Όλο και περισσότεροι Έλληνες συνειδητοποιούμε καθημερινά ότι το πολιτικό μας σύστημα είτε αδυνατεί είτε δεν θέλει να δώσει λύσεις στα προβλήματα του τόπου. Η Βουλή έχει καταντήσει ένα θέατρο εντυπώσεων όπου ο καλόπιστος διάλογος είναι σπάνιος. Οι πολίτες καλούνται κάθε τέσσερα χρόνια να επιλέξουν ουσιαστικά το κόμμα που είναι λιγότερο κακό. Καλούνται όμως να επιλέξουν και τα συγκεκριμένα άτομα που θα στείλουν στη Βουλή. Η επιλογή αυτή σπάνια γίνεται με ορθολογικά και αξιοκρατικά κριτήρια. Μπορεί να γίνεται στην τύχη, με βάση την «αναγνωρισιμότητα» ενός ονόματος, τη φωτογένεια, ή με την προσδοκία μιας εξυπηρέτησης. Ούτε ο τύπος προσφέρει καμιά βοήθεια στο σκεπτόμενο πολίτη που θα ήθελε να βάλει σταυρό με γνώμονα το συμφέρον της χώρας. Η κατάσταση αυτή πρέπει να αλλάξει, και για αυτό απαιτείται η δραστηριοποίηση όλων των σκεπτόμενων, ανένταχτων πολιτών που ανησυχούν για το μέλλον του τόπου.
Στόχος του ιστοχώρου αυτού είναι η ενίσχυση της αξιοκρατίας και της λογοδοσίας στο πολιτικό μας σύστημα μέσω της αξιολόγησης και της κριτικής των πολιτικών προσώπων. Οι πολίτες καλούνται να καταθέσουν σχόλια για όποιο πολιτικό πρόσωπο το επιθυμούν. Ασφαλώς οι κρίσεις θα είναι υποκειμενικές, όμως κάθε κρίση ενημερώνει και προβληματίζει όταν είναι τεκμηριωμένη. Ο κάθε πολίτης ενημερώνει και τους υπόλοιπους για τις πράξεις των πολιτικών προσώπων με τα οποία έρχεται σε επαφή, άμεσα ή έμμεσα μέσω των ΜΜΕ. Συγκρουόμενες απόψεις μπορούν να οδηγήσουν σε προβληματισμό και διάλογο. Ένας πολίτης που δεν παρακολουθεί στενά την πολιτική, θα μπορεί να διαβάσει τα κατατεθέντα σχόλια, θετικά και αρνητικά, να ενημερωθεί, και να σχηματίσει τη δική του άποψη.
Αν έχετε λοιπόν διαμορφώσει κάποια θετική ή αρνητική γνώμη για κάποιο πολιτικό πρόσωπο και μπορείτε να την αιτιολογήσετε, κάντε κλικ στο όνομα του προσώπου και καταθέστε την (προς το παρόν για τους βουλευτές, αργότερα ίσως και για άλλους). Ποιός κάνει καλή, σοβαρή δουλειά; Ποιός δεν κάνει τίποτα; Ποιός συζητάει νηφάλεια και ορθολογικά; Ποιός πλατειάζει και κενολογεί; Τα σχόλια είναι ελεύθερα, επώνυμα ή ανώνυμα. Διατηρώ όμως το δικαίωμα να σβήνω σχόλια που είναι εκτός θέματος, κενά πληροφοριών ή επιχειρημάτων, χυδαία, προσωπικής υφής, συκοφαντικά*, ή γενικά υποβιβάζουν το επίπεδο του διαλόγου. Μαζί με τα σχόλια βάλτε και βαθμό από 0 (χειρότερο) ως 5 (καλύτερο).
Τα βιογραφικά των βουλευτών βρίσκονται στην ιστοσελίδα
http://www.parliament.gr/synthesh/members.asp
Τα πρακτικά της Βουλής βρίσκονται εδώ:
http://www.parliament.gr/ergasies/main.asp
Πριν από τις εκλογές θα γίνει και αξιολόγηση των υποψηφίων βουλευτών ανά εκλογική περιφέρεια.
Ο διαχειριστής,
Θέμης Λαζαρίδης
Αναπληρωτής Καθηγητής Χημείας
City University of New York
http://www.sci.ccny.cuny.edu/~themis/
* Συκοφαντία: η σκόπιμα ψευδής κατηγορία που εκτοξεύεται εναντίον κάποιου για να τον μειώσει, να τον διασύρει δημοσίως (Λεξικό Μπαμπινιώτη).
ΥΓ 22/12/06: Το ιστολόγιο «στης Βουλής τα έδρανα» έχει μιά λίστα βουλευτών με ιστοσελίδες.
ΥΓ 12/1/07: Η λίστα των υπουργών και υφυπουργών της κυβέρνησης βρίσκεται εδώ.
ΥΓ 31/1/07: Πρόσθεσα τους 24 ευρωβουλευτές με πρόθεμα e-. Τα βιογραφικά τους δίνονται στην ιστοσελίδα του ευρωκοινοβουλίου. Βουλευτές που έχουν πρόσφατα αντικατασταθεί δίνονται με πρόθεμα x-.
ΥΓ 29/4/07: Και εξωκοινοβουλευτικά στελέχη της κυβέρνησης με πρόθεμα ο-.
Δεκεμβρίου 7, 2006 σε 10:01 πμ
Kαλή επιτυχία…
Καλό θα ήταν να υπάρχει και μια ξεχωριστή κατηγορία για τους υπουργούς, ώστε να μη μείνουν στο απυρόβλητο οι εξωκοινοβουλευτικοί υπουργοί που υπάρχουν στην κυβέρνηση.
Δεκεμβρίου 7, 2006 σε 10:53 πμ
Αγαπητέ Θέμη, ενδιαφέρουσα η προσπάθειά σου και ο προβληματισμός σου. Αναμένουμε τα αποτελέσματα. Πρόσεξε τους “καλοθελητές” και τους “εμπαθείς”. Γράψε μας λίγα λόγια για τον εαυτό σου (με τι ασχολείσαι κλπ). Πρόσθεσε συνδέσεις με τα πρακτικά της Βουλής, τις ηλεκτρονικές σελίδες των βουλευτών και ότι άλλο κρίνεις χρήσιμο για την ανάδειξη του υπαρκτού ή μη έργο των “300″. Καλή συνέχεια.
Πέτρος Δημητρόπουλος
κοινοβουλευτικός συντάκτης
“Στης Βουλής τα Έδρανα”
Δεκεμβρίου 7, 2006 σε 2:47 μμ
Ευχαριστώ για τα σχόλια. Allu Fun δεν ξέρω πως το μυρίστηκες προτού καν δημοσιοποιηθεί. Σπουδαία διαδικτυακή μύτη!
Πρόσθεσα κάποιες πληροφορίες για μένα στο άνω κείμενο. Τις άλλες συστάσεις θα τις ακολουθήσω σύντομα.
Δεκεμβρίου 7, 2006 σε 5:42 μμ
Καλή επιτυχία!
PS Θα μας κάνετε να βλέπουμε περισσότερο το κανάλι της Βουλής!
Δεκεμβρίου 7, 2006 σε 5:51 μμ
Βεβαίως, να το βλέπετε.
Και να πω κάτι που με ενοχλεί γενικά με τη Βουλή; Αυτό που ένας ομιλητής χειροκροτείται μόνο από βουλευτές του κόμματος του. Τι παιδιαρώδης θεατρινισμός! Στοιχειώδης ευγένεια επιβάλλει ένας ομιλητής να χειροκροτείται από όλους, άσχετα αν συμφωνούν ή διαφωνούν μαζί του.
Δεκεμβρίου 7, 2006 σε 10:43 μμ
Εύχομαι η προσπάθειά σας, να μην παρεξηγηθεί
απο αυτούς που δεν μπορούν να την κατανοήσουν,
και εσείς να μην καταπονηθείτε από τα πυρά
αυτών που την κατανοούν!!!
Δεκεμβρίου 9, 2006 σε 12:48 μμ
θεμη καλη ιδεα αλλα γιατι δεν βαζεις και ενα πλαγκιν με δημοσκοπησεις ή αξιολογησεις (post rating) ωστε να βγαινει αυτοματα και ο μεσος ορος των ψηφων?
Δεκεμβρίου 9, 2006 σε 3:09 μμ
SG: ευχαρίστως, αν κάποιος μου πει πώς να το κάνω.
Δεκεμβρίου 9, 2006 σε 3:19 μμ
χμμ φοβαμαι οτι ο δωρεαν ιστοχωρος σου δεν το υποστηριζει, θα σε ενδιεφερε η μεταφορα σε καποιον ιδιωτικο παροχο?
χωρο μπορω να παρασχω και εγω αν χρειαστει…
Δεκεμβρίου 9, 2006 σε 4:01 μμ
Καλά, ας περιμένουμε να δούμε την ανταπόκριση και βλέπουμε.
Να προσθέσω όμως ότι η βαθμολόγηση αυτή καθ’ εαυτή δεν είναι τόσο σημαντική όσο η ΑΙΤΙΟΛΟΓΗΣΗ της. Δεν θα ήθελα να μπορεί κανείς να βάλει βαθμό χωρίς να αιτιολογήσει την άποψη του. Μας ενδιαφέρει η γνώμη των σκεπτόμενων πολιτών.
Δεκεμβρίου 10, 2006 σε 12:50 μμ
η ανταποκριση θα υπαρχει νομιζω. αλλα οσο αργουμε τοσο πιο δυσκολη γινεται η μεταφορα. Μαλιστα το σκεφτομουν και κατεληξα οτι θα ειχε νοημα ενα wiki.
Στην σελιδα συζητησης θα μπορουν να μπαινουν σχολια, στο κυριο αρθρο θα μπαινει η μεση βαθμολογηση μαζι με τα κυρια επιχειρηματα υπερ και κατα. Ειναι αρκετη δουλεια αλλα μπορει να γινει αποκεντρωμενα οπως σε ολες τις βικιπαιδειες. Ετσι γλιτωνουμε το προβλημα τα σχολια να αναμασανε παλια θεματα, και δεν χανουμε την δυνατοτητα ανασκοπησης ολων των επιχειρηματων με μια ματια. πως σας φαινεται?
να ετοιμασω ενα προσχεδιο να μου πειτε αν σας αρεσει?
Δεκεμβρίου 10, 2006 σε 4:19 μμ
SG, αν έχεις χρόνο και όρεξη, προχώρα. Δεν ξέρω αρκετά για τα Wiki.
Σκέψου και το εξής: είναι δυνατό να μπορεί κανείς να αναθεωρεί τη βαθμολογία του μετά από τη συζήτηση ή όταν προκύπτουν νέα δεδομένα;
Δεκεμβρίου 10, 2006 σε 4:33 μμ
Η προσπάθειά σας πολύ καλή αρκεί να έχει και την ανάλογη συμμετοχή. Και αν θα υπάρξει η συμμετοχή αυτή ώστε πολλοί από τους κ.κ. βουλευτές/τίνες διαπιστώσουν ότι παίζετε το κεφάλι τους, πολύ φοβούμαι όμως ότι θα έρθει κάποια στιγμή που θα συζητούν για «Δημοκρατία που κινδυνεύει» ως συνήθως.
Δεκεμβρίου 10, 2006 σε 8:33 μμ
ναι, γινεται αυτο που λες αν γραφεται κανεις μελος ή με επεμβαση του αντμιν.
τα Wiki ειναι απλα συστηματα ομαδικης επεξεργασιας κειμενων ας πουμε. Οπως στην βικιπαιδεια καθε αρθρο ή λημμα εχει μια σελιδα συζητησης και μια σελιδα με το κυριως κειμενο. Το κειμενο μπορει να το αλλαξει οποιος θελει, αλλα παντα μενει και η παλιοτερη εκδοση στον σερβερ. Αυτο μας εξασφαλίζει απεναντι σε τυχον επιθεσεις μια και παντα μπορουμε να επαναφερουμε την παλιοτερη εκδοση. Οσο περισσοτερους χρηστες εχει το συστημα τοσο πιο σταθερο γινεται. Προτεινω ουσιαστικα μια πολιτικη βικιπαιδεια με ενα λημμα με τα υπερ και τα κατα που εχουν προτεινει οι σχολιαστες και μια βαθμολογια. Στην σελιδα συζητησης θα καταχωρουνται τα πληρη σχολια.
πως σας φαινεται βασικα το axiologisi.net ως URL?
Δεκεμβρίου 10, 2006 σε 9:19 μμ
Καλή επιτυχία στη νέα σου προσπάθεια, Θέμη!
Πέρα απ’τους εξωκοινοβουλευτικούς υπουργούς θα ήταν ενδιαφέρον να βάλεις και τους άλλους μας βουλευτές… αυτούς που μας αντιπροσωπεύουν στην Ευρωβουλή!
Δεκεμβρίου 10, 2006 σε 10:34 μμ
ΚΜ: ευχαριστώ.
SG: Μιά χαρά ακούγεται.
Δεκεμβρίου 14, 2006 σε 6:13 μμ
Συγχαρητήρια και από μένα.
Νομίζω ότι η ιδέα είναι άριστη και η υλοποίηση της αξίζει να εμπλουτιστεί και με επιπλέον λειτουργικότητα που σίγουρα θα απαιτήσει άλλο τεχνολογικό υπόβαθρο.
Αναρωτιέμαι πότε θα το πάρουν “γραμμή” τα πολιτικά γραφεία των βουλευτών να αρχίσουν τα “στημένα” σχόλια…
Δεκεμβρίου 14, 2006 σε 8:17 μμ
Είναι ορατός αυτός ο κίνδυνος. Για αυτό η έμφαση πρέπει να είναι όχι στη βαθμολόγηση, αλλά στην αιτιολόγηση αυτής. Διαφορετικά δεν κάνουμε τίποτα διαφορετικό από μιά διαδικτυακή δημοσκόπηση.
Π.χ. δείτε μιά πρόσφατη δημοσκόπηση στην Ελευθεροτυπία όπου βαθμολογούνται οι υπουργοί:
http://www.enet.gr/online/online_text/c=110,id=27078516,41268468
Προσφέρει καμιά ενημέρωση ή προβληματισμό; Ο λαός αναπαράγει την άγνοια που του πλασάρεται από την τηλεόραση. Είναι όντως ο κ. Αλογοσκούφης ο τέταρτος χειρότερος υπουργός; Ή η κ. Γιαννάκου η χειρότερη; Δε νομίζω.
