πειτε μας την ουσια παρακαλω

  30. Mitsos apo makria Says:

    Αφού όλοι -από Καρατζαφέρη μέχρι ΚΚΕ- δηλώνουν …αριστεροί και ως τέτοιους εμείς πάμε και τους ψηφίζουμε, αυτό σημαίνει ότι ΟΛΟΙ μας είμαστε αριστερών τάσεων. Και αριστερός, δεν είναι ΟΠΟΙΟΣ ΔΗΛΩΝΕΙ κομμουνιστής ή σοσιαλιστής. Γιά παράδειγμα, ο Στάλιν που δήλωνε αριστερός – κομμουνιστής, δεν ήταν παρά ένας κανονικός δικτάτορας εγκληματίας. Και πολλοί άλλοι βέβαια (Μάο, Πολ-ποτ, Κιμ Ιλ Σουνγκ, Τσαουσέσκου, Χότζα κλπ). Και ας είχαν από πίσω τους την φωτογραφία του Μαρξ και τα σφυροδρέπανα. Ούτε ο Μπλέρ, ο Αθνάρ ή ο …Γιάννος Παπαντωνίου (που το φώναξε) είναι σοσιαλιστές. ΝΑ ΜΗ ΤΣΙΜΠΑΜΕ με το τί δηλώνει ο πάσα ένας απατεώνας της πολιτικής και να φωνάξουμε δυνατά γιά ΑΠΛΗ ΑΝΑΛΟΓΙΚΗ χωρίς όρια, που μπορεί να βάλει τις βάσεις γιά το ΝΕΟ (Οικολογία) που κάπου κρύβεται και ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΡΘΕΙ. Ο πλανήτης δεν έχει πολλά όρια αντοχής ακόμη.

  31. jpapa2007 Says:

    Του κ. Τσούκα από την Καθημερινή της Κυριακής:

    ttp://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_30/09/2007_243418

    «Οσοι σήμερα προτρέπουν το ΠΑΣΟΚ να «στραφεί αριστερά», τι ακριβώς του συνιστούν; Να επιστρέψει στον κρατισμό, να ενισχύσει τον λαϊκιστικό εαυτό του (από τον οποίο ουδέποτε αποκόπηκε), και να αναβαπτισθεί στο εθνοκεντρικό παρελθόν του; Να στραφεί σε αυτό που εξέφρασε ο Λαλιώτης, ο Τσοχατζόπουλος και ο Αρσένης; Να μιμηθεί τη βαθιά συντηρητική διαμαρτυρία του Αλαβάνου που αντιστρατεύεται κάθε αλλαγή που δεν εγκρίνουν τα συνδικάτα του δημόσιου τομέα;»

    Πάντα έχει ενδιαφέρον να διαβάζει κανείς τα γραφόμενα του κ. Τσούκα!

  32. johnvellis Says:

    Νομίζω έτσι που έχουν «κακοποιηθεί» οι ιδεολογίες, από όλα τα κόμματα σήμερα το καλύτερο είναι να συζητάμε τις θέσεις τους σε κάθε θέμα παρά την πολιτική που λένε ότι κάνουν.

  33. jpapa2007 Says:

    Ακριβώς!

  34. Sotiris Says:

    Αγαπητέ Θέμη,

    μου είχε διαφύγει το εξαίρετο κέιμενό σου που θέτει τόσα ζητήματα και φυσικά με έναν σωστό διαλεκτικό τρόπο. Από τις απαντήσεις φαίνεται δε και η σύγχυση πια για το δεξιό και αριστερό στην σημερινή πραγματικότητα. Πολύ σωστά κάποιος επεσήμανε ότι η «πρόοδος» είναι τελείως διαφορετική στην Μποτσουάνα και στην ΕΕ. Άρα το δίπολο συντήρησης και προόδου είναι μέσα στη σχετικότητά του εμφανώς αδύνατο κριτήριο. Αυτό βέβαια θέτει και ένα άλλο ζήτημα που είναι η παγκοσμιοποίηση των πολιτικών, αλλά και της επανάστασης (όπως θα έλεγε ένας καλός κομμουνιστής αλλά πια και σοσιαλδημοκράτης).

    Κατ αρχήν είμαι εναντίον των μεγάλων κειμένων αλλά επιμένω ότι σήμερα συζητούμε όλοι ως «αμόρφωτοι». Δυστυχώς το κείμενο σου θέτει όλα τα ζητήματα της φιλοσοφίας από τον 17ο αιώνα και μετά. Δεν έχω την αίσθηση ότι μόνο εμπειρικά μπορούμε να τοποθετηθούμε ασφαλώς για το ζήτημα αριστεράς δεξιάς.