Δεκεμβρίου 17, 2006 σε 10:18 μμ
Από την ιστοσελίδα του κ. Σγουρίδη βλέπω ότι υπάρχει περιοδικό που λέγεται «Βουλή και Ευρωβουλή». Δεν το βρίσκω στο διαδίκτυο. Αν μπορεί κανείς να μου το στείλει ή να μου πει πως μπορώ να γραφτώ συνδρομητής, θα ήμουν ευγνώμων. Φαίνεται να είναι καλή πηγή για πληροφορίες.
Στην παραπάνω σελίδα δίνονται τα ονόματα των 20 βουλευτών με περισσότερες ομιλίες και συμμετοχές σε επιτροπές. Θα ήμουν περίεργος να δω τα ονόματα των 20 τελευταίων…
Δεκεμβρίου 17, 2006 σε 10:47 μμ
Μιά έννοια που είναι πολύ διαδεδομένη στην Αμερική αλλά άγνωστη στην Ελλάδα είναι αυτή του ENDORSEMENT. Πριν από τις εκλογές όλες οι εφημερίδες δημοσιεύουν άρθρα στα οποία τεκμηριωμένα δηλώνουν την υποστήριξη τους σε συγκεκριμένους υποψηφίους. Το ίδιο κάνουν και εκατοντάδες αν όχι χιλιάδες οργανώσεις πολιτών με ιδιαίτερα ενδιαφέροντα, όπως τα συνδικάτα, το National Rifle Association, διάφορα Think Tanks, κτλ. Έτσι ο πολίτης έχει κάποια ενημέρωση και καθοδήγηση για το που να δώσει την ψήφο του. Αυτό δεν αποκλείει φυσικά την εκλογή ανίκανων και διεφθαρμένων (τα παραδείγματα είναι οφθαλμοφανή …), αλλά βοηθάει. Οι υποστηρίξεις αυτές δεν είναι καθαρά κομματικές. Π.χ., οι New York Times είναι κεντροαριστερή εφημερίδα, αλλά δε διστάζει να υποστηρίξει και Ρεπουμπλικάνους αν έχουν περισσότερα προσόντα.
Στην Ελλάδα η «κοινωνία πολιτών» είναι ανύπαρκτη και τα συνδικάτα κομματικοποιημένα. ΌΛΑ είναι κομματικοποιημένα. Κι αυτές ακόμα οι εφημερίδες που προσπαθούν να διατηρήσουν μια κριτική, αμερόληπτη στάση αποφεύγουν να πάρουν θέση υπέρ ή κατά συγκεκριμένων υποψηφίων (για να μην κάνουν εχθρούς;). Όμως οι δημοσιογράφοι είναι αυτοί που έχουν τη στενότερη επαφή με τα πράγματα και έχουν καθήκον να ενημερώσουν το λαό. Δεν θα μπορούσαν άραγε οι μεγάλες εφημερίδες να εξετάσουν τα ψηφοδέλτια των δύο μεγάλων κομμάτων πριν τις εκλογές και να προτείνουν στο λαό τους καλύτερους, κατά τη γνώμη τους, υποψηφίους;
Δεκεμβρίου 17, 2006 σε 11:31 μμ
Η άλλη ενδιαφέρουσα συζήτηση βεβαίως είναι: ποιός είναι ο ρόλος του βουλευτή; Μόνο να κάνει επερωτήσεις και να δίνει ομιλίες που είτε στηρίζουν είτε επικρίνουν τις ενέργειες της κυβέρνησης; Στο πολιτικό μας σύστημα δεν υπάρχει ουσιαστικά διαχωρισμός εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας. Η κυβέρνηση νομοθετεί και οι βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος προσφέρουν τα «κουκιά» για να περάσει ο νόμος. Διαφορετικά διαγράφονται. Υπήρξε ποτέ περίπτωση βουλευτές που ΔΕΝ ήταν μέλη της κυβέρνησης να καταθέσουν νομοσχέδιο; Γιατί όχι; Γιατί πρέπει όλες οι νομοθετικές πρωτοβουλίες να ξεκινούν από την κυβέρνηση;
Μήπως θα ήταν προτιμότερη η προεδρική δημοκρατία; Δείτε και σχετικό άρθρο στο Αντίβαρο .
Δεκεμβρίου 17, 2006 σε 11:49 μμ
Θέμη πολύ ενδιαφέρον το site σου. Στείλε το και στις ιστοσελίδες των κομμάτων για links καθώς και στις ημερήσιες ελληνικές εφημερίδες που έχουν web site.
Καλή συνέχεια!
Δεκεμβρίου 17, 2006 σε 11:56 μμ
Είπες: “Δεν θα μπορούσαν άραγε οι μεγάλες εφημερίδες να εξετάσουν τα ψηφοδέλτια των δύο μεγάλων κομμάτων πριν τις εκλογές και να προτείνουν στο λαό τους καλύτερους, κατά τη γνώμη τους, υποψηφίους;”
Ποιος εγγυάται ότι οι εφημερίδες δεν τα χουν πάρει από τους “καλύτερους” κατά την ταπεινή τους γνώμη υποψηφίους;
Πολύ λίγες εφημερίδες είναι ανεξάρτητες ή προσπαθούν να δείξουν και την μια και την άλλη πλευρά με αξιοκρατικά κριτήρια. Κοντεύουμε να γίνουμε Αμερική και στην δημοσιογραφία…(Γίναμε Αμερική στην Δημοκρατία ήδη)
Δεκεμβρίου 18, 2006 σε 1:00 πμ
Διαβλέπω μια τάση ενίσχυσης της αντικειμενικότητας και μείωσης του κομματισμού στις ελληνικές εφημερίδες. Η Καθημερινή ασκεί δριμύα κριτική στην κυβέρνηση. Το Βήμα και τα Νέα ασκούν και αυτά κριτική στο ΠΑΣΟΚ και φιλοξενούν συχνά διαφορετικές απόψεις. Υπάρχουν φυσικά και οι εφημερίδες (π.χ. Απογευματινή) που είναι απλώς cheerleaders. Όσο ωριμάζει ο λαός και απαιτεί αντικειμενικότητα, τόσο θα αναγκάζονται και οι εφημερίδες να του την παρέχουν.
Ποιός εγγυάται ότι οι εφημερίδες δεν θα τα «παίρνουν»; Η ανάγκη τους να εξασφαλίσουν την αξιοπιστία τους και την εμπιστοσύνη του κόσμου. Αν είναι τεκμηριωμένες οι επιλογές τους, δεν θα μπορούν να στηρίζουν «μπούφους».
Δεκεμβρίου 18, 2006 σε 6:13 μμ
Themis said: “Μήπως θα ήταν προτιμότερη η προεδρική δημοκρατία;”
Δεν είμαι σίγουρος αν είναι προτιμότερη, το μόνο σίγουρο όμως είναι ότι δεν πρόκειται ποτέ να μάθουμε.
Γιατί το άρθρο του συντάγματος που ορίζει το πολίτευμα δεν είναι αναθεωρητέο? Όταν ψηφίστηκε το σύνταγμα ήμουν 2 ετών και αυτή είναι μια απόφαση που ελήφθη για μένα και ισχύει για πάντα.
Δεν έχει δικαίωμα η κάθε γενιά τουλάχιστον δηλ. κάθε 30 χρόνια ή ακόμα καλύτερα κάθε 20 χρόνια να αποφασίζει για το πολίτευμα που της ταιριάζει καλύτερα?
Αυτοί που υπηρετούν την πολιτική ζωή δεν θα συμπεριφέρονταν καλύτερα απένταντι στο σύστημα που είναι ενταγμένοι αν ήξεραν ότι έστω και κάθε 20 χρόνια το “σύστημα” τίθεται συθέμελα σε κρίση?
Δηλαδή για να γίνει το πολίτευμα προεδρική δημοκρατία ή ακόμα και άμεση δημοκρατία πρέπει να γίνει (ένοπλη) επανάσταση?
Δεκεμβρίου 18, 2006 σε 8:07 μμ
Και εγώ πιστεύω ότι χρειάζεται μιά συνολική επανεξέταση το πολιτικό σύστημα και το σύνταγμα. Το 1975 η προτεραιότητα ήταν η σταθερότητα, η πολιτική ομαλότητα. Αυτό επιτεύχθηκε. Σήμερα οι προτεραιότητες είναι άλλες: ποιότητα, αξιοκρατία, τόλμη, μεγαλύτερη συμμετοχή των πολιτών, κτλ. Εδώ όμως υπάρχει ένα πρόβλημα: η πρωτοβουλία για σημαντικές αλλαγές στο πολίτευμα ανήκει στους πολιτικούς, οι οποίοι όμως δύσκολα θα λάβουν μέτρα που θα μειώσουν την εξουσία τους. Δηλαδή, πόσο πιθανό είναι ένας πρωθυπουργός να λάβει πρωτοβουλίες ώστε να κάνει το πολίτευμα λιγότερο «πρωθυπουργοκεντρικό»; Χαζός είναι; Έχουμε δηλαδή φαινόμενα αποδυνάμωσης της λαϊκής κυριαρχίας. Ο πρωθυπουργός σε μας είναι ως ένα βαθμό ένας εκλεγμένος δικτάτορας.
Σήμερα για να κατέβει κάποιος στην πολιτική πρέπει να «γλείφει» για χρόνια ένα από τα υπάρχοντα κόμματα. Στην αρχαία Αθήνα (όπου δεν υπήρχαν κόμματα) ο κάθε πολίτης μπορούσε να λάβει το λόγο και να μιλήσει, καθώς και να εκλεγεί ή να κληρωθεί σε κάποιο αξίωμα. Ασφαλώς σήμερα δεν μπορεί να εφαρμοστεί το Αθηναϊκό πολίτευμα, αλλά είναι καλό να το μελετάμε για να παίρνουμε ιδέες. Όπως επίσης και το αμερικανικό σύστημα, το μακροβιότερο και σταθερότερο δημοκρατικό πολίτευμα της σύγχρονης εποχής. Δημοκρατία από δημοκρατία έχει μεγάλη διαφορά.
Έχουν κατατεθεί πολλές ενδιαφέρουσες προτάσεις για την αναθεώρηση του συντάγματος. Να θυμίσω επίσης και το anatheorisi.org, όπου έγινε καλή συζήτηση από απλούς πολίτες. Δεν έχω την αίσθηση όμως ότι κατέληξε σε κάποια συμπεράσματα που θα μπορούσαν να προωθηθούν πολιτικά. Τι λέει ο S.G. ;
Δεκεμβρίου 22, 2006 σε 3:42 μμ
Το άρθρο του Θάνου Οικονομόπουλου στην Καθημερινή σήμερα είναι πολύ in sync με την παρούσα ιστοσελίδα. Θα μπορούσε βέβαια να την είχε αναφέρει. Τέλος πάντων …
Δεκεμβρίου 28, 2006 σε 2:26 μμ
Αγαπητέ Θέμη,
Συγχαρητήρια για την ιδέα και την πρωτοβουλία σου να δημιουργήσεις τον συγκεκριμένο ιστοχώρο. Σήμερα στην Ελλάδα λιγοστοί είναι οι πολιτικοί με προσωπικότητα και “φωτεινά” οράματα ενώ πλειοψηφούν οι πολιτικοί με προσωπεία και “σκοτεινές” επιδιώξεις. Ευελπιστώ ότι στον νέο αυτό δικτυακό τόπο θα ανιχνευθούν εκείνοι οι πολιτικοί που αναδείχθηκαν με τη δουλειά τους και όχι με τη δουλία τους. Εκείνοι που διαθέτουν αρχές και όχι μετοχές (οικογενειακές και μη) στο πολιτικό χρηματιστήριο.
Δεκεμβρίου 29, 2006 σε 8:19 πμ
Εξαιρετική ιδέα, πράγματι!
Ελπίζω να μη γίνει αρένα των απανταχού δημοσιογράφων bloggers, στελεχών βουλευτικών γραφείων και μελών κομματικών τοπικών οργανώσεων, αλλά βήμα έκφρασης σκεπτόμενων πολιτών, όπως λες κι εσύ.
Let the game begin!
Δεκεμβρίου 30, 2006 σε 8:37 μμ
Θέλει να κάνεις καλύτερα την σελίδα
με ενότητες,λινκς,πολς,κοίταξε καλύτερα τι δυνατότητες σου παρέχει το Dashboard .
Ιανουαρίου 2, 2007 σε 7:13 μμ
@μαραμένα σύκα: less is more
Στην πρόσφατη δημοσκόπηση της Καθημερινής, 71% του λαού υποστήριξε τη μείωση του αριθμού των βουλευτών από 300 σε 200. Συμφωνώ απόλυτα. Διακόσιοι είναι υπεραρκετοί.
Ιανουαρίου 11, 2007 σε 10:46 πμ
Συγχαρητήρια για τη σελίδα,
btw μόλις σου έκανε τρελλή διαφήμιση ο Χωμενίδης στο ΑΝΤ1 radio.
Ιανουαρίου 23, 2007 σε 1:37 μμ
trackback και από μένα
http://www.e-social.gr/node/324
Ιανουαρίου 25, 2007 σε 4:46 μμ
Νομίζω ότι πρέπει να γίνουν κάποιες αλλαγές στη σύνθεση των ονομάτων. Συγκεκριμένα, αν θυμάμαι καλά, πρόσφατα και για διαφορετικούς λόγους ο καθένας οι κ. Ανδριανόπουλος και Φούρας και η κ. Σχοιναράκη αντικαταστάθηκαν από τις κ. Βρετού και Θωμά και τον κ. Σκουλά αντίστοιχα.
Ιανουαρίου 27, 2007 σε 12:07 μμ
Παρακολουθώ την ιστοσελίδα εδώ και λίγο καιρό και χαίρομαι να βλέπω την δυναμική που αναπτύσσεται. Πολλά συγχαρητήρια για την πρωτοβουλία, Θέμη! Μόνο μια παρατήρηση: Εδώ και λίγο καιρό βλέπω να στέλνονται διάφορα σχόλια του στυλ “ο τάδε ή η τάδε βουλευτής έχει εξαιρετική παρουσία, είναι δυναμικός”, κ.ο.κ.. χωρίς όμως αυτός που κάνει το σχολιασμό να αιτιολογεί την θέση αυτή, παρουσιάζοντας τα έργα ή τις προτάσεις του αντίστοιχου βουλευτή.
Αυτό που δεν θέλουμε να δούμε σε αυτόν τον ιστόχωρο, είναι οι φιλικά προσκείμενοι σε ένα πολιτικό γραφείο, να αρχίζουν να εκθειάζουν τους αρχηγούς τους. Μπορούμε να παρακολουθούμε το πραγματικό έργο κάθε βουλευτή χωρίς να θαμπωνόμαστε από την κομματική του / της χροιά;
Ιανουαρίου 27, 2007 σε 5:38 μμ
Δάφνη έχεις απόλυτο δίκιο. Με ένα πιό προχωρημένο λογισμικό θα μπορούσαμε να αξιολογούμε και τους αξιολογητές. Προς το παρόν ο αναγνώστης θα πρέπει να αποφασίζει από μόνος του. Αν ένα σχόλιο δεν είναι αιτιολογημένο μπορεί κάλλιστα να το αγνοεί (αν και θα μπορούσα να το σβήσω ως «κενό πληροφοριών», θέλω όσο γίνεται να το αποφύγω).
Ασμοδαίε: θα προσθέσω τα νέα ονόματα αλλά δεν θα σβήσω τα παλιά. Αργότερα θα τα μεταφέρω σε άλλη κατηγορία.
Φεβρουαρίου 5, 2007 σε 10:40 πμ
Θέμης said :
2-1-2007…” Όσο ωριμάζει ο λαός και απαιτεί αντικειμενικότητα, τόσο θα αναγκάζονται και οι εφημερίδες να του την παρέχουν. Ποιός εγγυάται ότι οι εφημερίδες δεν θα τα «παίρνουν»; Η ανάγκη τους να εξασφαλίσουν την αξιοπιστία τους και την εμπιστοσύνη του κόσμου. Αν είναι τεκμηριωμένες οι επιλογές τους, δεν θα μπορούν να στηρίζουν «μπούφους».
18-12-2006…” Στην πρόσφατη δημοσκόπηση της Καθημερινής, 71% του λαού υποστήριξε τη μείωση του αριθμού των βουλευτών από 300 σε 200. Συμφωνώ απόλυτα. Διακόσιοι είναι υπεραρκετοί.”:
Προτείνω καλύτερα να μειωθούν σε 50 οι βουλευτές, και να ορίζονται από τούς “άριστους” που στην εποχή μας είναι φυσικά οι δημοσιο-γράφοι, δημοσιο-σχεσίτες, δημοσιο-επικοινωνιολόγοι δημοσιο-κλπ. !
Αυτοί, με τις τεκμηριωμένες άλλωστε χάριν τής ” ανάγκης αξιοπιστίας και εμπιστοσύνης τού κόσμου ” επιλογές τους, ( όχι΅ οι εκδότες δεν έχουν άλλα συμφέροντα, και το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η αξιοπιστία τών εκδόσεών τους ! ! ! ), έχουν έτσι κι αλλοιώς την δεδηλωμένη εμπιστοσύνη τού κοινού.
Μήπως πρέπει να σοβαρευτούμε λίγο περισσότερο και να μην αποδεχόμαστε άκριτα ότι εξυπνάδα μάς σερβίρεται σε διάφορα περιτυλίγματα είτε ” λαϊκίστικα ” είτε ” κουλτουριάρικα ” με κύριο στόχο τις περισσότερες φορές την εφήμερη “δόξα ” αυτού που τα λέει ;
Έχει σκεφτεί κανείς πώς αλήθεια θα εκπροσωπείται οποιοσδήποτε Νομός της Ελλάδας από δύο ή τρείς μόνο βουλευτές ; Καί τι θα είχαν να πούν αυτοί που περισπούδαστα και δημοκρατικά υπερασπίζουν τέτοιες απόψεις, για την εκπροσώπηση τών μικρότερων κομμάτων ;
Έχει σκεφτεί κανείς από όλους που εύκολα επιχειρηματολογούν ( τίς περισσότερες φορές ξέροντας οτι δεν θάχουν αντίλογο, ή οτι εύκολα με κάποιους πιασσάρικους χαρακτηρισμούς ο αντίλογος θα μπεί σε κάποια απαξιωτική κατηγορία ) τι χρόνο διαθέτει ένας βουλευτής και τι σημαίνει να πρέπει να επισκέπτεσαι την περιφέρειά σου κάθε βδομάδα ώστε στοιχειωδώς να κρατάει μια επαφή με τον κόσμο και τα προβλήματά του ;
Και όταν λέμε βουλευτές, να θυμόμαστε οτι βουλευτές δεν είναι μόνο της Αθήνας, που είναι το κέντρο κάθε σκέψης και ” προβληματισμού ” τών περισσοτέρων, αλλά και της επαρχίας. Όταν ο βουλευτής τής Α’ Αθηνών μπορεί σε μιά βδομάδα να σαρώσει όλη την περιφέρειά του ο βουλευτής Λαρίσης ή Θεσπρωτίας πρέπει να κάνει τέσσερεις ή και πέντε μήνες για να γυρίσει όλα τα χωριά τής δικής του και απέχοντας μάλιστα από τα καθήκοντά του στην Βουλή.
Αυτά, για τις εύκολες και σκέψεις και τους ανέξοδους ” προβληματισμούς ” στά πέριξ τού Θησείου, τού Ψυρρή και της πλατείας καφέ.
Φεβρουαρίου 5, 2007 σε 8:14 μμ
Εβλεπα το ονομα Θεμης Λαζαριδης σε καποια blogs και αναρωτηθηκα το ποιος ειναι.Ψαχνοντας ανακαλυψα οτι περα απο οποιες διαφωνιες που μπορει να εχω με αποψεις του εχει κανει μια ενδιαφερουσα και σημαντικη δουλεια. Διαδικτυακη τουλαχιστον που μου επιτρεπει να εχω σαφεστερη εικονα σχετικα με τα Πανεπιστημια.
Αν λοιπον ενας ανθρωπος απο μερακι θελω να πιστευω μπορει να κανε τετοια δουλεια οι 300 βολευτες δεν μπορουν ????
Συνεπως σε τι να τους βαθμολογησουμε παραπανω απο την παρουσια τους ση μη στα παραθυρα??
Εκτος καποιων εξαιρεσεων σε προσωπικο επιπεδο που γνωριζουμε τι κανει ο συγκεκριμενος βουλευτης .
Πιστευω οτι κανεις απο την διοικουσα ταξη στην Ελλαδα δεν θελει να κανει κατι για τους Ελληνες.
Οι εξαιρεσεις επιβεβαιωνουν τον κανονα.
Διαφορετικα θα βλεπαμε τα αποτελεσματα.
Ανεξαρτητα απο το εαν αυτοι που υπογραφουν την διακηρυξη για την Παιδεια μενουν στο εξωτερικο,οι περισσοτεροι τουλαχιστον,ειναι ενα καλο βημα για το ανοιγμα μιας συζητησης.
Ο ελληνικος λαος θελει θεσεις και οχι αρνησεις.
Με μια παραδοχη η οποια ειναι αυτονοητη για τον ελληνα
Η ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΗΜΟΣΙΟ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΑΓΑΘΟ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΡΕΧΕΤΑΙ ΙΣΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ.
ΜΠΡΑΒΟ θΕΜΗ ΛΑΖΑΡΙΔΗ!!!!!Συνεχισε!!!!
Ποτε δεν ξερεις τι μπορει να γεννηθει…………
Φεβρουαρίου 6, 2007 σε 2:25 πμ
@Giorgio
Στο Βήμα πριν από μερικούς μήνες είχε στείλει κάποιος επιστολή όπου έδινε στοιχεία για τον αριθμό βουλευτών σε αρκετές χώρες. Δεν θυμάμαι τα νούμερα, αλλά η Ελλάδα είχε σίγουρα πολύ περισσότερους σε σχέση με άλλες χώρες. Στην Αμερική που ξέρω, με πληθυσμό πάνω από 300 εκ. , υπάρχουν 435 αντιπρόσωποι και 100 γερουσιαστές. Πώς δικαιολογούνται 300 βουλευτές σε μιά χώρα 10 εκατομμυρίων; Η επιστολή ζητούσε και αυτή τη μείωση του αριθμού των βουλευτών στο ελάχιστο που επιτρέπει το Σύνταγμα, δηλαδή 200.
@aaa: και γω αυτό λέω, ποτέ δεν ξέρεις …
ΥΓ. Το παρακάτω άρθρο της Ημερησίας μιλά για «πολιτευτικό πληθωρισμό», συμπεριλαμβανομένου και του αριθμού των βουλευτών:
http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=4670&subid=2&pubid=281877
Φεβρουαρίου 6, 2007 σε 10:23 πμ
. 1ον Όταν κάνουμε συγκρίσεις καλά είναι να μην “συγκρίνουμε” ανόμοια πράγματα κατά το δοκούν. Άλλο τα πορτοκάλια άλλο τα μήλα.
. 2ον Από πότε το “αντιπροσωπευτικό” ( ! ! ! ) σύστημα των Η.Π.Α. αποτελεί μέτρο σύγκρισης και “δημοκρατικότητας” ;
. 3ον Εξακολουθεί και παραμένει αναπάντητο το ερώτημα τής κατά το δυνατόν ευρύτερης αντιπροσώπευσης τών απόψεων τών μικρότερων κομμάτων για τα προβλήματα που επιζητούν λύση σε κάθε Νομό.
. Πέρα από τα ανωτέρω, ίσως να μπορούσαμε κάποτε να μιλήσουμε για τον αριθμό τών βουλευτών, αλλά τότε η συζήτηση πρέπει να διευρυνθεί, και να συμπεριληφθεί απ’ αρχής γενικά αλλά και ειδικότερα το θέμα της αντιπροσώπευσης, τών αρμοδιοτήτων και υποχρεώσεων τών βουλευτών αλλά και τών Υπουργών, τού κανονισμού τής Βουλής, τών σχέσεων τών εξουσιών ( τής Αυτοδιοίκησης συμπεριλαμβανομένης )
. Όσοι μένουν στον αριθμό των βουλευτών σαν πανάκεια ( τι αλήθεια θα διορθώσει αυτό ; ) ας ασχοληθούν με την φραπελιά. Κι εκεί υπάρχει πεδίο δόξης λαμπρόν ! ! !
Φεβρουαρίου 6, 2007 σε 12:03 μμ
Μία μικρή διόρθωση: ο κ. Χατζημιχάλης ονομάζεται Φώτιος και όχι Νικόλαος, ενώ χρησιμοποιεί το όνομα ‘Φώτης’.
Φεβρουαρίου 6, 2007 σε 9:45 μμ
Giorgio, συμφωνώ απόλυτα μαζί σου!
Φεβρουαρίου 7, 2007 σε 10:17 πμ
Πολύ καλή η ιδέα να αξιολογούνται οι Βουλευτές από τους πολίτες, ενδιάμεσα των εκλογικών αναμετρήσεων και σε ένα βαθμό έξω από το πλαίσιο του ποιό κόμμα είναι πιο κατάλληλο να κυβερνήσει μια συγκεκριμένη περίοδο. Όμως, κατά τη γνώμη μου, ίσως πρέπει να παίρνουμε καταρχήν υπόψη κάποια πράγματα.
Το ένα είναι ότι η Βουλή των Ελλήνων δεν είναι χειρότερη από την υπόλοιπη ελληνική κοινωνία. Πώς θα μπορούσε; Δεν στοιχηματίζω, αλλά ίσως νάναι και κάπως καλύτερη, μορφωτικά, ας πούμε(;).
Το δεύτερο είναι ότι η αξιολόγηση ατομικά των μελών της δεν μπορεί να οδηγήσει στην αξιολόγηση της Βουλής συνολικά. Είναι διαφορετικές “κατηγορίες”, όπως θα έλεγαν οι πολιτικοί επιστήμονες.
Το τρίτο είναι ότι πρέπει να είναι καθαρό το ζητούμενο. Ίσως πρέπει να αξιολογούμε τους βουλευτές πάνω σε συγκεκριμένα θέματα, πχ. ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, άρθρο 16, ιδιωτικοποιήσεις, κλπ.
Για παράδειγμα, θα μετράει ο αριθμός των ερωτήσεων (κοινοβουλευτικού ελέγχου) ή ο αριθμός των παρεμβάσεων στη Βουλή (στο νομοθετικό έργο). Στις ερωτήσεις συνήθως οι της αντιπολίτευσης είναι πρώτοι (πχ, ο Κεγκέρογλου πλησιάζει τις 2000 ερωτήσεις αυτή την κοινοβ. περίοδο). Στις παρεμβάσεις στη Βουλή ένας από τους πρώτους είναι ο Λεβέντης ή η Λιάνα Κανέλλη, κλπ. Τι σημαίνει αυτό; Πόσους “πόντους” πρέπει να τους δώσουμε για αυτά;
Τελικά, αν το ζητούμενο είναι αυτό που πιπιλίζουμε όλοι σε διάφορες παραλλαγές – μεταρρυθμίσεις, αλλαγή ή αλλαγές, εκσυγχρονισμός, πρόοδος, προσαρμογή στις νέες συνθήκες, κλπ – τότε η Βουλή & οι Βουλευτές θα πρέπει να αξιολογούνται κατά πόσο γίνονται εμπόδιο στο ζητούμενο και όχι αν είναι ενεργοί παράγοντες του “νέου”.
Σε τελευταία ανάλυση η Βουλή δεν είναι τίποτα άλλο από ένα απλό νομοθετικό όργανο. Δεν διοικεί. Βγάζει νόμους που όλοι γνωρίζουμε ότι εφαρμόζονται πλημμελώς. Χιλιάδες αυτοκίνητα παρκαρισμένα πάνω στα πεζοδρόμια, που δεν τα σηκώνει κανένας, εκατοντάδες που ιππεύουν σε μηχανές χωρίς κράνη, οδηγοί χωρίς ζώνες, κλπ. Μια ατέλειωτη λίστα ορατής και προφανούς μη εφαρμογής των νόμων. Ίσως οι εφαρμογή τους να είναι περισσότερο σημαντική από την ψήφιση νέων μεταρρυθμίσεων…
Και ένα τελευταίο, μήπως η εφαρμογή των νόμων πρέπει να ξεκινήσει από τη Βουλή & τα γραφεία των Βουλευτών. Ας πούμε, πόσοι υπολογιστές στη Βουλή ή στα Γραφεία των Βουλευτών λειτουργούν με νόμιμα (μη-σπασμένα) λογισμικά. Δεν είμαι υπέρμαχος της αποστολής και άλλων χρημάτων στον πλουσιότερο άνθρωπο της Γης, αλλά ίσως αυτό δεν είναι ικανή δικαιολογία για ένα νομοθετικό όργανο να παραβαίνει του νόμους, αν τους παραβαίνει.