    Επίσης σημαντικό στοιχείο για την συζήτησή μα αυτή είναι το μεθοδολογικό εργαλείο που χρησιμοποιούμε. Σε ένα σχόλιο διάβασα κάτι για τον Μαρξ. Και σε ένα άρθρο μου στο δικό μου blog http://www.sotiris-koukios.blogspot.com επιμένω ότι ο Μαρξ ακόμα και σήμερα παραμένει ο εφευρέτης ενός εξαιρετικού μεθοδολογικού εργαλείου για την ανάλυση της πραγματικότητας που μας περιβάλλει.

    Γράφω και σκέφτομαι ταυτόχρονα ότι απλώς πασάλειμμα κάνουμε (όπως λέγαμε και στο λύκειο). Σαν επιστημόνας κι εγώ δεν θεωρώ ότι η επαγωγική σου σκέψη στο άρθρο σου κάνει λογικά άλματα. Ξεπερνά με ευκολία τα θέματα της αναδιανομής της παραγόμενης αξίας μεταξύ των κοινωνικών τάξεων (ή να θέλετε ομάδων) με κύριο στόχο πάντα την νομή της εξουσίας από συγκεκριμένες ομάδες. Η Ελλάδα σαν χαρακτηριστικό παράδειγμα κρατικά ελεγχόμενης οικονομίας (όποια κυβέρνηση και να έρθει), αντανακλά πλήρως την πραγματική αγωνία νομής εξουσίας. εξ άλλου 20 χρόνια σοσιαλισμού βελτίωσαν αλλά δεν άλλαξαν ούτε τη κοινωνική δομή ούτε και αμφισβήτησαν τα προνόμια των λίγων εύπορων.

    παραμένει ακόμα και σήμερα ζητούμενο με πάρα πολλές εύστοχες παρατηρήσεις στα σχόλια των αναγνωστών του άρθρου, πως θα εξασφαλίσουμε τέτοια αναδιανομή πλούτου που : 1) Δεν θα θίγεται η ατομική ελευθερία της ιδιοκτησίας, που αποτελεί στη χώρα μας θεμέλιο λίθο της κοινωνικής μας δομής και β) θα μειώσει τις ανισότητες μεταξύ των κοινωνικών ομάδων (σήμερα η ανισότητα έχει πάρα πολλές μορφές που εκφράζονται στο τέλος σε έναν αριθμό οικονομικής σημασίας).

    Επίσης έχει αλλάξει εκ βάθρων η έννοια της φτώχειας και των προνομίων σήμερα. Η εκπαίδευση και ο ρόλος της στην κοινωνία έχει διαφοροποιηθεί και χωρά πολλή συζήτηση μια πολιτική για τα ΑΕΙ, που και αυτή απαιτεί μια σαφή ιδεολογική και πολιτικη προτίμηση.

    Πάντως μελετώ τα γραφόμενα και θα επανέλθω

  35. ΜΑΚΗΣ Says:

    ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΚΑΤΗΓΟΡΕΙΣ ΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΣΟΥ ΓΙΑ ΔΕΞΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ
    ΚΑΙ ΕΣΥ ΝΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙΣ ΩΣ ΣΥΜΒΟΥΛΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΚΙ ΩΣ ΕΠΙΚΕΦΑΛΗΣ ΤΟΥ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΥ ΣΟΥ ΠΕΙΡΑΜΑΤΟΣ «ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΠΟΛΙΤΗΣ» ΤΟΝ ΓΙΑΠΗ, ΕΡΑΣΤΗ ΤΩΝ ΠΟΡΣΕ, ΚΟ ΤΖΙΑΚΗ
    ΠΟΥ ΑΜΑ ΛΑΧΕΙ ΤΟ ΒΑΖΕΙΣ ΝΑ ΚΑΤΕΒΕΙ ΚΙ ΩΣ ΥΠΟΨΗΦΙΟΣ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ,
    ΜΟΝΟ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΥΑΡΧΙΑ ΣΤΟ ΠΑΣΟΚ.