Μήπως πρέπει να βρούμε κριτήρια για να κρίνουμε τις πολιτικές ελίτ όχι από την απόδοση τους μέσα ή γύρω από τη Βουλή αλλά από το πόσο μόχθησαν για την εφαρμογή και τον εκσυγχρονισμό του υπάρχοντος νομικού πλαισίου; Αν δεν εφαρμοστεί κάτι σχετικά αυστηρά δεν ξέρεις αν πρέπει να αλλάξει με κάτι άλλο που πάλι θα εφαρμοστεί “στο περίπου”…
Φεβρουαρίου 8, 2007 σε 4:45 πμ
Γράφει ο Νίκος: “πόσοι υπολογιστές στη Βουλή ή στα Γραφεία των Βουλευτών λειτουργούν με νόμιμα (μη-σπασμένα) λογισμικά;”
Ίσως το σωστό κριτήριο αξιολόγησης των βουλευτών να ήταν “πόσοι από τους 300 γνωρίζουν από πού ανοίγει ο Η/Υ ή τι είναι ένα .doc”; Θα γελούσαμε με ένα τέτοιο γκάλοπ…
Φεβρουαρίου 17, 2007 σε 9:01 μμ
Ο κ. Τουτζιαράκης, γενικός γραμματέας του ΟΠΕΚ, προτείνει στην Καθημερινή σήμερα τη μείωση κατά 1/3 των μελών όχι μόνο της Βουλής αλλά και όλων των βουλευομένων οργάνων (υπουργεία, νομαρχιακά συμβούλια κ.λπ.). Γράφει πολύ σωστά: «Ο πολυπληθής στρατός βουλευομένων και αποφασιζόντων εν ονόματι της δημοκρατίας συγκαλύπτει κυρίως την ανάγκη να διασφαλισθούν ρόλοι, οικονομικοί πόροι και εξουσία για τους κομματικούς αξιωματούχους». Και οι άλλες προτάσεις του άρθρου είναι πολύ εύστοχες.
Και να προσθέσω: αυτό το παιχνίδι που γίνεται με το χρόνο διεξαγωγής των εκλογών είναι κατάφωρη παραβίαση του πνεύματος, αν όχι και του γράμματος, του Συντάγματος. Το παραθυράκι που αφήνει το Σύνταγμα (υπόθεση μεγάλης εθνικής σημασίας) έχει ξεχειλώσει τόσο που δεν είναι πιά παραθυράκι, είναι πόρτα ορθάνοιχτη. Στην πράξη ο πρωθυπουργός μπορεί να προκηρύσσει εκλογές όποτε τον συμφέρει. Θεωρητικά, ο πρόεδρος της Δημοκρατίας θα μπορούσε να το αρνηθεί, αλλά στην πράξη δεν γίνεται ποτέ γιατί είναι εξαρτώμενος από τον πρωθυπουργό.
Είναι θλιβερό να βλέπουν όλοι το Σύνταγμα να παραβιάζεται και να μην αντιδρούν. Θλιβερό.
Φεβρουαρίου 17, 2007 σε 9:20 μμ
Κυριε Λαζαριδη μιας και το αναφερατε, γιατι να μην μπορουμε να κρινουμε σε αυτον τον ιστοχωρο και τον Προεδρο της Δημοκρατιας?Ειναι υπερανω κριτικης?Θα μου πειτε τι να κρινει κανεις απο τον νουμερο 1 δημοσιο υπαλληλο που δειχνει τον δρομο της ξαπλας και στους αλλους.Αλλα για αυτες τις περιπτωσεις θα ηταν χρησιμο.
Φεβρουαρίου 18, 2007 σε 1:20 πμ
Μα ο θεσμός του Προέδρου της Δημοκρατίας έχει καταντήσει 100% διακοσμητικός. Μόνο δεξιώσεις και εθιμοτυπικές συναντήσεις. Υπάρχει δεν υπάρχει το ίδιο κάνει. Αν ο κ. Παπούλιας ήταν πραγματικός «ρυθμιστής του πολιτεύματος» θα δήλωνε ευθαρσώς ότι στην παρούσα συγκυρία δεν συντρέχει λόγος πρόωρων εκλογών και ότι οι εκλογές θα γίνουν κανονικά την άνοιξη του 2008. Τελεία και παύλα. Θα σταματούσε πάραυτα η εκλογολογία και ο καθένας θα κοιτούσε τη δουλειά του. Μπορεί να μην επανεκλεγόταν, αλλά θα είχε κάνει αυτό που πρέπει.
Μηδέν λοιπόν στον κ. Παπούλια.
Φεβρουαρίου 18, 2007 σε 2:21 πμ
Συμφωνω απολυτα μαζι σας.Το θεμα ειναι ομως πως τοσο ο κ.Παπουλιας οσο και ο κ.Στεφανοπουλος παλαιοτερα ειναι τρομερα δημοφηλεις συμφωνα με τις δημοσκοπησεις και το ερωτημα ειναι γιατι?Επειδη ξερουν να κανουν ποδηλατο, να πετανε τον χαρταετο με τα εγγονια τους και να ακουνε τα καλαντα απο παιδακια?Νομιζω πως τελικα ως κοινωνια ακομα χρειαζομαστε πατερουληδες που ουσιαστικα να μην κανουν απολυτως τιποτα αλλα εμεις να τους εχουμε σαν κατι το ιερο και να μην επιτρεπεται να τους αγγιξουμε.Αυτη η κατασταση πρεπει να αλλαξει.
Για αυτο προτεινω να μπει στην λιστα κριτικης και ο κ.Παπουλιας.
Φεβρουαρίου 22, 2007 σε 10:18 μμ
Διαφωνώ με τα παραπάνω σχόλια και θα έλεγα ότι τα βρίσκω άκρως επικίνδυνα. Αντιπαρέρχομαι τα επιχειρήματα του kaurikas γιατί στερούνται σοβαρότητας, αλλά θα σχολιάσω αυτά που είπε ο Θέμης. Λέει λοιπόν ότι είναι αντισυνταγματικό να ζητήσει πρόωρες εκλογές ο Καραμανλής και ότι χρέος του Παπούλια είναι να μιλήσει κατά των πρόωρων εκλογών. Ρωτάω,
ήταν αντισυνταγματική η πρόταση μομφής που κατέθεσε το ΠΑΣΟΚ? Το σύνταγμα λέει ότι πρόταση μομφής κατατείθεται σε περίπτωση κλονισμού της επιστοσύνης της κυβέρνησης. Αυτή ήταν η περίπτωση εδώ? Προφανώς όχι. Όλοι ξέρανε ότι δεν υπάρχει θέμα εμπιστοσύνης της πλειοψηφίας των βουλευτών προς την κυβέρνηση. Ήταν αντισυνταγματική η πρόταση? Ασφαλώς όχι, γιατί το ΠΑΣΟΚ έκρινε ίσως σκοπίμως ότι κλονίστηκε η εμπιστοσύνη. Ποιός θα απαντήσει την ερώτηση αυτή? ο πρόεδρος της δημοκρατίας? Εάν ο Καραμανλής ζητήσει πρόωρες εκλογές, ποιος θα κρίνει Θέμη εάν συντρέχουν “σημαντικοί εθνικοί λόγοι” ? ο πρόεδρος? Πλάκα κάνουμε? Και ας πούμε ότι ο πρόεδρος αρνείται να προκηρύξει εκλογές γιατί κατά την κρίση του δεν συντρέχουν λόγοι. Εάν παραιτηθεί ο Καραμανλής και η κυβέρνηση του, αυτό δεν είναι σοβαρός λόγος? Τι πράγματα είναι αυτά που λέτε? Ο πρόεδρος στην Ελλάδα όντως έχει διακοσμητικό ρόλο, συμβολίζει το κράτος. Έχετε δει τον Ναπολιτάνο στην ιταλία να παρεμβαίνει? Έχετε δει τους βασιλιάδες της Δανίας, Αγγλίας, Ισπανίας, που επίσης είναι διακοσμητικός ο ρόλος τους να παρεμβαίνουν?
Θα σας θυμίσω τις τρεις τελευταίες φορές που έγινε αυτό που είπε ο Θέμης.
1. Όταν ο βασιλίας Παύλος το ‘55 έδωσε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον παππού Καραμανλή μετά το θάνατο του Παπάγου, αντί του Στ. Στεφανόπουλου. Ήταν συνταγματικό του δικαίωμα!))
2. Όταν ο Κοκός αρνήθηκε στον γέρο-Παπανδρέου να αλλάξει τον υπουργό αμύνης Γαρουφαλιά της κυβέρνησης του το ‘65. Ο Κοκός ήταν τυπικά βάσει συντάγματος ο αρχηγός του στρατού, και μπορούσε όταν συντρέχουν “σοβαροί εθνικοί λόγοι” να αρνηθεί αλλαγή υπουργού, ακόμα και πρόωρες εκλογές. Ο Παπανδρέου παραιτήθηκε και ζήτησε εκλογές, αλλά ο βασιλιάς για “εθνικούς λόγους” αρνήθηκε. Αποτέλεσμα? αποστασία, χούντα κλπ.
3. Ο Σαρτζετάκης αρνήθηκε να υπογράψει ως πρόεδρος της δημοκρατίας νομοσχέδια που είχαν υπερψηφιστεί από τη βουλή, γιατί το σύνταγμα του δίνει το δικαίωμα, εάν τα θεωρήσει αντισυνταγματικά να το κάνει.
Στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Ο ρόλος του προέδρου είναι συμβολικός και έχει να κάνει με την ενότητα του έθνους και όχι με το να παίρνει θέσεις στα εσωτερικά ζητήματα. Για τα εξωτερικά παίζει ρόλο πρεσβευτή για τη χώρα. Όχι όμως και να λέμε γιατί δεν παρεμβαίνει?
Δεν έχει καμία δουλειά σ’αυτά τα ζητήματα!!! Υπάρχει κυβέρνηση και κοινοβούλιο. Το σύνταγμα θέτει τον πρόεδρο ως ρυθμιστή του πολιτεύματος, αλλά κατ’οικονομία. Εάν ο πρόεδρος ασκήσει σε όλο του το φάσμα τα δικαιώματα που έχει από το σύνταγμα, τότε κυβερνά μόνον ο πρόεδρος. Μπορεί να βάλει βέτο σε ότι θεωρεί αντισυνταγματικό. Δε γίνεται όμως γιατί συνήθως ο εκάστοτε πρόεδρος καταλαβαίνει το ρόλο του.
Φεβρουαρίου 22, 2007 σε 11:41 μμ
Θα ήθελα να επισημάνω σε όλους και ιδιαίτερα στον κύριο Λαζαρίδη οτι η μορφή του πολιτεύματος δε μπορει με κανένα τρόπο να αλλάξει βάσει του άρθρου 110 του συντάγματος, ακόμα κι αν ο λαός εγκρίνει την αλλαγή αυτή με δημοψήφισμα , μόνο με πραξικόπημα μπορεί να αλλάξει η βάση του πολιτεύματος
Αρθρο 110 – (Αναθεώρηση του Συντάγματος)
1. Oι διατάξεις του Συντάγματος υπόκεινται σε αναθεώρηση, εκτός από εκείνες που καθορίζουν τη βάση και τη μορφή του πολιτεύματος, ως Προεδρευόμενης Kοινοβουλευτικής Δημοκρατίας, καθώς και από τις διατάξεις των άρθρων 2 παράγραφος 1, 4 παράγραφοι 1, 4 και 7, 5 παράγραφοι 1 και 3, 13 παράγραφος 1 και 26.
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μέχρι το 1985 είχε κάποιες αρμοδιότητες αλλά ελάχιστες
Το ελληνικό πολίτευμα και πολιτικό σύστημα γενικότερα έχει πολλές αδυναμίες και σίγουρα χρήζει αλλαγών. Ωστόσο, καμιάς χώρας το πολίτευμα δεν είναι τέλειο και βέβαια σε καμιά περίπτωση το πολίτευμα των ΗΠΑ, το οποίο δεν καταλαβαίνω για ποιο λόγο θα πρέπει να ζηλεύει η Ελλάδα. Έχοντας, λόγω σπουδών, μελετήσει αρκετα πολιτεύματα θεωρώ οτι το ιδανικότερο είναι αυτό της Ελβετία διασφαλίζοντας περίσσοτερο απο όλα την έννοια της Δημοκρατίας, χωρίς να λύπουν κι απο αυτό κάποιες αδυναμίες.
Σχετικά με το θέμα των πρόορων εκλογών, για να προκηρύξει η Κυβέρνηση πρόωρες εκλογές δεν πρέπει αναγκαστικά να συντρέχει λόγος που αφορά στην εξωτερική πολιτική αλλά γενικά σοβαρό εθνικό θέμα. Το 1996 για παράδειγμα προκηρύχθηκαν εκλογές για να ζητηθεί η συναίνεση του λαού στην προσπαθεια εκσυγχρονισμού της χώρας απο την τότε Κυβέρνηση. Δεν είναι αρμοδιότητα του ΠτΔ να εμποδίσει την Κυβέρνηση να προκηρύξει πρόωρες εκλογές. Στην ουσία η Κυβέρνηση έχει πλκήρη ελευθερία στο συγκεκριμένο θέμα, το οποίο θα μπορούσε να επιλυθεί με τη σύσταση Γερουσίας ή Συνταγματικού Δικαστηρίου, κάτι που το ΠΑΣΟΚ και τα άλλα κόμματα απορρίπτουν.
Φεβρουαρίου 23, 2007 σε 12:08 πμ
Chris:
1. Η πρόβλεψη του συντάγματος για «εθνικό θέμα εξαιρετικής σημασίας» είναι μιά απαράδεκτη ασάφεια. Πολύ σωστά το λες, ποιός θα κρίνει τι είναι «θέμα εξαιρετικής σημασίας» και τι δεν είναι. Αυτά να τα πεις π.χ. στον κ. Βενιζέλο που δηλώνει ανερυθρίαστα ότι έχουμε ένα από τα καλύτερα συντάγματα της Ευρώπης. Όσο πάει πιστεύω όλο και περισσότερο ότι χρειαζόμαστε καινούριο σύνταγμα. Παραπέμπω και σε ένα ενδιαφέρον άρθρο στο e-rooster. Είναι απαράδεκτο να είναι στη διακριτική ευχέρεια του πρωθυπουργού το πότε θα γίνουν εκλογές. Θα μπορούσε να αποφασίζεται π.χ. από τη Βουλή με αυξημένη πλειοψηφία 3/4 ή 4/5.
2. Τώρα, λες ότι μέσα στα πλαίσια του παρόντος συντάγματος, δεν θα ήταν θεμιτό για τον κ. Παπούλια να δηλώσει ότι οι εκλογές θα γίνουν στην ώρα τους, θα ήταν απαράδεκτη παρεμβολή στα πολιτικά πράγματα. Διαφωνώ. Πρώτον, η ενέργεια αυτή θα ήταν σύμφωνη με το πνεύμα του Συντάγματος, και δεύτερον, θα νομιμοποιείτο από το γεγονός ότι ανταποκρίνεται στη λαϊκή επιθυμία. Αυτό τουλάχιστον δείχνουν οι δημοσκοπήσεις. Θα μου πεις, είναι αξιόπιστες οι δημοσκοπήσεις; Ε, όταν γίνονται 2-3 δημοσκοπήσεις από διαφορετικές εταιρείες και όλες δείχνουν το ίδιο πράγμα, τότε είναι αξιόπιστες.
3. Για τα άλλα παραδείγματα που ανέφερες, και πάλι είναι θέμα ανεπάρκειας του συντάγματος. Το σύνταγμα κακώς έδινε τις εξουσίες που έδινε στους βασιλείς (κακώς υπήρχαν οι βασιλείς, αλλά αυτό είναι άλλη πονεμένη ιστορία). Για την περίπτωση Σαρτζετάκη δεν θυμάμαι, αλλά εφόσον άσκησε δικαίωμα που του δίνει το Σύνταγμα, καλώς το άσκησε. Το Σύνταγμα προβλέπει σε αυτήν την περίπτωση ότι το νομοσχέδιο θα ξανασυζητηθεί και θα ξαναψηφισθεί στη Βουλή (σιγά τα ωά δηλαδή …). Είναι εντελώς λάθος αυτό που λες «Εάν ο πρόεδρος ασκήσει σε όλο του το φάσμα τα δικαιώματα που έχει από το σύνταγμα, τότε κυβερνά μόνον ο πρόεδρος. Μπορεί να βάλει βέτο σε ότι θεωρεί αντισυνταγματικό.» Δεν είναι ουσιαστικά βέτο το παραπάνω. Θα ήταν αν απαιτείτο αυξημένη πλειοψηφία στη δεύτερη ψηφοφορία (όπως στην Αμερική).
Ξαναλέω, χρειαζόμαστε καινούριο Σύνταγμα.
ΥΓ. Ποιός το πρωτοείπε αυτό το «στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα»; Έχει κάνει θραύση. Η Γιαννάκου το έχει κάνει καραμέλλα. Κι ο Παπανδρέου νομίζω το είπε. Πρώτον, πρέπει να διευκρινίσουμε τι είναι «αδιέξοδο». Αν εννοούμε αδυναμία λήψης απόφασης σε κάτι, ασφαλώς και μπορεί να υπάρχουν αδιέξοδα. Π.χ., στην Αμερική, αν η Γερουσία λέει το ένα, και η Βουλή το άλλο, και ο Πρόεδρος το τρίτο, έχουμε αδιέξοδο. Στην Ελλάδα φυσικά γίνεται ό,τι πει ο πρωθυπουργός, οπότε δεν υπάρχει «αδιέξοδο». Αλλά είναι αυτό δημοκρατία, και οδηγεί σε ποιοτική διακυβέρνηση; Αυτό που έχει σημασία είναι να ανταποκρίνεται το πολιτικό σύστημα στις λαϊκές επιθυμίες. Υπάρχει αυτό σήμερα, όταν το 70% του λαού δεν έχει εμπιστοσύνη στα κόμματα; Αδιέξοδα και κουραφέξαλα.
evi:
Το διάβασα ότι το πολίτευμα δεν μπορεί να αλλάξει και κουφάθηκα! Όπως τα λες, μόνο με λαϊκή εξέγερση μπορεί (θεωρητικά) να αλλάξει το πολίτευμα. Άλλο ένα τραγελαφικό του υπάρχοντος συντάγματος.
Φεβρουαρίου 23, 2007 σε 12:43 πμ
Στην Ελλάδα ο Πρωθυπουργός και η Κυβέρνηση εκλέγονται αρχικά απο το λαό και έπειτα λαμβάνουν ψήφο εμπιστοσύνης απο τη Βουλή- εξαιρετικά τυπική διαδικασία-, αφού πρώτα ακούσουν τις προγραμματικές δηλώσεις κάθε υπουργο.υ Στην Αμερική κάτι τέοιο δε συμβαίνει και συν τοις άλλοις οι Υπουργοί είναι υποχρεωτικά εξωκοινοβουλευτικοί. Συνεπώς ο βαθμός λαικής αποδοχής που απολαμβάνει ο Πρωθυπουργός είναι μεγαλύτερος. Είναι σίγουρο στην Ελλάδα οτι ο Πρωθυπουργός > εντός φυσικά κάποιων πλαισίων.
Θεωρώ τον κ. Βενιζέλο εξαιρετικά λαικιστή και ξερόλλα καθώς ενώ ξέρει οτι το Συνταγμα΄αντιμετωπίζει πολλά προβλήματα δεν το παραδέχεται.
Το επαγγελματικό ασυμβίβαστο καθιστά τους βουλευτές κάθε κόμματος υποχείριο του προέδρου του, θεσμό που ο ίδιος εισηγαγε. Επίσης, η σύσταση Συνταγματικού Δικαστηρίου, πρόταση της Κυβέρνησης, θα έλυνε σημαντικά το πρόβλημα. Στη Γερμανία το Συνταγματικό Δικαστ΄΄ηριο εξετάζει την συνταγματικότητα των νομών προτου αυτοί κατατεθούν στην Βουλή. Στην Ελλάδα το Συμβούλειο της Επικρατείας εξετάζει τη συνταγματικότητα ενός νόμου , μιας Υπουργικής απόφασης, ενός Προεδρικού Διατάγματος κ.α. κατόπιν προσφυγής. Επίσης, θα έπρεπε να αλλάξουν και οι διατάξεις του Συντάγματος που αφορούν την ασυλια των βουλευτών και της ευθύνη Υπουργών, κατι που απορρίπτει το ΠΑΣΟΚ και ο κ. Βενιζέλος μιλώντας περι δήθεν ποινικοποίησης της πολιτικής ζωής και δημιουργίας κράτους δικαστών. Σίγουρα πρέπει να διατηρούνται κάποιες ισορροπίες μεταξύ των τριών εξουσιών, αλλά είναι τελείως αντιδημοκρατικό το καθεστώς που διέπει σήμερα τη Βουλευτική ασυλία.
Φεβρουαρίου 24, 2007 σε 12:45 πμ
Θέμη, (εσύ νομίζω θα καταλάβεις):
Θεώρημα μη πληρότητας του Godel (εκλαικευμένη μορφή): Κάθε σύστημα λογικής (αξιωμάτων και κανόνων) δεν μπορεί να είναι ταυτόχρονα πλήρες ΚΑΙ συνεπές.
Μπορεί να ακούγεται σαν μαθηματική σοφιστεία, αλλά αυτή είναι η ουσία του πράγματος. Πρέπει να διαλέξουμε τι θέλουμε. Δεν με ξαφνιάζει ούτε το ότι το σύνταγμα έχει ασάφειες, ούτε το ότι δεν προβλέπει την αλλαγή του. Εάν το σύνταγμα περιέγραφε με λεπτομερείς κανόνες-αξιώματα (πλήρες σύστημα) κάθε περιπτωσιολογία και έκφανση του πολιτεύματος, τότε το σύστημα-σύνταγμα δεν θα ήταν συνεπές, γιατί θα έπρεπε να καθορίζει όπως είπες και την περίπτωση αλλαγής του. Ένα σύνταγμα που καθορίζει τον τρόπο αλλαγής του δεν είναι συνεπές γιατί η κατάργηση του προβλέπεται από αυτό, αλλά είναι και αντισυνταγματική ταυτόχρονα! Ασφαλώς και το σύνταγμα πρέπει να έχει ασάφειες και να μην είναι πλήρες (εάν δε θέλουμε
την αυτοαναίρεση του). Και αυτό γιατί το σύνταγμα είναι το μίνιμουμ κοινωνικό συμβόλαιο κατά μία έννοια. Καθορίζει τους πολύ βασικούς κανόνες της λειτουργίας του κράτους, στηριζόμενο σε ένα σύστημα διαχρονικών αξιών, καθολικά αποδεκτών. Είναι η ελάχιστη πλατφόρμα κανόνων και πρέπει εκ των πραγμάτων να μην είναι σαφής.
Κατά τη γνώμη μου, υπάρχει μια “συνταγματολαγνεία” που δεν καταλαβαίνω. Θα έπρεπε το σύνταγμα να γίνει πιο λιτό και συνεπώς πιο ευέλικτο. Οι αμερικανοί έχουν το ίδιο σύνταγμα από το 1787 χωρίς ποτέ να έχουν κάνει αναθεώρηση. Όταν το σύνταγμα αναθεωρείται κάθε 10 χρόνια χάνει την ουσία του, που είναι το να αποτελεί ένα απαραβίαστο σύνολο κανόνων. Δεν πρέπει ζητήματα που θα έπρεπε να καλύπτονται από τους νόμους να γίνονται κλωτσοσκούφι για το σύνταγμα. Βέβαια αυτό δείχνει ότι το σύνταγμα μας δεν ήταν “καλογραμμένο” εξ’αρχής. Γι’αυτό και όλα τα περίεργα…
Φεβρουαρίου 24, 2007 σε 8:42 πμ
Κ. Λαζαρίδη, ίσως θα ήταν χρήσιμο στους Ευρωβουλευτές να αναφέρεται και η ευρωκοινοβουλευτική ομάδα ή το ευρωπαϊκό κόμμα στο οποίο ανήκουν.
Chris, θα συμφωνήσω απόλυτα. Το σύνταγμα δεν πρέπει να μοιάζει με ένα ‘κλειστό’ αλγεβρικό σώμα, αλλά να επιτρέπει να δίνει η εκάστοτε πλειοψηφία τις απαντήσεις. Ίσως θα μπορούσαμε να πούμε ότι ένα σύνταγμα πρέπει να αποτυπώνει τα σημεία εκείνα μόνο στα οποία υπάρχει η ρωλσιανή επάλληλη συναίνεση.
Φεβρουαρίου 24, 2007 σε 5:01 μμ
«Ρωλσιανή επάλληλη συναίνεση» ;;; «Θεώρημα μη πληρότητας του Godel » ;;; Ωχ, πολύ ανέβηκε το επίπεδο στο μπλογκ. Θα πεταχτώ λίγο στη βιβλιοθήκη να κάνω catch up και θα επανέλθω :=)
Μαρτίου 31, 2007 σε 10:34 μμ
Κύριε Λαζαρίδη στην Αμερική βγάλατε πρόεδρο και δυο φορές μάλιστα τον Μπούς όπως επίσης και τον Κλίντον, βγάλατε Κυβερνήτη Πολιτείας τον Σβατζενεγκερ και εφαρμόζεται εν έτει 2007 η θανατική ποινή μήπως πρέπει όλα αυτά να τα υιοθετήσουμε; Ακόμα η πολιτική κουλτούρα ενός λαού είναι πολύ σημαντικότερο απο το πολίτευμα του και τη νομοθεσία για την διασφάλιση της δημοκρατίας. Οι Έλληνες σίγουρα δεν είμαστε ο ποιο πολιτικοποιημένος λαός αλλά απέχουμε έτη φωτός απο το επίπεδο των Αμερικάνων, που οι πρόεδροι που εκλέγουν ο ένας είναι πιο χαζός απο τον άλλο; Μήπως στην αμερική δεν υπάρχει διαπλοκή;
Απριλίου 22, 2007 σε 3:48 μμ
@jellipop: Ο Μπους όντως είναι χαζός, αλλά ο Κλίντον ήταν εξαιρετικά ευφυής. Άλλοι εξαιρετικοί πρόεδροι: Τζίμι Κάρτερ και Τζων Κέννεντυ. Αλλά και ο Ρήγκαν, που εμένα ποτέ δε μου άρεσε, είχε σημαντικά χαρίσματα. Συμφωνώ ότι μεγάλο μέρος του αμερικανικού λαού υστερεί σε πολιτικό κριτήριο. Υπάρχει διαπλοκή και στην Αμερική, αλλά δεν είναι τόσο εκτεταμένη όσο στην Ελλάδα. Υπάρχει διαπλοκή μεταξύ πολιτικών (π.χ. Cheney) και εταιριών (π.χ. Halliburton). Αλλά δεν νομίζω ότι υπάρχει διαπλοκή με τα ΜΜΕ. Και δεν υπάρχει διαπλοκή σε άλλους χώρους της κοινωνίας όπως τα πανεπιστήμια.
Λοιπόν, σήμερα δημοσιεύει το Βήμα δημοσκόπηση με το εξής ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ αποτέλεσμα. Σε ερώτηση ποιό πολίτευμα προτιμάτε οι απαντήσεις ήταν:
Προεδρική δημοκρατία 46.8 % !!!!
Προεδρευομένη δημοκρατία 39.9 %
Βασιλευομένη δημοκρατία 11.6 %
Και αυτό τη στιγμή που δεν έχει γίνει παρά ελάχιστη δημόσια συζήτηση για την προεδρική δημοκρατία. Όπως έγραψα παραπάνω, ανήκω στο 46.8%. Με βάση αυτά τα αποτελέσματα είναι νομίζω λογικό να αρχίσει ένα λαϊκό κίνημα για αλλαγή του πολιτεύματος! Ας πούμε μιά κίνηση «Έλληνες πολίτες για την προεδρική δημοκρατία», με ιστοσελίδα, συλλογή υπογραφών κτλ. Εγώ είμαι υπερφορτωμένος, ας το αναλάβει κάποιος άλλος.
Απριλίου 22, 2007 σε 10:09 μμ
K. Λαζαρίδη, νομίζω ότι η θέση υπέρ μίας προεδρικής δημοκρατίας είναι λανθασμένη. Και αυτό γιατί, όπως έχω προσφάτωςγράψει και στο site διαλόγου του ΠαΣοΚ, “η στάση αυτή πραγματικά δε νομίζω ότι απέχει πολύ από την άποψη περί ενός φιλελεύθερου αιρετού ηγεμόνα με τετραετή θητεία, ο οποίος έχει το δικαίωμα να διορίζει όποιους και όποτε επιθυμεί ως υπουργούς. Αυτό το πρότυπο, πρέπει να αντικατασταθεί από την αντίληψη περί υπουργών άμεσα εκλεγόμενων από τους πολίτες, ανακλητών, που σχηματίζουν ένα κολλέγιο στο οποίο χαράζουν τη γενική κατεύθυνση της πολιτικής του, όπως συμβαίνει με το Ελβετικό Ομοσπονδιακό Συμβούλιο και στην προεδρία του οποίου εναλλάσσονται, όπως προβλεπόταν για το Προεδρικό Συμβούλιο της Ηνωμένης Κυπριακής Δημοκρατίας στο Σχέδιο Ανάν. Οι υπουργοί, κατά τη γνώμη μου, πρέπει να εκλέγονται από το σώμα των πολιτών, ο καθένας ξεχωριστά” και να παρέχεται η δυνατότητα ανάκλησής τους πριν το τέλος της ορισμένης θητείας μέσα από σχετική διαδικασία.
Απριλίου 22, 2007 σε 11:10 μμ
Κύριε Λαζαρίδη θα διαφωνήσω μαζί σας. Ο Κλίντος δεν ήταν έξυμνος πρόεδρος απλά εξυπνότερος απο τον Μπούς, δεν ήταν τίποτα άλλο απο ένα δημιούργημα των ΜΜΕ, όπως και Ρήγκαν. Ο Κένεντι ήταν πράγματι ένας έξυπνος πρόεδρος, για τον Κάρτερ δε θα το έλεγα. Στις ΗΠΑ οι υπουργοί διορίζονται κατευθείαν απο τον πρόεδρο χωρίς να χρειάζεται να άβουν ψήφο εμπιστοσύνης, ποιόν εκπροσωπούν άραγε; Μήπως η Ράις εκπροσωποί το λαό, μήπως τον εκπροσωπεί ο Ράμσφελντ, η Ολμπράιντ, ο Κοέν, ο Πάουελ κ.α ; Είναι προφανές οτι βιομηχανίες όπλων και διαπλεκόμενα συμφέροντα γενικότερα τους τοποθετούν σε αυτές τις θέσεις. Η > των image maker που γελιοποιεί την πολιτική παγκοσμίως έχει ξεκινήσει απο τις ΗΠΑ και συγκεκριμένα απο τον Αιζενχάουερ. Για ποιό λόγο έγινε πρόεδρος ο ΄Κλίντον επειδή γυμναζόταν και φορούσε ωραία ρούχα; Για ποιό λόγο έγινε πρόεδρος της Βουλής η Πελόζι, χωρίς να έχει τίποτα ουσιαστικό να πεί, με μόνο προσόν τα ακριβά ταγιέρ;
Απριλίου 24, 2007 σε 12:05 πμ
Λαζαρίδης σεντ:
«Στην αρχαία Αθήνα (όπου δεν υπήρχαν κόμματα) ο κάθε πολίτης μπορούσε να λάβει το λόγο και να μιλήσει, καθώς και να εκλεγεί ή να κληρωθεί σε κάποιο αξίωμα.». Στην αρχαία αθήνα το ποσοστό των πολιτών άγγιζε σε πραγματικό ποσοστό του αθηναϊκού πληθυσμού όσο το εκλογικό ποσοστό του καρατζαφέρη. Ίσως και λιγότερο. Πέρα από το πως υπάρχουν τα πολιτεύματα εξιδανικευμένα στην πολιτική σκέψη υπάρχει και η καθημερινή εμπειρία του 1/3 και ίσως παραπάνω των ελλήνων που ζούν κάτω από το όριο της φτώχιας με δυτικοευρωπαικά κριτήρια.
jellipop Says:
Κύριε Λαζαρίδη στην Αμερική βγάλατε πρόεδρο και δυο φορές μάλιστα τον Μπούς όπως επίσης και τον Κλίντον, βγάλατε Κυβερνήτη Πολιτείας τον Σβατζενεγκερ
Ακόμα η πολιτική κουλτούρα ενός λαού …
Φίλε Τζελιποπ οι πολιτικά κουλτουριάρηδες έλληνες κάναμε τον Θεοχάρη βουλευτή (θα σε λιώσω σα το σκουλήκι βρωμερέ εγκληματία) αν δε κάνω λάθος, που ούτε καν ο ίδιος ο Φώσκολος δε θα σκευτόταν να του δώσει τέτοιο ρόλο.
Η Προεδρευόμενη κοινοβουλευτική δημοκρατία που έχουμε, είναι περισσότερο προβληματική και ελλειματική ως προς το κοινοβουλευτική-αντιπροσωπευτική και το δημοκρατία, παρά ως προς το προεδρευόμενη.
τελος ένα μπράβο στην Αμερική που φιλοξενεί παλικάρια σα τον λαζαρίδη βγάζει προγράμματα σα το SouthPark.
Απριλίου 24, 2007 σε 11:20 πμ
Διορθώστε την ζώνη ώρας του blog…
Απριλίου 26, 2007 σε 7:25 μμ
Χαλάω την κουβέντα αλλα, εγώ προτείνω να αλλαξουμε ΚΑΙ τους 300. Να ψηφίσουμε το κόμμα που θέλουμε στις εκλογές, αλλα όχι αυτους που είναι επάνω. Να ένα ηχηρό μήνυμα που θα κάνει πάταγο.
Η κίνηση θα λέγεται ΚΑΤΩ ΟΙ 300.
Στα διαφορα Blogs ετοιμάζεται κάτι τέτοιο… Ψήνεται θα έλεγα…
Απριλίου 26, 2007 σε 7:28 μμ
Λαζαρίδης σεντ:
«Στην αρχαία Αθήνα (όπου δεν υπήρχαν κόμματα) ο κάθε πολίτης μπορούσε να λάβει το λόγο και να μιλήσει, καθώς και να εκλεγεί ή να κληρωθεί σε κάποιο αξίωμα.». Στην αρχαία αθήνα το ποσοστό των πολιτών άγγιζε σε πραγματικό ποσοστό του αθηναϊκού πληθυσμού όσο το εκλογικό ποσοστό του καρατζαφέρη. Ίσως και λιγότερο. Πέρα από το πως υπάρχουν τα πολιτεύματα εξιδανικευμένα στην πολιτική σκέψη υπάρχει και η καθημερινή εμπειρία του 1/3 και ίσως παραπάνω των ελλήνων που ζούν κάτω από το όριο της φτώχιας με δυτικοευρωπαικά κριτήρια.
Κύριε Λαζαρίδη, ίσως γνωρίζετε ότι στην Αρχαία Αθήνα δικαιωμα ψήφου είχαν μόνο όσοι διέθεταν κλήρο και καλλιεργούσαν. Οσοι είχαν και δικαιωμα στον πόλεμο δηλαδή.
Απριλίου 27, 2007 σε 9:08 πμ
Γεια
Απο ότι βλέπω είναι ολοκληρωμένη η προσέγγιση σου επι του θέματος της ασξιολόγησης των πολιτικών. Θα ήθελα άν συμφωνείς να κάνω embend το blog σου στο http://www.katagelies.gr για να καταργήσω την δική μας απόπειρα αξιολόγησης των πολιτικών προσώπων(βέβαια δεν αναφέρεις Δημάρχους Νομάρχες κ.α.- ίσως να ήταν καλή ιδέα να τους προσθέσεις και αυτούς). Αναμένω την απάντηση σου στο info@katagelies.gr
Απριλίου 29, 2007 σε 12:17 πμ
Γιατί δεν φιλοξενείται στην ιστιοσελίδα σας και την κα Ντόρα Μπακογιάννη, η οποία αποτελεί μέλος της κυβέρνησης Καραμανλή;
Απριλίου 29, 2007 σε 3:05 μμ
Πρόσθεσα την Μπακογιάννη με πρόθεμα ο- (είναι εξωκοινοβουλευτική).
Γιά δήμαρχους, νομάρχες, κτλ ίσως θα πρέπει να γίνει ξεχωριστό site. Είναι πάρα πολλοί.
evi κάνεις λάθος για τον Κλίντον. Εξάλλου ήταν και Rhodes Scholar στα νιάτα του, κάτι που είναι σημαντική διάκριση. Τόσο αυτός όσο και η Χίλαρυ είναι εξαιρετικά ευφυείς.
Ασμοδαίε, δεν γνωρίζω τίποτα για Ελβετία. Γενικά είμαι υπέρ της ιδέας να δοθούν περισσότερες εξουσίες στο λαό. Π.χ. αυτό που σκεφτόμουν τελευταία είναι να υπάρχει ένα Συμβούλιο Παιδείας με σημαντικές εξουσίες του οποίου τα μέλη να εκλέγονται απ’ ευθείας από το λαό. Τώρα, για την απευθείας εκλογή των υπουργών ξεχωριστά από το λαό τίθεται το πρόβλημα της συνοχής. Δηλαδή, αν ο ένας υπουργός τραβάει από δω κι ο άλλος από κει, θα γίνει μπάχαλο. Κι ύστερα όταν διαφωνούν ποιός θα επικρατήσει; Και ο ρόλος τους πρωθυπουργού ποιός είναι; Διακοσμητικός;
Απριλίου 30, 2007 σε 6:37 πμ
Φυσικά και είναι διακοσμητικός ο ρόλος του πρωθυπουργού στις περισσότερες περιπτώσεις. (βλέπε την τωρινή!). Αν προκύψει κάποια διαφωνία, μπορούν ως ενήλικες και σοβαροί άνθρωποι να την επιλύσουν, διαφορετικά θα τους σουτάρει ο λαός, εφόσον θα είναι άμεσα ανακλητοί.
Μαΐου 17, 2007 σε 5:43 πμ
Οι προτάσεις αυτές αφορούν ώριμες κοινωνίες και πολίτες (περί αιρετών πρωθυπουργών κλπ).
Ο Πρωθυπουργός πρέπει να είναι ο Συντονιστής ή αν θέλετε ο Manager αυτής της ιστορίας. Ο λαός καλό θα ήταν να έχει τέτοιες εξουσίες, αλλά ας κοιτάξουμε γύρω μας…για ποιο λαό ώριμο μιλάμε;
Μιλάμε γι αυτούς που παρακάμπτουν το σύνολο για το ρουσφετάκι τους; Γι αυτούς που μας δίνουν τα νουμεράκια της AGB κοιτώντας σάχλες στην τηλεόραση; Γι αυτούς που «κοσμούν» τα περιοδικά και τα κανάλια; Γι αυτούς που λάδωσαν για να πάρουν συντάξεις μαϊμού; Γι αυτούς που τα παίρνουν σε εφορίες, πολεοδομίες, νοσοκομεία και όπου άλλου; Γι αυτούς που τρώνε επιδοτήσεις; Για τους εργατοπατέρες που ξύνονται;
Και μη λέμε ότι μας κανανε έτσι. Εμείς οι Έλληνες έτσι ήμασταν πάντα. Και από τα αρχαία χρόνια, για όποιον ξέρει ιστορία. Όποιος πήγαινε να σηκώσει ανάστημα και φωνή τον έτρωγε το σκοτάδι, η εξορία ή το κώνειο…
Έχουμε τους πολιτικούς που μας αξίζουν. Ας κοιταχθούμε στον καθρέφτη και ας ζητήσουμε συγχώρεση από αυτό που βλέπουμε απέναντι μας. Αν το κάνουμε όλοι, κάτι τότε ίσως αρχίζει να αλλάζει.
Μαΐου 25, 2007 σε 7:17 μμ
Κονδύλια και ομόλογα που «έρχονται και φεύγουν», μελέτες που «εκπονούνται και ξε-εκπονούνται», μερεμέτια που «προγραμματίζονται και ξε-προγραμματίζονται». Δηλώσεις, υποσχέσεις, χαμόγελα και μεγάλα λόγια…
Ενα γαϊτανάκι πολιτικής σπέκουλα είναι η προεκλογική περίοδος που διανύουμε!
Ιουνίου 2, 2007 σε 1:08 μμ
Το σημερινό κυβερνητικό σχήμα στην Ελλάδα υποτίθεται πως ανήκει στον χώρο όσων πιστεύουν στην οικονομία της αγοράς, στην ελεύθερη επιχειρηματική δράση και στην κοινωνία των ανοιχτών οριζόντων και των αδέσμευτων προσωπικών επιλογών. Και εντούτοις, η συμπεριφορά του απηχεί ξεπερασμένα κρατικοδίαιτα σχήματα του παρελθόντος συνάμα με την εγκατάλειψη της υπεράσπισης των όποιων δικών του αρχών και αξιών. Δεν μάχεται για την εμπέδωση της δικής του πολιτικής φιλοσοφίας πάνω στην ελληνική κοινωνία. Μάλλον προτιμά να διαχειρίζεται -δίχως πρωτοβουλίες μάλιστα και ανατρεπτικές κινήσεις- τις αρχές που έχουν επιβάλει οι πολιτικοί του αντίπαλοι. Στο όνομα, είναι μία πολιτική κίνηση του κεντροδεξιού χώρου. Στην πράξη, δεν είναι παρά ένα μωσαϊκό άνευρων πεποιθήσεων και μιας συρροής φόβων για τις πιθανές αντιδράσεις όσων θα κινδυνέψουν να χάσουν τη βόλεψή τους από την όποια πρωτοβουλία αλλαγής των κακώς εχόντων της κοινωνίας.
Σας συγχαίρω για την προσπάθεια αυτή που κάνετε να δίνεται βήμα στον καθένα από εμάς για ζητήματα πολιτικής και κριτικής των πολιτικών και του πολιτικού χώρου γενικότερα. Η ηλεκτρονική δημοκρατία βρίσκεται πλέον προ των πυλών. Και οι συνέπειες της ορμητικής παρουσίας θα είναι άμεσες σε κάθε επίπεδο της κοινωνικής, οικονομικής και πολιτικής ζωής.
Αυγούστου 4, 2007 σε 12:03 μμ
Θέμη,
Συγχαρητήρια για την ιδέα και την πρωτοβουλία σου για το site. Πιστεύω ότι σύντομα (αν δεν έχει γίνει ακόμα) θα “τσιγκλήσει” πολλούς από τους 300!
θα πρότεινα όμως (και δεν παει μόνο σε σένα) να είχαμε και ένα ανάλογο site για αξιολόγηση των δημοσιογράφων και μαζί με αυτούς αξιολόγηση των δελτίων (παραθύρων) ειδήσεων! Δεν παει άλλο η κατάσταση με αρκετούς από αυτούς!
Προσωπική μου άποψη είναι ότι η αξιολόγηση των δημοσιογράφων είναι εξίσου σημαντική. Δεν μπορεί ο κάθε ένας να λεει και να φέρεται όπως γουστάρει, να πλάθει και να διαμορφώνει “κοινή γνώμη” και να μένει στο απυρόβλητο επειδή έχει τον τίτλο του δημοσιογράφου!
Καλή επιτυχία στην αξιόλογη προσπάθεια σου!
Αυγούστου 4, 2007 σε 1:44 μμ
Einai aplo. katargisi tou staurou stous bouleutes.
Den sumferei ta korakia omws kai opws polla alla den prokeitai n allaxei.
N APALLAGOUME MIA KAI KALI APO TA ROUSFETIA.
Αυγούστου 4, 2007 σε 4:46 μμ
Αν και εγώ δεν αποτελώ εξαίρεση, φοβάμαι οτι τελικά η προσπάθειά σου Θέμη θα καταλήξει σε αλλη μια φωτογραφία του κακού πολιτικού επιπέδου των περισσοτέρων μας.
Μήπως θα ήταν καλύτερα να γίνει υποχρεωτικό να γραφουμε όλοι στο πρότυπο που γράφεις έσυ: σχόλιο πάνω σε κάτι που διαβασαμε προσφατα, και όχι γενικές κρίσεις. Να υπάρχει η υποκειμενικότητα του σχολίου, αλλά πάντα να συνοδεύεται και απο την συγκεκριμένη πήγη που προκαλεί την ανάλογη κριτική, θετική ή αρνητική.
Αλλιώς πάλι θα καταλήξουμε στα αριστερα/δεξιά, κλεφτες, προδότες κλπ. Δηλαδή μου κάνει εντυπωση που δεν έχει γίνει ακόμη ευρύτατα κάτι τέτοιο…(έχει πέσει και Moderation άραγε;)
Αυγούστου 5, 2007 σε 6:32 πμ
DYSTIXOS TZENH H POLITIKI SE OPOIA POLITISMENH XORA KAI AN KOITAXEIS EXEI ARISTERA KOMMATA KENTROA KOMATA KAI DEXIA KOMMATA. TO TI EINAI KATHE FORA STIN EXOYSIA EINAI APO TA EKLOGIKA APOTELESMATA. NA MHN ANALYSO TO KATHE ENA ALLA
OTAN BLEPEIS EKLEGMENOYS POY EKMETALEYONTAI TI DYNAMH TIS EXOYSIAS KAI KANOYN OTIDIPOTE GIA NA KRATITHOYN EKEIKAI EINAI TOSO POROMENOI DEN KATALABA TI SE PEIRAZEI H LEXEI ? H H PRAXEI AYTO POY ANTIPROSOPEYEI .STH XOYNTA MONO DEN PSIFIZAN KAI DEN EIXA EKFRASEI GNOMHS .
LOIPON O KATHE EKLEGMENOS EINAI STHN KRISI KAI AYTON POY TON PSIFISA KAI SE AYTON POY DEN TON PSIFISAN.
ALLIOS NA KATSOY SPITI TOYS.
KAI TELOS PANTON DEN KATALABA SE ENA TELEIO KOSMO ZOYME KAI DEN MPOROYME NA POUME ARNITIKA SXOLIA?
Αυγούστου 6, 2007 σε 11:02 πμ
Πώ πώ, χαμός. Μέτρησα πάνω από 300 σχόλια και 8000 επισκέψεις τις τελευταίες 3 μέρες. Ευχαριστώ την Ελευθεροτυπία:
http://www.enet.gr/online/online_text/c=110,dt=03.08.2007,id=72265656
αλλά και την Απογευματινή που αναφέρθηκε στον ιστοχώρο αυτό στις 2 Αυγούστου (σελ. 15).
Το πρόβλημα είναι ότι δεν προλαβαίνω να διαβάζω τα σχόλια (ιδίως τώρα που είμαι διακοπές) και μπορεί να μου ξεφύγει κάτι ανάρμοστο. Αν δείτε κάτι που πρέπει να σβηστεί στείλτε μου ΗλΤαχ. Αλλά δεν θέλω να βάλω διαμεσολάβηση (moderation). Τζένη, και γω φοβάμαι μήπως βουλιάξουμε στις απερίσκεπτες ύβρεις. Θα δούμε.
Βασίλη, συμφωνώ απόλυτα και το έχω ήδη σκεφτεί. Αξιολόγηση δημοσιογράφων, αξιολόγηση τηλεοπτικών προγραμμάτων, και φυσικά αξιολόγηση στελεχών της τοπικής αυτοδιοίκησης. Να εμπεδωθεί μιά “κουλτούρα αξιολόγησης” παντού. Ας το δούμε από Σεπτέμβρη.
Αυγούστου 11, 2007 σε 1:49 μμ
Το είδατε αυτό;
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_politics_1_11/08/2007_237456
Πολύ ενδιαφέρον! Κάτι σαν αυτό που κάνουμε εδώ αλλά πιό «κυριλέ» … :=)
Αυγούστου 23, 2007 σε 4:11 πμ
Η απόλυση μου οι ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΕΣ ΠΡΟΣΛΗΨΕΙΣ ΤΟΥ Πολυζωγόπουλου στην ΓΣΕΕ …ΚΑΙ Η «ΝΟΙΚΙΑΣΜΕΝΗ» ΓΡΑΜΜΑΤΈΑΣ ΤΟΥ ΧΡ .ΠΡΩΤΟΠΑΠΑ
August 23rd, 2007
Όλη η Οικογένεια του Χρήστου Πολυζωγόπουλου και της συζύγου του ΕΧΕΙ προσληφθεί στην ΓΣΕΕ
ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΣΕΕ « νοίκιαζε» ΓΙΑ 10 ΧΡΟΝΙΑ την Γραμματέα του ο Πρώην συνδικαλιστής και υπουργός του ΠΑΣΟΚ Χρήστος Πρωτόπαπας
http://apasxolisi.wordpress.com/
Τo blog του απολυμένου από την ΓΣΕΕ Δημοσιογράφου για θέματα εργασίας και ότι άλλο κάτσει…
Μαΐου 16, 2008 σε 2:28 μμ
Στους παλαιότερους είναι γνωστό ότι ο «θείος» καραμανλής είχε συχνά στη γλώσσα του τη φράση: «ανήκομεν εις την Δύσιν» και ότι αυτή η πίστη του καθόριζε την πολιτική του.
Πάμε λοιπόν:
ΑΝΗΚΟΜΕΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΔΥΣΙΝ
Copyright PAu 2-024-743
Καθώς,στην Κόλαση που βρίσκομαι,τριγυρνώ ανάμεσα σε πεθαμένους,συναντώ διάφορους γνωστούς. Γιατί οι πεθαμένοι,μη έχοντας σπίτι και μέρος να κάτσουν, τριγυρίζουν ολοένα. Και βρίσκει κανείς πολλούς μαζί ή έναν έναν να βολτάρουνε ή να έχουν ανοίξει πηγαδάκια και να αναμασάνε τα ίδια και τα ίδια τους. Είδα λοιπόν μια παρεούλα που είχε για θέμα της τον Καραμανλή-το «θείο». Ανάμεσα στους ίσκιους η μητέρα και ένας από τους δασκάλους του Kαραμανλή.
Πλησίασα και αφού μπήκα στην συζήτηση, ρώτησα τη μητέρα του Καραμανλή:
-Κυρα Φωτεινούλα,για πες μου,τι θυμάσαι πιο πολύ από τον Κώστα;
-Πιο πολύ θυμάμαι παιδάκι μου την ημέρα που τονε γέννησα; γιατί η γέννα του με παίδεψε.
-Γιατί σε παίδεψε κυρα-Φωτεινή;
-Παιδάκι μου δεν έβγαινε. Δεν έβγαινε με τίποτα. Και δεν έβγαινε γιατί ο σατανάς με είχε καβαλλημένηνε-γι αυτό! Το είπε και η μαμμή που ήρθε να με ξεγεννήσει.
-Μπορείς να μου πεις τα πράγματα με πιο λεπτομέρειες σε παρακαλώ κυρα-Φωτεινή;
-Να στα πω παιδάκι μου. Εμείς εμέναμε δίπλα στην εκκλησία του χωριού. Και εγώ απάνου στο κρεββάτι μου εκοιμόμουνα με το κεφάλι μου κατά το ιερό της εκκλησίας για να με φυλάει ο Κύριος που έτσι θα τον είχα πιο κοντά μου. Αμ δε μου λες, που να το ’ξερα εγώ η κακομοίρα πως δεν έπρεπε να κοιμάμαι με το κεφάλι κατά κει και πως γι αυτό δεν έβγαινε το παιδί… αγράμματη γυναίκα ήμουνα, έλεγα πως ήτανε καλλίτερα να έχω το ιερό της εκκλησίας κοντά μου να σκέπει την κεφαλή μου. Ε, ήρθε η ώρα να γεννήσω κι έπεσα στο κρεββάτι να γεννήσω μόνη μου, γιατί η μαμμή ξεγένναγε αλλού και θ’ αργούσε να ’ρθει. Τότες μαθές δεν είχαμε κλινικές και νοσοκομεία. Εσφίχτηκα λοιπόν, είχα και τα πανιά κοντά μου να σκουπιστώ κι εγώ και να ντύσω και το παιδί, πού παιδί…εκείνο όχι δεν έβγαινε, αλλά ανέβαινε αντί να κατεβαίνει, λες και ήθελε να βγει από το στόμα μου-κύττα, ανατριχιάζω που το λέω… Χριστός και Παναγιά, κάνω. Ξανασφίγγομαι, ξεφούσκωσε πάλι η κοιλιά μου και φούσκωσε το στήθος μου, γιατί το παιδί επήγαινε πάλι προς τα πάνω, προς το λαιμό μου. Τρόμαξα αλλά δεν τα ’χασα. Ζούπηξα το στήθος μου, ξαναγέμισε η κοιλιά μου και φούσκωσε το στήθος μου,γιατί δεν μπορούσα ούτε αναπνοή να πάρω και η καρδιά μου επήγαινε να σταματήσει από το παιδί που δεν την άφηνε να δουλέψει. Βάζω τις φωνές έρχεται μια γειτόνισσα της λέω πήγαινε να φωνάξεις το Γιώργη από το μαγαζί γιατί το και το, το παιδί πάει να βγει από το στόμα. Ώσου να ’ρθει ο Γιώργης ο άντρας μου-Γιώργη τονε λέγανε, εγώ όλο και εσφιγγόμουνα, αλλά όχι και δυνατά για να μη με πνίξει το παιδί. Όμως όταν έβλεπα σε κάθε σφίξιμο να τραβάει προς τα πάνω, σταμάταγα. Το τι τράβηξα εκείνη την ημέρα δε λέγεται.
Έρχονται και οι γειτόνισσες, βλέπουνε τι εγινόντανε κι άρχισαν να σταυροκοπιούνται. Και κει απάνου ευτυχώς, μπήκε η μαμμή, θάνατο να ’χει, και με λεφτέρωσε.
-Πώς;
-Μπαίνει κι όταν έμαθε τι έγινε, άρχισε να φωνάζει: Μωρή ζουρλές τι σταυροκοπιούσαστε; Τη γυναίκα την έχει καβαλλικέψει ο σατανάς και,ο τρισκατάρατος,δε φεύγει με σταυροκοπήματα. Την έχει καβαλλικέψει γιατί εξάπλωσε με το κεφάλι κατά το ιερό,κατά τη Δύση-οι Καραμανλούδες γεννάνε πάντοτε με το κεφάλι κατά την Ανατολή-ζουρλές είσαστε; Γύρνα μωρή Φώτω»,μού κάνει. Και με πιάνει παιδάκι μου και με γυρίζει ανάποδα, με το κεφάλι στο μέρος που είχα τα πόδια μου και με τα πόδια εκεί που ήτανε πρώτα το κεφάλι μου. Ε παιδάκι μου, αυτό ήτανε. Ο τρισκαταραμένος εβγήκε αμέσως από μέσα μου και από κοντά εβγήκε και το παιδί από τον κανονικό δρόμο του. «Είσαι πρωτάρα»,μου λέει η μαμμή, «στις άλλες τις γέννες σου να ξέρεις να ξαπλώνεις με το κεφάλι κατά την Ανατολή,έτσι που το παιδί να μπορεί να βγει γιατί θα τραβάει κατά τη Δύση. Αφού ο τρισκατάρατος έχει βάλει βουλή να χαλάσει τους ανθρώπους, εμείς, φτωχές γυναίκες θα τονε σταματήσουμε;»
Και παιδάκι μου όλα μου τα κατοπινά παιδιά τα εγέννησα με ευκολία γιατί έκανα εκείνο που είπε η μαμμή. Και τον Αχιλλέα μου έτσι τονε γέννησα.
Γιατί εγώ πού να ήξερα τότες από Ανατολή και από Δύση, αργότερα τα ‘μαθα, όταν ο Κώστας μου έγινε πρωθυπουργός. Τότε όλο αυτή τη λέξη έλεγε. Όλο Δύση και Δύση το πήγαινε. Και το μυαλό του γεμάτο από αυτή τη λέξη ήτανε μόνο. Αφού όταν ερχότανε καμμιά φορά να με δει στο χωριό, όταν τον αφήνανε οι δουλειές του,» «γεια σου μάννα» δε μου ’πε ποτές. «Ανήκομεν εις την Δύσιν».έτσι με χαιρέταγε. Και μου είχε μάθει να του απαντάω «αληθώς ανήκομεν»,όπως καλή ώρα λέγαμε «αληθώς ανέστη» για τον Κύριο που αναστήθηκε.
Και τόσο την αγάπαγε αυτή τη λέξη παιδάκι μου, που και μέσα στο δωμάτιό του την είχε. Και μάλιστα την είχε γραμμένη όπως τη λένε στα αμερικάνικα. Είχε ένα μεγάλο πανί με υφασμένα πάνω του τέσσερα γράμματα. Το πρώτο ήτανε ένα ανάποδο μου. Τα άλλα τρία ήτανε ελληνικά-τα ήξερα κι εγώ. Ήτανε ένα Ε, μετά ένα σου που το βάνουνε στο τέλος και ύστερα το του. Και μού έλεγε να τη μάθω κι εγώ αυτή τη λέξη την ξένη, γιατί μ’ αυτήν, έλεγε,λύνεις όλα σου τα προβλήματα σαν να ήτανε μαγική. Μου ’λεγε «πες το και συ μάννα-Γοέστ! Γοέστ!» Και τον άκουγε ο Αχιλλέας μου και του ’λεγε: «Γουέστ μωρέ Κώστα,Γουέστ…» και του απάνταγε ο Κώστας μου «Ε, κι εγώ τι λέω; Γοέστ…»
Αλλά εγώ παιδάκι μου δεν μπόρεσα ποτέ να μάθω αυτή τη λέξη όσο ζούσα. Εδώ την έμαθα, γιατί αυτό είναι το Γουέστ, εδώ που είμαστε τώρα. Κι αφού είναι η παντοτινή μας πατρίδα αυτή, έμαθα να λέω το όνομά της στη γλώσσα τους, τα αμερικάνικα.
Δεν είχε τελειώσει καλά καλά τα λόγια της η κυρα-Φωτεινή, πετιέται η Κλωθώ.
-Εμείς να ’βλεπες τι τραβήξαμε ώστε να βρούμε πού ήτανε το παιδί για να το μοιράνουμε…Περιμέναμε να το βρούμε στην κούνια του όπως όλα τα μωράκια, αλλά πού…Αυτό είχε πάρει δρόμο δυτικά και το προφτάσαμε στις στήλες του Ηρακλή αν έχεις το Δία σου…
Ύστερα το λόγο πήρε ο δάσκαλος που είχε τον Καραμανλή μαθητή στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού.
-Αγαπητέ μοι, θα επεθύμουν να είπω καγώ λέξεις τινάς σχετικάς προς την δυτικοφιλίαν του μεγάλου αυτού τέκνου της Αμερικής…
-Της Ελλάδος δάσκαλε, του λέω.
-Συγχωρήσατε την παραδρομήν της γλώσσης μου, της Ελλάδος ήθελον να είπω. Μοι δίδετε την άδειαν προς τούτο;
-Πες κάτι κι εσύ δάσκαλε, όμως στα γρήγορα,
-Εγώ θα τα είπω εις υμάς και ουχί εις τα γρήγορα. Και σας υπισχνούμαι ότι δεν θα μακρηγορήσω. Ενθυμούμαι ουκούν τας περιπτώσεις καθ’ ας ηναγκαζόμεθα, ελλείψει δευτέρου διδασκάλου εις την Πρώτην, να απασχολούμεν τα παιδία και κατά τας εσπερινάς ώρας της ημέρας. Κατά τας ημέρας ταύτας και ότε, ενώ ο ήλιος έδυεν,
ευρισκόμεθα εντός της αιθούσης διδασκαλίας, ο Γκας ηγείρετο του αναλογίου του…
-Ο Κώστας δάσκαλε, τον διόρθωσα.
-Μάλιστα, ο Κώστας. Συγχωρήσατέ μοι και την παραδρομήν ταύτην. Ο Κώστας ουκούν εγκαλέλειπεν το αναλόγιόν του και κατυθύνετο προς το παράθυρον το προς Εσπερίαν, εκεί δε ίστατο ακίνητος, προσβλέπων περιδεής την δύσιν του ηλίου, ήτις επλήρωνε τον ουρανόν της Πρώτης πέπλων ερυθρών ως αιματοβάπτων και ήτις υπέβαλεν εις τον νουν του ανθρώπου την ιδέαν των τελευταίων στιγμών της Δημιουργίας, την εν μέσω φλογών αίτινες κατά τας Γραφάς θα την καταφάγωσιν ώσπερ άχυρον φλοξ πυρκαϊάς αγροτικής καλύβης. Και ήτο τόσον απορροφημένος εκ του θεάματος εκείνου, ώστε δεν ηδύνατο να ακούσει τας προτροπάς μου περί επανόδου του εις το αναλόγιόν του. Ήτο ως να μη υπήρχε τας στιγμάς εκείνας.
Ίνα δώσω εν πέρας εις την απαράδεκτον δια σχολείον κατάστασιν ταύτην, απεφάσισα να μεταβάλω την θέσιν του αναλογίου του Γκας…
-Του Κώστα δάσκαλε.
-Του Κώστα, συγχωρήσατέ μοι και την παραδρομήν ταύτην. Ηλαγκάσθην ουκούν να μεταβάλω την θέσιν του αναλογίου του Κώστα. Το ετοποθέτησα παραπλεύρως του παραθύρου, ώστε μα μη απαιτείται η εγκατάλειψις του αναλογίου του υπ’ αυτού κατά τας ώρας εκείνας. Τοιουτοτρόπως τουλάχιστον δεν ίστατο αλλά εκάθητο. Εκεί ήτο μονίμως πλέον «εις τα νερά του»,καθώς λέγει ο χύδην όχλος.
-Δάσκαλε,δεν προσπάθησες να του κόψεις τη συνήθειά του αυτή;
-Να σας είπω…Ενθυμούμαι ότι άπαξ ηγέρθην της έδρας μου και τον επέπληξα δριμέως. Πριν ή δυνηθώ όμως να αρθρώσω τας πρώτας λέξεις της επιπλήξεως, ούτος, οργίλως προσβλέπων με, μοι αντέλεξε με σταντορείαν φωνήν: «Κάτσε κάτου ρε!». Ήτο τόσον επιτακτική η εντολή του ώστε εκάθησα και έκτοτε δεν απετόλμησα πλέον να τον παρατηρήσω πάλιν δια την συνήθειάν του αυτήν. Και εκ των υστέρων απεδείχθη ότι καλώς εποίησα. Καθόσον απώλεσε μεν ο Γκας ολίγας…
-Ο Κώστας δάσκαλε
-Ο Κώστας, μάλιστα. Συγχωρήσατέ μοι και την νέαν ταύτην παραδρομήν. Απώλεσεν μεν ο Κώστας ολίγας ώρας παραδόσεως, όμως η Αμερική εκέρδισεν ένα μεγάλον άνδρα.
Δεν τον διόρθωσα πάλι. Γιατί να μας πειράζει η αλήθεια;
Γιώργης Χολιαστός
Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε το παραπάνω κείμενο, αρκεί να αναφερθείτε και στην πατρότητά του.
Ιουλίου 23, 2008 σε 5:21 μμ
Θεμι
Δεν καταλαβαινω τι γινεται. Βλεπω με εκπληξη να απουσιαζει απο την ”αξιολογη βουλευτων”το ονομα Καρατζαφερης.!!!!!
Γιατι ΄?
Λογικο ειναι να το θεωρω υποπτο.
Γιατι ο Καρατζαφερης ειναι εκτος αξιολογησης και κριτικης ?
Υπαρχει απαντηση?
Ιουλίου 23, 2008 σε 8:29 μμ
nikos, κοίτα πιο προσεκτικά. Σιγά μην αφηνόταν αυτό το φρούτο ασχολίαστο.
Ιουλίου 24, 2008 σε 12:25 πμ
Nikos, υπάρχουν ήδη 161 σχόλια στο link του προέδρου του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού. Κοίταξε λίγο καλύτερα στα δεξιά, που είναι όλα τα ονόματα των Βουλευτών και στο “Κ” θα το βρεις.
Οκτωβρίου 9, 2008 σε 2:54 μμ
Καταρχήν συγχρητήρια για το blog!!! Τυχαία το βρήκα!
Θα ήθελα να ρωτήσω το εξής, το οποίο άκουσα κ δυσκολεύομαι να το πιστέψω!
Επί Σημίτη, είχε ψηφιστεί μία τροπολογία η οποία λέει ότι διαγράφονται τα ποινικά αδικήματα βουλευτών με τη διάλυση της βουλής, όταν πραγματοποιούνται πρόωρες κελογές…
ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΕΤΟΙΟ ΠΡΑΓΜΑ?? ΕΧΕΤΕ ΑΚΟΥΣΕΙ ΤΙΠΟΤΑ??
Τραβηγμένο μου φαίνεται…μην τα ισοπεδώνουμε και όλα
Οκτωβρίου 9, 2008 σε 7:04 μμ
o kosmos toxei toumpano…..
alla min stenoxoriese thumase ti egine to 89 ?
e! kati tetoio tha ginei kai tora…
Οκτωβρίου 9, 2008 σε 7:53 μμ
Τι έγινε Μαρία το 89 και γιατί το συνδέεις με αυτό που είπε ο corvous; Το 89 το Πασοκ έχασε την εξουσία μετά από 8 χρόνια διακυβέρνησης. Μήπως υπονοείς ότι τα ενδεχόμενα “αδικήματα” των βουλευτών της απερχόμενης κυβέρνησης (ΠαΣΟΚ) δήθεν παραγράφηκαν; Δεν νομίζω να εννοεις αυτό.
Και μην επαναλάβεις τα ίδια πάλι περί “βρώμικου 89″. Γιατί θα αναγκαστώ να σου ξανααπαντήσω όπως έκανα τον Ιούλιο και παλιότερα. Σόρρυ, αλλά τα έχεις μπερδέψει. Καμία σχέση δεν έχει η περίπτωση που περιγράφει ο ανωτέρω σχολιαστής με το 89. Και κανένα 89 δεν ήταν βρώμικο. Βρώμικοι είναι όσοι κοροϊδεύουν το λαό και φορτώνουν τις λαμογιές τους στους άλλους, δηλητηριάζοντας την πολιτική και κοινωνική ζωή του τόπου.
Οκτωβρίου 9, 2008 σε 8:27 μμ
Δεν καταλαβαίνω τίποτα!!!!!
Τελικά ισχύει αυτό που έγραψα?ψηφίστηκε κάτι τέτοιο επί Σημίτη??
Οκτωβρίου 9, 2008 σε 9:45 μμ
@ corvous
δες εδώ :
http://gefoto.blogspot.com/2008/06/5.html
Οκτωβρίου 9, 2008 σε 9:46 μμ
ή εδώ:
http://www.antinews.gr/?p=2550
Οκτωβρίου 9, 2008 σε 11:57 μμ
o kosmos toxei toumpano oti theloun na kanoun ekloges gia na paragrfoun ta adikimata tous.
to 89 to anefera mono oson afora to eidiko dikastirio kai nomizo oti tous axizei ena tetoio.
na dikastoun kai na dikaiothei to dimosio. den exo gnoseis alla auto aisthanomai.
eksalou bgainei kai fonazei gia na ton fobithoume oti ta kserei ola kai einai enimeromenos gia ola. ola-oloi i klika mazi ta ekanan.( oxi oloi oi bouleutes tis nd)
fillika.
Οκτωβρίου 10, 2008 σε 3:18 μμ
Ok paidia, katalava ti ginete. Sas eyxaristw!
y.g. otan leme “τακτική σύνοδο της βουλευτικής περιόδου” ti ennoyme??, poso diarkei?
Οκτωβρίου 10, 2008 σε 4:31 μμ
na to parei to potami!
Οκτωβρίου 11, 2008 σε 3:04 πμ
@ Corvous
‘Αρθρο 64 Συντάγματος της Ελλάδος
1. H Bουλή συνέρχεται αυτοδικαίως κάθε έτος την πρώτη Δευτέρα του Oκτωβρίου σε τακτική σύνοδο για τα ετήσια έργα της, εκτός αν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας τη συγκαλέσει ενωρίτερα σύμφωνα με το άρθρο 40.
2. H διάρκεια της τακτικής συνόδου δεν μπορεί να είναι συντομότερη από πέντε μήνες, χωρίς να συνυπολογίζεται ο χρόνος της αναστολής σύμφωνα με το άρθρο 40.
H τακτική σύνοδος παρατείνεται υποχρεωτικά ώσπου να εγκριθεί, σύμφωνα με το άρθρο 79, ο προϋπολογισμός ή να ψηφιστεί σύμφωνα με το ίδιο άρθρο ειδικός νόμος.
———
Για οποιαδήποτε άλλη απορία, ρίξε μια ματιά στο ίδιο το Σύνταγμα(αναθεωρημένο το 2001) .
Ας μην κάνουμε μάθημα Συνταγματικού Δικαίου από εδώ μέσα.
Κουράζει αρκετά τους ίδιους τους αναγνώστες και δημιουργεί την υποψία ότι μερικοί ίσως κάνουμε επίδειξη γνώσεων!
Οκτωβρίου 30, 2008 σε 3:05 μμ
Θέμη, είσαι εδώ; Έχεις πολύ χρόνο να σχολιάσεις.
Νοεμβρίου 18, 2008 σε 1:12 μμ
@ Θέμης
Μόλις προ ολίγου άκουσα στο ραδιόφωνο RealFM, σε συζήτηση μεταξύ Χατζηνικολάου και Δελατόλα (Ποντίκι) τη βαθμολόγηση των υπουργών της κυβέρνησης.
Ο Χατζηνικολάου βρήκε καλή την ιδέα της βαθμολόγησης των υπουργών και είπε ότι πρόκειται να δημοσιεύει (στη νέα εφημερίδα του) μια φορά το μήνα ένα “βαρόμετρο” βαθμολόγησης με τις ψήφους των ακροατών του ραδιοφώνου (ψήφοι με sms).
Βλέπεις Θέμη, η καλή σου ιδέα θα υιοθετηθεί και από άλλους (με το αζημίωτο βέβαια).
Μαρτίου 10, 2009 σε 12:05 μμ
Ο ΚΎΡΙΟΣ ΤΡΑΓΆΚΗΣ
Η φωνή του η στυγνή τ’ αυτιά τρυπάει
σαν λαιμός λαμαρινένιος να μιλάει.
Κι αν μιλώντας, κάποιος βλέπει και τη φάτσα του,
σιγουρεύει: καλικάντζαρου ειν’ η ράτσα του.
Δεξιόστροφο κοχλία μας θυμίζει
που μονάχα εξυμνεί και σαλιαρίζει.
Από κάποια υγρά υπόγεια έξω βγαίνοντας
γλοιώδη αφήνει γύρω ίχνη σουλατσέρνοντας.
Δεξιότερος του Σάχη της Περσίας
της ανίερης συμμετέχει πανδαισίας
που μπροστά του απ’ τη Δεξά μονίμως στρώνεται
ώστε κάθε της αγύρτης να ματσώνεται.
Κι όλο λέει-λέει-λέει και γρυλλίζει
κι όλο γύρω από τα ίδια τριγυρίζει-
βλέπει δίκια όπου τ’ Άδικο εστιάζεται
και ειρήνη όπου πόλεμος ’τοιμάζεται.
Κι αν ειπείς για λευτεριά κι αξιοπρέπεια
ω! εκείνον δεν τον νοιάζουνε τα τέτοια-
λευτεριά είναι γι αυτόν η εκμετάλλευση
κι αξιοπρέπεια η κακοήθης της μετάλλαξη…
Ω! Καλέ μας! ω! Φασίστα μας Τραγάκη,
να γελούσες ας σε βλέπαμε λιγάκι…
αλλά όχι!..όχι…όχι…μην το κάνεις-
μη το γέλιο μισητό κι αυτό μας κάνεις…
Γιώργης Χολιαστός