    Α ΡΕ ΤΑΛΑΙΠΩΡΕ ΚΙ ΑΓΝΕ ΟΠΑΔΕ ΠΟΥ ΞΟΔΕΥΕΙΣ ΕΡΓΑΤΩΡΕΣ ΣΤΟ ΠΑΡΟΝ BLOG ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΙΣΕΙΣ ΟΤΙ Ο ΓΙΩΡΓΑΚΗΣ ΕΓΓΥΑΤΑΙ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΗ!!!!!!!!!! ΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ

  36. protesting Says:

    Κατά τα φαινόμενα τόσο πριν από τις εκλογές όσο και μετά, ο Γιώργος έδειξε να είναι απρόβλεπτος(βλ.ψηφοδέλτιο Επικρατείας ,πρόταση ψηφοφορίας στο Συνέδριο κλπ ) κι’αυτό δεν είναι πάντα θετικό ,για να μην πούμε ότι είναι περισσότερο αρνητικό σαν στοιχείο ενός ηγέτη.Πως ,λοιπόν ,να εξακολουθήσομε να έχομε εμπιστοσύνη σ’έναν ηγέτη που το κύριο «προσόν» του είναι ‘η κληρονομιά του; πως αποδεικνύει τις αριστερές αρχές του; εδώ έδειξε σύμπνοια με την Κυβέρνηση σε καίρια θέματα πχ. άρθρο 16…
    Εύχομαι πάντως να μην υπάρξει πόλεμος στο ΠΑΣΟΚ και να βρεθεί ο κατάλληλος αρχηγός (μακάρι νάχα σ’εναν μόνον εμπιστοσύνη να τον πρότεινα !!!) γιατί σε αντίθετη
    περίπτωση είναι κακό για όλους δεξιούς,Πασόκους,αριστερούς,,,,

  37. beatris Says:

    Ζούμε στο 2007, δεν υπάρχουν πια σαφείς διαχωριστικές γραμμές μεταξύ δεξιάς και αριστεράς. Το σύστημα θέλει απλώς να αλλάζει μορφές π.χ. στις ΗΠΑ στις εκλογές μετέχουν οι 2 όψεις του ιδίου νομίσματος. Στην Ελλάδα είναι λίγο καλύτερα τα πράγματα. Έχουμε τις 2 όψεις του ιδίου νομίσματος και κάτι ψιλά….

  38. Θεμης Λαζαριδης Says:

    Ενδιαφέρον και σχετικό:

    http://delfinoi.wordpress.com/2007/07/21/am-i-left-or-right/

  39. dimitris Says:

    @beatris
    «Το σύστημα θέλει απλώς να αλλάζει μορφές π.χ. στις ΗΠΑ στις εκλογές μετέχουν οι 2 όψεις του ιδίου νομίσματος.»

    Είναι προφανές πως αγνοείς και τις ΗΠΑ και το σύστημα. Κι ο πιο άσχετος μπορεί να καταλάβει τις διαφορές ανάμεσα στην προεδρεία Κλίνττον και στην προεδρεία Μπους. Τέτοια ισοπέδωση μόνο η Παπαρήγα μπορεί να την κάνει.

  40. beatris Says:

    @dimitris
    «Είναι προφανές πως αγνοείς και τις ΗΠΑ και το σύστημα.»
    Υπάρχουν πολλά επίπεδα στα νοήματα που γράφει κάθε άνθρωπος. Απ’ ότι φαίνεται εσύ είτε θέλεις να τα βλέπεις όλα επιφανειακά, είτε γνωρίζεις πολύ λιγότερα από όσα νομίζεις.🙂

    Επί της ουσίας δεν μας είπες τίποτα, ποιά είναι η άποψή σου?

    «Τέτοια ισοπέδωση μόνο η Παπαρήγα μπορεί να την κάνει.»
    Παπαρήγα να πεις την αφεντιά σου ….🙂

  41. maria Says:

    @dimitris
    sostos.gi auto oloi theloun klinton .mipos doun kaluteres meres xana.

  42. papachatzis panagiotis Says:

    Πώς ένα κεντροαριστερό, σοσιαλδημοκρατικό κόμμα κερδίζει τις εκλογές; Η ευρωπαϊκή απάντηση στο ερώτημα δεν έρχεται από τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ιταλία ή την Ισπανία. Η απάντηση έρχεται από τη Βρετανία.
    Η επιστροφή του Εργατικού Κόμματος, υπό τον Τ. Μπλερ, στην εξουσία το 1997 και η παραμονή του μέχρι σήμερα προσφέρει χρήσιμα διδάγματα για την αναδιάρθρωση της Κεντροαριστεράς με προοπτική την εξουσία στη βάση ενός «πολιτικού σχεδίου». Γιατί, παρά τα όσα γράφονται και λέγονται, ο Τ. Μπλερ προώθησε την πλέον επιτυχή αναδιάρθρωση αριστερού κόμματος στην Ευρώπη, αφού παρέλαβε ένα «μη εκλέξιμο» κόμμα το 1994 και όχι απλώς το έφερε στην εξουσία έπειτα από πολύχρονη κυριαρχία των Συντηρητικών, αλλά το κατέστησε και το «φυσικό κόμμα εξουσίας» (παρά το ιστορικό λάθος του πολέμου στο Ιράκ). Αν και οι περιπτώσεις Ελλάδας και Βρετανίας είναι διαφορετικές, ωστόσο τα «μαθήματα- καλές πρακτικές» που μπορεί να αντληθούν είναι εξόχως χρήσιμα.
    Υπάρχουν τέσσερα κεντρικά στοιχεία που άλλαξαν τη φυσιογνωμία του Εργατικού Κόμματος και το έκαναν «εκλέξιμο»:
    Πρώτον, ιδεολογική προσαρμογή στη σύγχρονη πραγματικότητα με τη σύνθεση της αγοράς και της κοινωνίας («τρίτος δρόμος») και τον επαναπροσδιορισμό των ορίων δράσης του κράτους με την ανάδειξη τριών κύριων διαστάσεων της σοσιαλδημοκρατικής λογικής- της διασφάλισης ίσων ευκαιριών σε όλους, της επίτευξης υψηλότερου βαθμού ισότητας και της παροχής από το κράτος των βασικών υπηρεσιών (υγεία, παιδεία, μεταφορές, κοινωνική δικαιοσύνη).
    Δεύτερον, έμφαση στην οικονομία της γνώσης και σύστοιχη προσαρμογή του οικονομικού συστήματος στη λογική αυτή, με εγκατάλειψη των παραδοσιακών μορφών δύσκαμπτης οικονομικής δραστηριότητας και ρυθμίσεων (ευελιξία).
    Τρίτον, ανοιχτή κοινωνία στις προκλήσεις της παγκοσμιοποίησης (που αντιμετωπίζεται ως ευκαιρία και όχι ως απειλή) για τη δημοκρατική εμπλαισίωση της τελευταίας σε σοσιαλδημοκρατική βάση (αμφιβάλλει κανένας ότι το Λονδίνο είναι σήμερα η περισσότερο ανοιχτή, πολυπολιτισμική πόλη του κόσμου;).
    Τέταρτον, φιλοευρωπαϊκή πολιτική για την προώθηση ορισμένων στόχων πολιτικής εντός υπερεθνικού πλαισίου, αφού το εθνικό κράτος δεν επαρκεί.
    Βεβαίως, ο Τ. Μπλερ δεν πέτυχε όλους αυτούς τους στόχους. Πέτυχε όμως να φέρει και να κρατήσει το Εργατικό Κόμμα στην εξουσία (και μετά την αποχώρησή του…).

  43. ναoyssa Says:

    σε ποιον εχεις βαλει καλους βαθμους τεμι θεμι;

  44. Θεμης Λαζαριδης Says:

    Και ο Μανδραβέλης επί του θέματος (αν και δεν θέτει το ερώτημα «τι είναι αριστερό»):

    http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_11/10/2007_244686

  45. JPAPA2007 Says:

    Το έχω πει επανειλημμένα. Δεν υπάρχει αριστερά και δεξιά. Μόνο πολιτική. Οι τα μπέλες είναι για να μπερδεύεται ο κόσμος. και αντανακλούν αγκυλώσεις του παρελθόντος.

  46. diogenis Says:

    Χωρις ταμπελες μπερδευεται ο κοσμος JPAPA…

  47. Θεμης Λαζαριδης Says:

    Το σημερινό άρθρο του Αντώνη Καρκαγιάννη έχει πολλά κοινά με το ποστ:

    http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_254_14/11/2007_248791

  48. Αλέξανδρος Says:

    Αχ αχ αχ ανέφερες τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Η όλη ιστορία, με λίγα λόγια, γίνεται αποκλειστικώς και μόνον για τις θέσεις του Δημοσίου. Δεν υπάρχει ΚΑΝΕΝΑΣ άλλος λόγος. Εάν δεν το πιστεύετε μπείτε στον κόπο να διαβάσετε αυτό το σύντομο άρθρο:
    http://antisofistes.blogspot.com/2009/02/blog-post.html

    Ο Αλαβάνος στην Ευρωβουλή φώναζε ότι είναι απαράδεκτο να μην αναγνωρίζονται τα ιδιωτικά πανεπιστήμια στην Ελλάδα ενώ όταν ήρθε στην Ελλαδα φώναζε «κάτω τα ιδιωτικά πανεπιστήμια». Γιατί; Διότι πολύ απλά οι απόφοιτοι των ιδιωτικών είναι μειοψηφία και συνεπώς πιο πολλούς ψήφους θα χάσεις εάν τους στηρίξεις από αυτούς που θα πάρεις. Τόσο ωμή είναι η πραγματικότητα δυστυχώς.

Τα σχόλια είναι κλειστά.


Αρέσει σε %d bloggers: